ตอนที่ 8

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 8: สัมผัสแรก [NC25+]

⚠️ เนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่

═══════════════════════════════════════════

แพนไม่รู้ว่ายืนอยู่กลางครัวมืดนานเท่าไหร่

น้ำตาแห้งไปแล้ว เหลือแต่ความร้อนที่ริมฝีปากและความเจ็บที่อก

_"ผมมองเธอเป็นสิ่งที่ผมไม่มีสิทธิ์มี"_

เขาจูบเธอ แล้วก็ผลักเธอออก

เขาบอกว่ามันผิด แล้วก็หนี

_แล้วฉันล่ะ? ฉันต้องทำยังไง?_

ฝนยังตกหนัก ไฟยังไม่กลับมา แพนคลำทางไปหยิบเทียนไขจากลิ้นชักครัวที่ภัทรพงศ์เก็บไว้ จุดไฟ แสงสีส้มอ่อนส่องห้องครัว

เธอมองบันไดที่เขาหายไป

_ฉันควรกลับห้อง ล็อกประตู นอน แล้วพรุ่งนี้ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น_

_เหมือนที่เขาทำทุกครั้ง_

แต่แพนไม่ใช่คนที่ยอมหนี

เธอหยิบเทียน เดินขึ้นบันได

═══════════════════════════════════════════

ทางเดินชั้นบนมืดสนิท แสงเทียนส่องไปได้แค่สองสามก้าว เงาของเธอทอดยาวบนผนัง

แพนหยุดหน้าประตูห้องเขา

หายใจเข้า หายใจออก

เคาะ

สองครั้ง

เงียบ

เคาะอีก

"ภัทรพงศ์"

เสียงฝีเท้าเบาๆ ข้างในห้อง แล้วประตูก็เปิด

เขายืนอยู่ตรงหน้า แสงเทียนส่องจากด้านหลังเธอ ทำให้เธอเห็นเขาแค่เลือนลาง ตาสีน้ำตาลเข้มเปียกฉ่ำ ราวกับ—

_เขาร้องไห้?_

"กลับห้อง ปัณณิกา" เสียงเขาแหบ

"ไม่"

"แพน"

"ฉันบอกว่าไม่" เธอยกเทียนขึ้น แสงส่องใบหน้าเขา ตาแดง กรามเกร็ง ริมฝีปากเม้มแน่น

"พี่จูบฉันแล้วก็หนี" เธอพูดเสียงสั่นแต่ไม่อ่อน "พี่บอกว่ามันผิดแล้วก็ปิดประตู"

"มันผิด"

"อะไรผิด? ความรู้สึกผิดได้ด้วยเหรอ?"

"ผมเป็นพ่อเลี้ยงเธอ"

"พี่ไม่ใช่พ่อฉัน!" แพนตะโกน เสียงก้องทั้งทางเดิน "พี่ไม่มีเลือดเดียวกับฉัน ไม่เคยเลี้ยงฉันมา ไม่เคยอยู่ในชีวิตฉันจนกระทั่งสามสัปดาห์ก่อน!"

เธอสะอื้น น้ำตาไหลอีกครั้ง

"แล้วพี่ก็รู้ พี่รู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ระหว่างเรามันไม่ใช่ความรู้สึกของพ่อกับลูก"

ภัทรพงศ์กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาว

"ถ้าพี่ไม่ต้องการฉัน" แพนพูดเสียงแผ่ว "บอกมาตรงๆ ฉันจะกลับห้อง ล็อกประตู แล้วพรุ่งนี้เราทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"แพน—"

"แต่ถ้าพี่ต้องการ..." เธอจ้องตาเขา "อย่าผลักฉันออกไปอีก"

ฟ้าผ่า สว่างวาบทั้งทางเดิน

ในแสงสว่างชั่ววินาที ภัทรพงศ์เห็นเธอชัดเจน ใบหน้าเปียกน้ำตา ตาแดงแต่แน่วแน่ ผมยุ่ง ริมฝีปากสั่น เสื้อยืดตัวบางยับจากการกอด

เธอสวยจนเจ็บ

สวยจนเขาหยุดหายใจ

สวยจนสิ่งที่กดมาสามสัปดาห์ — ไม่ สิ่งที่กดมาตั้งแต่วันแรกที่เปิดประตูเจอเธอ — ระเบิดออกมาจนหยุดไม่อยู่

ภัทรพงศ์ก้าวออกมาจากห้อง มือหนึ่งจับข้อมือเธอ อีกมือรับเทียนจากมือเธอ วางลงบนโต๊ะข้างประตู

แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน

═══════════════════════════════════════════

จูบครั้งที่สองต่างจากครั้งแรก

ครั้งแรกเกิดจากความกลัว จากไวน์ จากจังหวะที่ทุกอย่างพังทลาย

ครั้งนี้เกิดจากการเลือก

ภัทรพงศ์จูบเธอช้า ลึก ทั้งหมดที่กดไว้ถูกปลดปล่อยทีละชั้น มือที่จับข้อมือเธอเลื่อนขึ้นไปที่แก้ม ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าเธอ หัวแม่มือเช็ดน้ำตา

"เธอรู้ไหมว่าเธอทำอะไรกับผม" เขากระซิบบนริมฝีปากเธอ

แพนสะอื้น มือเกาะเสื้อเขา "รู้"

"ผมพยายามแล้ว" เสียงเขาแตก "พยายามมองเธอเป็นลูก พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ แต่ผมทำไม่ได้"

"ฉันไม่เคยขอให้พี่เป็นพ่อ"

เขาจูบเธออีก แรงขึ้น ลึกขึ้น มือเลื่อนจากแก้มลงมาที่คอ ที่ไหล่ ที่เอว ดึงเธอเข้ามาชิดจนไม่มีช่องว่าง

แพนเกาะคอเขา เขย่งเท้า ยอมจำนนต่อจูบที่ร้อนแรงจนหายใจไม่ทัน

ภัทรพงศ์อุ้มเธอขึ้น ขาเธอเกี่ยวเอวเขาโดยสัญชาตญาณ เขาพาเธอเข้าห้อง

ปิดประตู

═══════════════════════════════════════════

แสงเทียนสามเล่มในห้องเขาส่องสว่างจาง ทำให้ทุกอย่างเป็นสีทองอ่อน

ภัทรพงศ์วางเธอลงบนเตียง ค้ำตัวเหนือเธอ แขนยันข้างศีรษะ หายใจหนัก

"ถ้าเธอบอกให้หยุด ผมจะหยุด" เสียงทุ้มกระซิบ "ตอนไหนก็ได้"

แพนเอื้อมมือขึ้นแตะใบหน้าเขา สัมผัสกรามคม ผิวที่ร้อนจัด

"ฉันไม่ได้อยากให้พี่หยุด"

กรามเขาเกร็ง ตาสีน้ำตาลเข้มมืดลง

"เรียกชื่อผม" เขากระซิบ "ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่พ่อเลี้ยง เรียกชื่อผม"

"ภัทรพงศ์"

ชื่อนั้นจากปากเธอเป็นเหมือนไฟที่จุดนำ

เขาจูบเธออีกครั้ง ลึก เร่าร้อน มือใหญ่ลูบตามแนวร่าง ช้า สั่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

แพนสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะสัมผัสของเขาส่งคลื่นร้อนไปทั่วร่าง ทุกที่ที่นิ้วเขาผ่าน ผิวเธอเหมือนถูกจุดไฟ

"ภัทรพงศ์..." เธอกระซิบ เสียงแผ่วสั่น

"อืม"

"ฉัน...ฉันไม่เคย..."

เขาหยุด เงยหน้าขึ้นมองเธอ ในแสงเทียน เห็นใบหน้าเธอแดงจัด ตาเปียก ริมฝีปากสั่น

ความเข้าใจผ่านตาเขา ท่าทีเปลี่ยน จากร้อนแรงกลายเป็นอ่อนโยน มือที่ร้อนแรงกลายเป็นมือที่ลูบผมเบาๆ

"ผมจะไม่ทำร้ายเธอ" เขากระซิบ จูบหน้าผากเธอ "ไม่มีวัน"

แพนพยักหน้า น้ำตาไหล ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะเธอเชื่อเขา

เชื่อจริงๆ

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น ในแสงเทียนสีส้มอ่อน ท่ามกลางเสียงฝนกระหน่ำและฟ้าร้อง ทุกกำแพงที่ทั้งคู่สร้างมาพังทลาย

ภัทรพงศ์สัมผัสเธอเหมือนสิ่งล้ำค่าที่กลัวจะแตกสลาย ทุกจูบ ทุกสัมผัส ช้า อ่อนโยน ระมัดระวัง ถามทุกครั้งก่อนก้าวข้ามเส้น ใหม่

"ได้ไหม?"

"ได้"

"เจ็บไหม?"

"ไม่"

"มองผม"

แพนมองเขา ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องตาสีน้ำตาลเข้ม ในแสงเทียน เธอเห็นตัวเองสะท้อนในตาเขา

_เขามองเธอเหมือนเธอเป็นทั้งโลก_

"ภัทรพงศ์" เธอเรียก เสียงสั่น

"อยู่ตรงนี้" เขากระซิบ หน้าผากชิดหน้าผาก "ผมอยู่ตรงนี้"

ฝนตกหนักขึ้น ฟ้าคำราม แต่คืนนี้ แพนไม่ได้ยินเสียงพายุ

ได้ยินแค่เสียงหัวใจเขา เสียงลมหายใจเขา เสียงเขาเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคำอธิษฐาน

"แพน...แพน..."

เธอรู้ว่าคืนนี้เปลี่ยนทุกอย่าง

ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม

═══════════════════════════════════════════

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะไปถึงจุดสุดท้าย ภัทรพงศ์หยุด

เขาดึงตัวเองออก ลมหายใจหนัก ทั้งตัวสั่น

"ผม...ผมหยุดไม่ได้ถ้าไม่หยุดตอนนี้"

แพนจ้องเขา ลมหายใจสั้น "แล้วทำไมต้องหยุด?"

"เพราะ..." เขากลืนน้ำลาย "ครั้งแรกของเธอไม่ควรเป็นแบบนี้ เมาไวน์ ไฟดับ บนเตียงของพ่อเลี้ยง"

"พี่—"

"ผมอยากให้มันดีกว่านี้ สำหรับเธอ" เขาพูดเสียงสั่น มือลูบแก้มเธอ "ถ้ามันจะเกิดขึ้น ผมอยากให้เธอมั่นใจ ไม่ใช่เพราะกลัว ไม่ใช่เพราะเหล้า แต่เพราะเธอเลือกจริงๆ"

น้ำตาแพนไหล เธอจับมือเขาที่แก้ม

"พี่คิดมากเกินไป"

"ผมรู้" เขายิ้มจางๆ เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้มจริงๆ "แต่เธอสำคัญเกินกว่าจะรีบ"

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเธอ จูบหน้าผากเบาๆ

"นอนตรงนี้ได้ ถ้าไม่อยากกลับห้อง"

แพนพยักหน้า เธอเหนื่อยเกินกว่าจะโต้แย้ง เหนื่อยจากการร้องไห้ จากไวน์ จากอารมณ์ที่ถาโถมทั้งคืน

ภัทรพงศ์นอนลงข้างเธอ ไม่แตะ เว้นระยะห่างฝ่ามือ

แต่แพนเลื่อนเข้ามา ซบหน้าลงบนอกเขา มือเกาะเสื้อเบาๆ

เขาลังเลครู่เดียว แล้วกอดเธอ

"ราตรีสวัสดิ์ ปัณณิกา"

"ราตรีสวัสดิ์ ภัทรพงศ์"

ชื่อเต็มของกันและกัน ไม่มีพี่ ไม่มีพ่อเลี้ยง ไม่มีลูกเลี้ยง

แค่ชายกับหญิงสองคนที่ข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม

ฝนหยุดตกตอนตีสาม แต่ทั้งคู่ไม่รู้

เพราะหลับไปในอ้อมแขนของกันและกัน ก่อนหน้านั้นนานแล้ว

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 9 — เช้าหลังคืนนั้น