ตอนที่ 9

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 9: เช้าหลังคืนนั้น

═══════════════════════════════════════════

แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านสีเทา ตกลงบนเตียงเป็นแถบยาว

แพนตื่นช้า ร่างกายอบอุ่น กลิ่นวู้ดดี้อ้อมล้อม ผ้าปูนุ่มกว่าที่เคย

เธอกะพริบตา มองเพดาน

_ไม่ใช่ห้องฉัน_

ความทรงจำคืนก่อนทะลักเข้ามาพร้อมกัน — ไวน์ ฝน ไฟดับ น้ำตา จูบ

_จูบ_

แพนพลิกตัว ข้างเตียงว่างเปล่า ผ้าห่มพับเรียบ หมอนเย็น เขาไปนานแล้ว

เธอนั่งขึ้น มองรอบห้อง ห้องนอนภัทรพงศ์ในแสงเช้าดูต่างจากในแสงเทียนคืนก่อน เรียบร้อย เป็นระเบียบ ไม่มีร่องรอยของคืนพายุ ยกเว้นเทียนไขที่หลอมเป็นก้อนบนจานรอง

บนโต๊ะข้างเตียงมีแก้วน้ำเปล่าวางไว้ กับยาพาราเซตามอลสองเม็ด

แพนจ้องยากับแก้วน้ำ

_เขาเตรียมไว้ให้ ก่อนจะหนีไป_

เธอกินยา ดื่มน้ำ แล้วลุกขึ้น

เสื้อยืดที่ใส่ยับ ผมยุ่ง ตาบวม เธอมองตัวเองในกระจกห้องน้ำของเขา ข้างอ่างล้างหน้ามีแปรงสีฟันใหม่ยังไม่แกะ วางอยู่ข้างแปรงของเขา

_เขาเตรียมให้อีก_

แพนแปรงฟัน ล้างหน้า แล้วเดินออกจากห้องเขา

บ้านเงียบ

═══════════════════════════════════════════

ชั้นล่างว่างเปล่า

ไม่มีกาแฟบนโต๊ะ ไม่มีอาหารเช้า ไม่มีหนังสือพิมพ์ ไม่มีรองเท้าหนังสีดำในตู้

ภัทรพงศ์ออกจากบ้านไปแล้ว

แพนมองนาฬิกาผนัง เจ็ดโมงครึ่ง วันเสาร์ เขาไม่เคยออกจากบ้านเร็วในวันหยุด

_เขาหนี_

เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร โต๊ะที่เมื่อคืนเต็มไปด้วยจานสุกี้และแก้วไวน์ ตอนนี้สะอาดเอี่ยม ล้างเก็บเรียบร้อยหมดแล้ว

_เขาเก็บทุกอย่างก่อนไป เหมือนพยายามลบร่องรอย_

โทรศัพท์แพนสั่น ไลน์จากแม่

_"ลูก สบายดีไหม? แม่ว่าง วิดีโอคอลได้เปล่า?"_

แพนจ้องหน้าจอ มือสั่น

_แม่_

ภาพคืนก่อนแวบเข้ามา — จูบ สัมผัส เสียงภัทรพงศ์เรียกชื่อเธอ

แม่ของเธอ สามีของแม่ ลูกเลี้ยง

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่น ทั้งตัวเย็นเฉียบ

_ฉันทำอะไรลงไป?_

_"ลูก?"_

_"สบายดีค่ะแม่ แต่ตอนนี้ไม่ว่าง เดี๋ยวโทรกลับนะคะ"_

แพนวางโทรศัพท์คว่ำ สองมือปิดหน้า

_แม่ส่งฉันมาอยู่บ้านนี้เพราะไว้ใจ ไว้ใจเขา ไว้ใจฉัน_

_แล้วฉันก็—_

น้ำตาไหลอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะคิดถึงสัมผัสของเขา แต่เพราะรู้สึกผิดจนแทบหายใจไม่ออก

═══════════════════════════════════════════

ภัทรพงศ์กลับบ้านตอนเย็น

แพนนั่งอยู่บนโซฟา โน้ตบุ๊กเปิดอยู่แต่ไม่ได้พิมพ์อะไรมาทั้งวัน

เสียงประตูเปิด ฝีเท้าที่เธอจำได้

เธอไม่เงยหน้า

ภัทรพงศ์เดินเข้ามา วางถุงพลาสติกบนเคาน์เตอร์ครัว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีกรมท่ากับกางเกงยีนส์ ดูไม่เหมือนไปทำงาน เหมือนไปข้างนอกเฉยๆ

_ไปไหนมา? ไม่ใช่ออฟฟิศ วันนี้วันเสาร์_

"กินข้าวหรือยัง" เขาถาม เสียงเรียบ ไม่มองเธอ

"ยัง"

"ผมซื้อข้าวมาแทน ไม่ได้ทำ"

_ไม่ได้ทำ? เขาทำอาหารให้ทุกวันตั้งแต่เธอมา นี่เป็นครั้งแรกที่ซื้อ_

แพนลุก เดินไปที่เคาน์เตอร์ ภัทรพงศ์กำลังเอาข้าวออกจากถุง เขาส่งกล่องข้าวมันไก่ให้เธอ

นิ้วเธอแตะนิ้วเขาตอนรับ

ทั้งคู่ดึงมือกลับพร้อมกัน

เงียบ

แพนนั่งลงที่โต๊ะ เปิดกล่อง ภัทรพงศ์นั่งอีกฝั่ง ระยะห่างไกลกว่าปกติ

กินข้าวในความเงียบ ไม่ใช่ความเงียบที่เคยชิน แต่เป็นความเงียบที่หนักอึ้ง เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่ได้พูด

"พี่ภัทร"

เขาหยุดเคี้ยว ไม่เงยหน้า

"เรื่องเมื่อคืน—"

"ปัณณิกา" เขาตัดบท วางช้อน เงยหน้ามองเธอ

ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นเย็นลง ไม่ใช่ความเย็นแบบที่เธอเคยเห็นตอนเขาคุยงาน แต่เป็นความเย็นของคนที่พยายามกั้นทุกความรู้สึกออก

"ผมขอโทษ"

แพนค้าง

"เมื่อคืน...ผมผิด ผมเป็นผู้ใหญ่ ผมควรรู้ดีกว่า"

"พี่—"

"เธอเมา กลัว อารมณ์หลุด ผมควรหยุดตั้งแต่แรก ไม่ใช่—" เขาหยุด กัดฟัน

"ฉันไม่ได้เมา" แพนพูดเสียงนิ่ง

"เธอดื่มไวน์สี่แก้ว"

"แล้วพี่คิดว่าฉันไม่รู้ตัวเหรอ?" น้ำเสียงเธอเริ่มสั่น "พี่คิดว่าฉันจูบพี่เพราะเมา? เพราะกลัว? ว่าฉันเป็นเด็กที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไร?"

"ผมไม่ได้—"

"ฉันจำได้ทุกอย่าง" เธอวางช้อนดัง "ฉันจำได้ว่าฉันเดินขึ้นไปเคาะประตูเอง จำได้ว่าฉันบอกพี่ว่าอย่าผลักฉันออก จำได้ว่า—"

เธอหยุด หน้าแดง

"ฉันจำได้หมด ภัทรพงศ์ ฉันไม่ได้เมา"

เขาจ้องเธอ กรามเกร็ง

"นั่นยิ่งแย่" เขาพูดเสียงต่ำ "ถ้าเธอรู้ตัว แล้วผมยังปล่อยให้มันเกิดขึ้น นั่นหมายความว่าผม—"

"หมายความว่าพี่ก็ต้องการเหมือนกัน"

เงียบ

นาฬิกาเดิน ตึกตัก ดังในความเงียบ

"ใช่" ภัทรพงศ์พูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ผมต้องการ แต่มันไม่ได้ทำให้มันถูก"

"แล้วอะไรถูก?" แพนถาม น้ำตาคลอ "ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น? เหมือนที่พี่ทำหลังคืนที่ไฟดับครั้งแรก?"

ภัทรพงศ์ลุกขึ้น เก็บกล่องข้าว ไม่ตอบ

"พี่จะหนีอีกเหรอ?" เธอถามหลังเขา

เขาหยุดที่อ่างล้างจาน มือจับขอบอ่างแน่น

"ผมไม่ได้หนี" เสียงเขาสั่น "ผมพยายามปกป้องเธอ"

"จากอะไร?"

"จากผม"

ประโยคนั้นทำให้แพนเงียบ

ภัทรพงศ์หันมามองเธอ ตาเขามีบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็น — ความกลัว

_เขากลัว_

ไม่ใช่กลัวถูกจับได้ ไม่ใช่กลัวสังคม

กลัวทำร้ายเธอ

"ผมเป็นผู้ชายวัยสี่สิบที่แตะลูกเลี้ยงอายุยี่สิบสอง" เขาพูดเสียงแข็ง "ไม่ว่าเธอจะมองมันยังไง สังคมมองแบบเดียว"

"ฉันไม่แคร์สังคม"

"แต่ผมแคร์ชีวิตเธอ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ "ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คนที่เจ็บไม่ใช่ผม เป็นเธอ เธอยังเรียนไม่จบ ยังมีอนาคตข้างหน้า"

"แล้วพี่จะทำยังไง?" แพนถาม เสียงสั่น "หลอกตัวเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?"

ภัทรพงศ์ยืนตรงหน้าเธอ ใกล้พอจะเอื้อมถึง แต่ไม่แตะ

"ผมจะทำสิ่งที่ควรทำ" เขาพูดเสียงเบา "รักษาระยะห่าง ดูแลเธอในฐานะผู้ปกครอง แล้วเมื่อแม่เธอกลับ...ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ"

"ปกติ?" แพนหัวเราะแห้ง "พี่คิดว่าฉันทำเป็นปกติได้เหรอ หลังจากคืนนั้น?"

"ต้องได้" เสียงเขาเด็ดขาด แต่มือที่กำอยู่ข้างตัวสั่น

แพนลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้เขา จนเหลือระยะห่างแค่ฝ่ามือ

"มองตาฉันแล้วบอกว่าพี่ไม่ต้องการฉัน" เธอท้า เสียงสั่น "ถ้าพี่ทำได้ ฉันจะกลับห้อง แล้วเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก"

ภัทรพงศ์จ้องเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องตาสีน้ำตาลอ่อน

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที

เขาไม่พูด

แพนรอ

สิบวินาที

เขาไม่พูด

เพราะเขาพูดไม่ได้

เพราะมันจะเป็นคำโกหก

═══════════════════════════════════════════

แพนพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหล

"นั่นแหละคำตอบ" เธอกระซิบ

แล้วเธอก็เดินขึ้นบันไดไป

ภัทรพงศ์ยืนนิ่งอยู่ที่ครัว จ้องมองบันไดที่เธอหายไป

เขายกมือขึ้นกดหน้าผาก

_แก ภัทรพงศ์ แกพังทุกอย่างแล้ว_

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เขาหยิบขึ้นมา

หน้าจอ: มณีรัตน์

เขาจ้องชื่อบนจอนาน แล้วกดรับ

"สวัสดีครับ"

"พี่ภัทร แพนเป็นไงบ้าง? แม่วิดีโอคอลไปตอนเช้าไม่รับเลย"

"เธอ..." เขากลืนน้ำลาย "สบายดี แค่ยุ่งกับวิทยานิพนธ์"

"ดีค่ะ ดูแลลูกหนูด้วยนะคะ"

"ครับ"

เขาวางสาย

มือที่ถือโทรศัพท์สั่น

_ดูแลลูกหนูด้วยนะคะ_

ภัทรพงศ์ปิดตา กดหลังพิงเคาน์เตอร์ ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

ในครัวมืดสลัว ผู้ชายวัยสี่สิบนั่งกอดเข่าคนเดียว

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 10 — เส้นแบ่งที่ไม่อาจกลับ