ตอนที่ 7

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 7: คืนพายุ

═══════════════════════════════════════════

สามสัปดาห์ผ่านไปตั้งแต่คืนที่ไฟดับ

ทั้งคู่ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่พูดถึงคืนนั้น ไม่พูดถึงอ้อมแขน ไม่พูดถึงริมฝีปากที่เกือบแตะกัน

แต่บางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

ภัทรพงศ์พูดน้อยลง รักษาระยะห่างมากขึ้น ไม่นั่งใกล้เธอ ไม่มองนานเกินไป ไม่เรียกชื่อเล่นอีก กลับไปเรียก "ปัณณิกา" เต็มๆ เหมือนเดิม

แพนสังเกตทุกอย่าง

_เขาถอยออก_

และเธอไม่ชอบความรู้สึกนั้นเลย

═══════════════════════════════════════════

วันศุกร์ ภัทรพงศ์กลับบ้านเร็วกว่าปกติ ถือถุงพลาสติกใบใหญ่

"กินข้าวนอกไหม" แพนถามจากโซฟา ไม่เงยหน้าจากโน้ตบุ๊ก

"ไม่ ทำสุกี้กินบ้าน" เขาวางถุงบนเคาน์เตอร์ "มีไวน์ด้วย"

แพนเงยหน้า "ไวน์?"

"วันศุกร์" เขาตอบเรียบๆ ราวกับเป็นเหตุผลเพียงพอ

_นี่เขาชวนกินข้าวแบบ...?_

_ไม่ อย่าคิดมาก แค่กินสุกี้ที่บ้าน_

แพนลุกไปช่วย ทั้งคู่จัดโต๊ะ ตั้งหม้อไฟ หั่นผัก จัดเนื้อสัตว์ ภัทรพงศ์ทำซอสจิ้มเอง ใส่น้ำจิ้มสุกี้ผสมพริก กระเทียม มะนาว ถั่วลิสง

"ทำซอสเก่งด้วย" แพนพูดทั้งที่ไม่อยากชม

"ทำมาเยอะ"

"ทำให้ใคร?"

ภัทรพงศ์หยุดมือ "ทำให้ตัวเอง"

_คำตอบเดิม_

สุกี้เดือดปุดๆ ไอร้อนลอยขึ้นมา ภัทรพงศ์เปิดไวน์แดง เทลงแก้วสองใบ

"ฉันดื่มได้เหรอ" แพนถาม

"เธออายุยี่สิบสอง"

"นึกว่าพ่อเลี้ยงจะห้าม"

"ผมไม่ใช่—" เขาหยุดกลางประโยค ส่งแก้วให้เธอ "ดื่มน้อยๆ"

แพนรับแก้ว จิบ ไวน์รสเข้ม ออกผลไม้จางๆ ตามด้วยความอุ่นที่ลำคอ

"อร่อย"

"Château Margaux 2015" เขาพูดเรียบๆ

"ฉันไม่รู้จักหรอก ไม่ต้องอวด"

มุมปากเขาขยับ "ไม่ได้อวด แค่บอก"

═══════════════════════════════════════════

ไวน์ขวดแรกหมดเร็วกว่าที่คิด

แพนดื่มไปสี่แก้ว หน้าแดงระเรื่อ ตาเริ่มมัว แต่หัวยังใส แค่ลิ้นเริ่มหลุด

ภัทรพงศ์ดื่มไปสามแก้ว ดูเหมือนไม่ได้ผลอะไร แต่ตาเขาอ่อนลง กำแพงที่กั้นบางลง

ข้างนอก ฝนเริ่มตก ไม่หนักเท่าคราวก่อน แต่ลมแรง ต้นไม้ในสวนโอนเอน

"พี่ภัทร" แพนพูดขึ้น แก้วไวน์หมุนอยู่ในมือ

"อืม"

"ทำไมพี่ต้องเป็นพ่อเลี้ยงฉัน"

ภัทรพงศ์วางตะเกียบ สายตาจ้องเธอ

"คำถามนี้หมายความว่าอะไร"

"หมายความตามที่ถาม" แพนจิบไวน์ "พี่เป็นนักธุรกิจ หล่อ รวย จะมีผู้หญิงไหนก็ได้ ทำไมต้องแต่งกับแม่ที่มีลูกสาวติด?"

"ปัณณิกา—"

"ตอบฉัน" เธอจ้องเขา ตาแดงจากไวน์ แต่แน่วแน่ "สามสัปดาห์ที่อยู่ด้วยกัน ฉันเห็นแล้วว่าพี่ไม่ได้รักแม่ พี่ไม่มีรูปถ่ายแม่สักรูปในบ้าน ไม่มีของที่ใช้ร่วมกัน ไม่มีร่องรอยของผู้หญิงคนไหนในบ้านนี้เลย"

ภัทรพงศ์เงียบ กรามแน่น

"พี่อยู่คนเดียวมาตลอดใช่ไหม แม้แต่ตอนแต่งงาน"

"เธอเมา"

"ไม่เมา" แพนวางแก้วลง "ฉันถามจริงๆ"

ฟ้าร้องครืน ลมพัดแรงจนหน้าต่างห้องครัวกระทบกัน

ภัทรพงศ์มองเธอ ในแสงไฟครัวที่อุ่น ใบหน้าเธอแดงจากไวน์ ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย ผมยาวยุ่งเล็กน้อย ริมฝีปากเปียกจากไวน์

"ผมมีเหตุผล" เขาพูดเสียงเบา "เหตุผลที่เธอยังไม่ควรรู้"

"ไม่ควรรู้? หรือพี่ไม่กล้าบอก?"

"ทั้งสองอย่าง"

แพนกัดริมฝีปาก น้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว ไวน์ทำให้อารมณ์หลุดง่ายกว่าปกติ

"แล้วฉันล่ะ" เธอพูดเสียงสั่น "พี่มองฉันเป็นอะไร?"

"ปัณณิกา"

"ลูกเลี้ยง? ภาระ? คนที่ถูกฝากมาดูแลจนกว่าแม่จะกลับ?"

"หยุด"

"ตอบฉัน ภัทรพงศ์"

เธอเรียกชื่อเต็มเขาเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ "พี่ภัทร" ไม่ใช่ "พ่อเลี้ยง"

ภัทรพงศ์

ชื่อนั้นจากปากเธอทำให้เขาสั่น

═══════════════════════════════════════════

ฝนหนักขึ้น ลมพัดกระหน่ำ ฟ้าผ่าสว่างวาบ

ไฟดับ

ทุกอย่างมืดสนิทอีกครั้ง

แพนกรีดร้อง — ไม่ใช่เสียงตกใจธรรมดา แต่เป็นเสียงกรีดของเด็กที่หลอนกลับมา ร่างทั้งร่างสะดุ้งจนเก้าอี้เซ ไวน์ในแก้วกระเด็น

"แพน!"

ภัทรพงศ์ลุกขึ้นในความมืด คลำมาหาเธอ มือเขาแตะไหล่เธอ เธอตัวสั่นเทิ้ม หายใจสั้นเร็ว

"ฉัน— มืด— ฉัน—"

"ผมอยู่ตรงนี้" เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน "อยู่ตรงนี้"

แพนเกาะเสื้อเขาแน่น ฝังหน้าลงบนอกเขา ทั้งตัวสั่น ลมหายใจเร็วจนเกือบจะเป็นลม

ฟ้าผ่าอีก เธอกรีดร้องแผ่ว กอดเขาแน่นขึ้น ร่างบางกดชิดเข้ามา

ภัทรพงศ์กอดเธอ ลูบหลัง ลูบผม เหมือนคราวก่อน แต่คราวนี้ต่างออกไป

คราวนี้มีไวน์ในเส้นเลือด มีความรู้สึกที่ถูกกดมาสามสัปดาห์ มีคำถามที่ยังไม่ได้ตอบ

และมีร่างบางที่กอดเขาแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงทุกส่วนของเธอผ่านเสื้อผ้าบาง

"พี่ภัทร..." แพนกระซิบ เสียงสั่น "อย่าปล่อย"

"ไม่ปล่อย"

"สัญญา"

"สัญญา"

เธอเงยหน้าขึ้นในความมืด ฟ้าแลบสว่างวาบ ส่องใบหน้าทั้งคู่ได้ชั่ววินาที

ตาเปียกน้ำตาของเธอ ตาที่มืดลงของเขา

ริมฝีปากที่อยู่ใกล้กันแค่ลมหายใจ

"ทำไมต้องเป็นพี่" แพนกระซิบ น้ำตาไหล "ทำไมคนที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยที่สุดในชีวิต ต้องเป็นคนที่ฉันไม่มีสิทธิ์..."

"แพน หยุด"

"ฉันหยุดไม่ได้"

ฟ้าผ่า เธอสะดุ้งกอดเขาแน่น หน้าเงยขึ้น ริมฝีปากเธอแตะคางเขาโดยบังเอิญ

ภัทรพงศ์แข็งค้าง

"เธอเมา" เสียงเขาแหบ

"ไม่เมา" เธอกระซิบ "ฉันรู้ตัวดี"

มือเธอค่อยๆ เลื่อนจากอกเขาขึ้นมาที่คอ นิ้วบางแตะผิวร้อนที่ลำคอเขา

ภัทรพงศ์สั่น ทั้งตัวสั่น

"ปัณณิกา" เสียงเตือนที่ฟังดูเหมือนคำอ้อนวอน "อย่า"

"ทำไม?"

"เพราะถ้าเธอไม่หยุด...ผมจะหยุดไม่ได้"

ประโยคนั้นลอยในความมืด

ฝนกระหน่ำ ลมหอน ฟ้าร้อง

แล้วแพนก็เขย่งเท้า เอื้อมขึ้นไป แตะริมฝีปากเธอบนริมฝีปากเขา

เบาแค่ปีกผีเสื้อ

แต่หนักพอจะทำลายทุกสิ่งที่ภัทรพงศ์พยายามสร้างมาตลอดสามสัปดาห์

═══════════════════════════════════════════

เขาแข็งค้างไปหนึ่งวินาที

สองวินาที

แล้วมือใหญ่ก็จับท้ายทอยเธอ กดเข้ามาหา

จูบเขาไม่เบาเหมือนของเธอ

ร้อน แรง ลึก ราวกับคนที่อดน้ำมานานจนแทบขาดใจ แล้วได้ดื่มน้ำหยดแรก

ภัทรพงศ์จูบเธอในความมืดกลางเสียงฟ้าร้อง มือหนึ่งจับท้ายทอย อีกมือรัดเอวเธอแนบชิด ริมฝีปากเขาอ้อมรัดริมฝีปากบาง รสไวน์ผสมน้ำตา

แพนสะอื้น ไม่ใช่เพราะเจ็บ ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะสิ่งที่เธอกดมาตลอดระเบิดออกมาหมด ทุกอย่าง ทุกความรู้สึก ทุกสายตาที่แอบมอง ทุกสัมผัสบังเอิญ ทุกกลิ่นวู้ดดี้ที่ทำให้หัวใจเต้น

ทุกอย่าง

เทลงในจูบนี้

═══════════════════════════════════════════

ฟ้าแลบสว่างวาบ เงาสองร่างกอดกันกลางห้องครัว

ภัทรพงศ์ดึงตัวเองออก ลมหายใจหนัก หน้าผากชิดหน้าผากเธอ

"เราต้องหยุด" เสียงเขาแหบจนแทบไม่เหมือนเสียงเดิม

"ทำไม?"

"เพราะนี่มันผิด ปัณณิกา ผิดทุกอย่าง"

"ฉันไม่แคร์"

"แต่ผมแคร์" เขาจับไหล่เธอ ผลักออกเบาๆ "เธอเป็นลูกเลี้ยงผม เธอเมา เธอกลัว เธอไม่ได้ต้องการสิ่งนี้จริงๆ"

"อย่ามาบอกว่าฉันต้องการอะไร!" แพนตะโกน น้ำตาไหล "พี่ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉัน!"

"ผมมีหน้าที่ดูแลเธอ"

"ฉันไม่ได้อยากให้พี่ดูแล! ฉันไม่เคยมองพี่เป็นพ่อ!"

ประโยคนั้นดังก้องในความมืด

ภัทรพงศ์เงียบ ลมหายใจหนัก

"ผมรู้" เขาพูดเสียงแตก "ผมรู้ตั้งแต่วันแรกที่เปิดประตูเจอเธอ ว่าเรื่องนี้มันจะจบไม่ดี"

"แล้วพี่ล่ะ" แพนถามเสียงสั่น "พี่มองฉันเป็นอะไร? ลูกเลี้ยง? หรือ—"

"หยุด" เขาสั่ง เสียงทุ้มสั่น

"ตอบฉัน"

ฟ้าผ่า สว่างวาบ

ในแสงสว่างชั่ววินาที แพนเห็นใบหน้าเขา

ตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความต้องการ ความรู้สึกผิด

ทุกอย่างปนกัน

"ผมมองเธอเป็นสิ่งที่ผมไม่มีสิทธิ์มี" เขาพูดเสียงแผ่ว

แล้วเขาก็หันหลัง เดินขึ้นบันไดไปในความมืด

ทิ้งแพนยืนอยู่คนเดียวกลางครัว น้ำตาไหล ริมฝีปากยังรู้สึกถึงรสจูบของเขา

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 8 — สัมผัสแรก [NC25+]