ตอนที่ 4

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 4: เส้นบางๆ ระหว่างพ่อกับชาย

═══════════════════════════════════════════

วันพุธ บ่ายสามโมง

แพนยืนรอเพื่อนอยู่หน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ ชมพูบอกว่าจะมารับไปกินข้าวด้วยกัน แต่ยังไม่มา

โทรศัพท์ดัง หน้าจอขึ้นชื่อ "พ่อเลี้ยง"

แพนรีบเปลี่ยนชื่อในเครื่องเป็น "พี่ภัทร" ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน แต่ยังไม่ได้เปลี่ยนชื่อที่แม่ตั้งไว้ให้ในไลน์

"ฮัลโหล?"

"เลิกเรียนหรือยัง"

"เลิกแล้ว"

"ผมอยู่ใกล้ๆ จะแวะรับ"

"ไม่ต้อง ชมพูจะมา—"

"ผมจอดอยู่หน้าประตู 3 แล้ว"

แพนอ้าปากค้าง _มาแล้วค่อยโทรบอก?_

เธอถอนหายใจ พิมพ์ไลน์บอกชมพูว่ามีคนมารับ แล้วเดินไปประตู 3

รถเบนซ์สีดำจอดอยู่ริมทาง ภัทรพงศ์นั่งอยู่ในรถ ลดกระจกลง สวมแว่นกันแดด เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสุด แขนพับขึ้น

แพนเดินไปเปิดประตู

"แพน!"

เสียงเรียกมาจากด้านหลัง แพนหันไป ชมพูวิ่งมาหอบ แต่พอเห็นรถ เธอชะงัก

"อ้าว ใครมารับ?"

ก่อนที่แพนจะตอบ ชมพูก็เดินมาโน้มตัวมองเข้าไปในรถ

ภัทรพงศ์ถอดแว่นกันแดด

ชมพูค้าง ตาเบิกกว้าง

"สวัสดีครับ" ภัทรพงศ์พูดเสียงเรียบ สุภาพ

ชมพูหันมามองแพนด้วยสีหน้าที่ตะโกนว่า "นี่หรือคือพ่อเลี้ยง?!" โดยไม่ต้องเปล่งเสียง

"ชมพู นี่พี่ภัทร พี่ภัทร นี่ชมพู เพื่อนฉัน" แพนแนะนำเร็วๆ

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ภัทรพงศ์พยักหน้า

"ค่ะ ค่ะ! ยินดีเหมือนกันค่ะ!" ชมพูพูดเสียงสูงกว่าปกติ

แพนดันชมพูออก "ไปก่อนนะ" แล้วรีบขึ้นรถปิดประตู

ภัทรพงศ์เลี้ยวรถออก แพนมองกระจกข้าง เห็นชมพูยืนตะลึงอยู่ที่เดิม ก่อนจะยกมือกดแก้มทั้งสองข้าง

โทรศัพท์แพนสั่น ข้อความจากชมพู

_"แพน!!! นั่นพ่อเลี้ยงเธอ?! ล้อเล่นสิ?!"_

_"อย่ามาพิมพ์ตะโกน"_

_"หล่อบ้าเลย!! ดูเด็กกว่าสี่สิบมาก!! เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอแปลกๆ มาทั้งอาทิตย์!!"_

แพนปิดหน้าจอ หน้าร้อน

"เพื่อนเธอพูดเยอะ" ภัทรพงศ์พูดขึ้น เหมือนอ่านบรรยากาศออก

"ชมพูเป็นแบบนั้น" แพนมองออกนอกหน้าต่าง

"เธอเล่าเรื่องผมให้เพื่อนฟังเหรอ"

แพนสะดุ้ง "ก็...แค่บอกว่ามาอยู่บ้านพ่อเลี้ยง"

"แค่นั้น?"

"แค่นั้น" เธอตอบเร็ว ไม่ได้มองเขา

ภัทรพงศ์เงียบ แพนรู้สึกได้ว่าเขาแอบยิ้ม แม้จะไม่หันไปดู

═══════════════════════════════════════════

รถติดอยู่ที่แยกอโศก

แพนมองออกนอกหน้าต่าง คนเดินเท้า รถมอเตอร์ไซค์ ป้ายโฆษณาสีฉูดฉาด เสียงแตรรถดังไกล

"วิทยานิพนธ์เป็นไง"

แพนหันมา "หือ?"

"ที่ถามเมื่อวันก่อน เรื่องภาพถ่ายสารคดี ไปถึงไหนแล้ว"

_เขาจำได้_

"ยังอยู่บทที่สอง ทบทวนวรรณกรรม ข้อมูลเยอะมาก"

"มีไปถ่ายภาพภาคสนามบ้างไหม"

"ยังเลย อาจารย์บอกให้เขียนเสร็จก่อนค่อยไปเก็บข้อมูล"

"ที่ไหน"

"คิดว่าจะไปชุมชนคลองเตย เคยไปถ่ายรูปมาก่อน"

ภัทรพงศ์เงียบครู่ "ผมรู้จักคนในพื้นที่ ถ้าต้องการช่วยประสานงาน บอก"

แพนหันมามองเขาเต็มตา "ทำไมถึงรู้จักคนที่คลองเตย?"

"ผมทำธุรกิจอสังหาฯ ปัณณิกา ผมรู้จักทุกชุมชนในกรุงเทพ"

"รวมถึงชุมชนที่ถูกไล่ที่?"

คำถามนั้นคมกว่าที่เธอตั้งใจ

ภัทรพงศ์หันมามองเธอ สายตาอ่านไม่ออก "รวมถึง"

"แล้วพี่อยู่ฝ่ายไหน?"

"เธอคิดว่าผมอยู่ฝ่ายไหน"

แพนจ้องเขา ไม่ตอบ

ไฟเขียว ภัทรพงศ์หันกลับไปมองถนน ออกรถ

"ผมไม่ได้เป็นคนดี ปัณณิกา" เขาพูดเสียงเบา "แต่ผมไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด"

แพนกลืนน้ำลาย มีบางอย่างในน้ำเสียงนั้นที่ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดถึงแค่เรื่องธุรกิจ

═══════════════════════════════════════════

ค่ำคืนนั้น ภัทรพงศ์ไม่กลับกินข้าว

แพนทำมาม่าต้มยำกินคนเดียว นั่งอยู่ที่โต๊ะครัว บ้านเงียบจนได้ยินเสียงตู้เย็นหึ่ง

_ไม่ได้คิดถึงนะ แค่เคยชินกับการกินข้าวสองคน_

_แค่สัปดาห์เดียวเอง เคยชินอะไร_

โทรศัพท์สั่น ไลน์จากแม่

_"ลูกสบายดีไหม?"_

_"สบายดี"_

_"พี่ภัทรดูแลดีไหม?"_

แพนจ้องหน้าจอ นิ้วลังเล

_"ดี"_

_"แม่ดีใจ เขาเป็นคนดีนะลูก"_

แพนไม่ตอบ วางโทรศัพท์คว่ำลง

_คนดี? แม่รู้จักเขาดีแค่ไหนกันเชียว?_

สี่ทุ่มครึ่ง เสียงรถเข้าบ้าน แพนรีบลุกจากโซฟาที่นอนดูซีรีส์ ปิดทีวี ทำเป็นเดินขึ้นบันได

ประตูหน้าเปิด ฝีเท้าหนักกว่าปกติ

แพนหยุดกลางบันได มองลงไป

ภัทรพงศ์เดินเข้ามา ผมเริ่มยุ่ง เนคไทคลายหลวม ปลดกระดุมสูทออกแล้ว ใบหน้าเหนื่อยล้า แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอยืนกลางบันได ตาเขาเปลี่ยน

"ยังไม่นอนเหรอ"

"เพิ่งจะ" แพนตอบเร็ว ทำเป็นมึนๆ "กลับดึกจัง"

"ประชุมยาว" เขาถอดรองเท้า วางเรียบร้อยในตู้

"กินข้าวหรือยัง?"

คำถามนั้นหลุดออกไปก่อนที่สมองจะสั่งให้หยุด

ภัทรพงศ์เงยหน้ามองเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปลี่ยนเป็นอะไรบางอย่างที่อ่อนลง

"ยัง"

"ฉัน...ฉันทำมาม่าเหลือ" แพนพูดเร็ว "ถ้าจะกิน"

มุมปากภัทรพงศ์ขยับ "มาม่า?"

"ต้มยำ"

"เธอกินมาม่าเป็นข้าวเย็น?"

"ก็...ทำอะไรไม่เป็น"

ภัทรพงศ์ถอนหายใจ ปลดเนคไทออกวางบนเคาน์เตอร์ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น

"ลงมา ผมทำข้าวให้"

"ไม่ต้อง พี่เพิ่งกลับ—"

"ลงมา ปัณณิกา"

เสียงทุ้มนั้นไม่ดุ ไม่สั่ง แต่ทำให้ขาเธอก้าวลงบันไดโดยไม่ต้องคิด

═══════════════════════════════════════════

แพนนั่งบนเก้าอี้สูงที่เคาน์เตอร์ครัว มองภัทรพงศ์ทำข้าวผัดไข่

เขาทำอาหารคล่อง ผัดน้ำมันร้อนจัด ใส่กระเทียม ข้าว ไข่ ปรุงรส กระทะส่งเสียงฉ่า กลิ่นหอมลอยทั่วครัว

ภัทรพงศ์ยืนหันหลังให้ เสื้อเชิ้ตสีขาวตึงที่แผ่นหลัง แขนที่พับขึ้นเผยให้เห็นปลายแขนที่มีเส้นเลือดตึง มือใหญ่จับด้ามกระทะมั่นคง

"จ้องอะไร" เขาพูดโดยไม่หันมา

แพนสะดุ้ง "ไม่ได้จ้อง"

"เธอจ้องหลังผมมาตั้งนาน"

"ก็...ก็ดูทำอาหาร" เธอพูดเร็ว "ฉันทำไม่เป็น อยากเรียน"

ภัทรพงศ์หันมามองเธอ แว่นตาอ่านหนังสือที่เขาใส่มาตั้งแต่ในรถยังคาอยู่บนหัว ใบหน้าเขาอ่อนลง ไม่มีกำแพงที่เคยกั้น

"จะสอนก็ได้"

"เหรอ?"

"แต่ต้องตื่นเช้า"

"ตื่นกี่โมง?"

"หกโมง"

"...คิดดูก่อน"

ภัทรพงศ์หันกลับไปผัดข้าว มุมปากยกขึ้น

แพนมองหลังเขา อยากหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย เพราะแสงในครัวตอนดึก เงาที่ทอดยาว เสื้อเชิ้ตขาวกับควันจากกระทะ มันสวยแบบที่ถ่ายรูปออกมาแล้วจะเจ็บปวด

_หยุดคิดแบบช่างภาพ หยุดมองเขาแบบนั้น_

ภัทรพงศ์วางจานข้าวผัดไข่ตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมฉุย ไข่ฟูนุ่ม

"กิน"

แพนตักเข้าปาก อร่อยจนอยากร้องไห้

_ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงทำทุกอย่างได้ดีหมด?_

"เธอร้องไห้เมื่อคืนก่อน"

แพนหยุดเคี้ยว

"ผมได้ยิน" ภัทรพงศ์พูดเสียงเบา เขานั่งลงที่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์ มือประสานกัน "ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้อง แต่...ผมอยู่ตรงนี้"

_เขาได้ยิน?_

แพนวางช้อน มือสั่นเล็กน้อย

คืนก่อน เธอฝันถึงพ่อแท้ ฝันถึงตอนเด็กที่ถูกตี เสียงตะโกน เสียงแก้วแตก เสียงแม่ร้องไห้ เธอตื่นมาร้องไห้โดยไม่รู้ตัว คิดว่าไม่มีใครได้ยิน

"ฉัน...แค่ฝันร้าย"

"เรื่องเดิม?"

แพนเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ _เขารู้ได้ไง?_

"แม่เธอเคยเล่าให้ฟัง" ภัทรพงศ์พูดเบา "เรื่องพ่อแท้"

มือแพนกำแน่น "แม่ไม่มีสิทธิ์เล่า"

"เธอไม่ต้องพูดถึงมัน" ภัทรพงศ์ยกมือขึ้น เหมือนจะเอื้อมมาแตะมือเธอ แต่หยุดกลางอากาศ แล้วเอามือกลับ

"แค่รู้ว่า...ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายเธอ"

ตาแพนร้อนผ่าว เธอกัดริมฝีปาก กดน้ำตาไว้ ไม่ยอมร้องหน้าเขา

"ฉันไม่ได้กลัว"

"ผมรู้" เขาพูดเบาๆ "เธอแกร่ง แต่ไม่จำเป็นต้องแกร่งตลอดเวลา"

แพนกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกรสเลือดจางๆ

_อย่าพูดแบบนั้น อย่าพูดแบบนั้นกับฉัน_

_เพราะถ้าพี่พูดแบบนี้ต่อไป ฉันจะ—_

"ฉันขึ้นไปนอนแล้ว" เธอลุกขึ้นเร็ว "ขอบคุณสำหรับข้าวผัด"

เธอเดินขึ้นบันไดเร็วจนเกือบวิ่ง

ภัทรพงศ์นั่งนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ มองจานข้าวผัดที่เธอกินเหลือครึ่ง

เขายกมือขึ้นมามอง มือที่เกือบจะเอื้อมไปแตะมือเธอ

แล้วกำมันแน่น

_อะไรของแก ภัทรพงศ์_

_เธอเป็นลูกเลี้ยง เป็นลูกของภรรยา_

_ห้ามรู้สึก_

เขาลุกขึ้น เก็บจาน ล้างจาน ปิดไฟครัว

แต่คืนนั้น เขานอนไม่หลับเหมือนกัน

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 5 — ยั่วโดยไม่รู้ตัว