ตอนที่ 3

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 3: ชีวิตใต้หลังคาเดียวกัน

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์แรกผ่านไปเร็วกว่าที่แพนคิด

ชีวิตในบ้านภัทรพงศ์เข้าสู่จังหวะที่แปลกประหลาด — เหมือนนาฬิกาที่เดินตรงเวลาแต่ไม่มีใครตั้ง มันเกิดขึ้นเอง

เช้าทุกวัน ภัทรพงศ์ตื่นก่อนหกโมง ทำอาหารเช้า กาแฟสองแก้ว วางไว้บนโต๊ะ เขาจะนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอจนแพนลงมา ไม่เคยเร่ง ไม่เคยเรียก แค่รอ

วันไหนที่เธอเรียนเช้า เขาขับรถไปส่ง ไม่ถาม ไม่รอให้ปฏิเสธ รถจอดรอหน้าบ้านตรงเวลาทุกเช้า

ตอนเย็น เขากลับบ้านไม่เกินทุ่มครึ่ง ทำอาหารเย็น สองจาน สองแก้ว กินด้วยกันในความเงียบ ล้างจานเอง ไม่เคยขอให้เธอช่วย

แพนสังเกตเงียบๆ

ภัทรพงศ์ไม่เคยเปิดทีวี ไม่เคยเปิดเพลงดัง ไม่เคยพูดโทรศัพท์เสียงดัง บ้านเงียบตลอดเวลา มีแค่เสียงนาฬิกาเดิน เสียงช้อนกระทบจาน เสียงน้ำไหลในอ่างล้างจาน

_เขาเคยชินกับความเงียบ_

_หรือเขาไม่มีใครจะพูดด้วย?_

═══════════════════════════════════════════

เช้าวันเสาร์ แพนตื่นสาย

เธอเดินออกจากห้องตอนเก้าโมง ง่วงจนตาปรือ ไม่ได้คิดอะไร คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำรวมที่ปลายทางเดินชั้นบน ห้องน้ำในห้องเธอน้ำอุ่นเสีย ยังไม่ได้บอกให้ซ่อม

เธอเปิดประตูห้องน้ำ

แล้วค้าง

ภัทรพงศ์ยืนอยู่หน้ากระจก โกนหนวดอยู่ ท่อนบนเปลือย ใส่แค่กางเกงวอร์มสีเข้มหย่อนต่ำที่สะโพก แผ่นหลังกว้างหันมาทางเธอ กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังขยับตามจังหวะมือที่ลากใบมีดโกน

เขาหันมามองเธอผ่านกระจก

สายตาสองคู่ประสานกันในกระจกเงา

แพนเห็นตัวเอง — ผมยุ่ง ตาบวม เสื้อนอนสายเดี่ยวบางๆ ที่เห็นทุกอย่างผ่านผ้า

เขาเห็นเธอ เธอเห็นเขา

และไม่มีใครขยับ

หนึ่งวินาที สองวินาที

กรามภัทรพงศ์เกร็ง เขาวางมีดโกนลงบนอ่าง

"ปัณณิกา" เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อย "เคาะประตูก่อน"

แพนสะดุ้ง "ก็...ก็ไม่ได้ล็อก—"

"ออกไป"

คำสั่งสั้นห้วน หนักแน่น แต่เสียงเขาแหบลงกว่าปกติ

แพนถอยหลังออกมา ปิดประตู ยืนพิงผนังทางเดิน หัวใจเต้นจนหูอื้อ

_บ้า บ้า บ้า_

เธอรีบเดินกลับห้อง ปิดประตู ล้มตัวลงนั่งบนเตียง

ภาพเมื่อครู่ยังติดตา แผ่นหลังกว้าง กล้ามเนื้อที่ขยับใต้ผิว กางเกงที่หย่อนต่ำเผยให้เห็นแนว V-line ที่สะโพก ตาสีน้ำตาลเข้มในกระจกที่จ้องมองเธอ

และเสียง "ออกไป" ที่ไม่เหมือนโกรธ แต่เหมือน...กดอะไรบางอย่างไว้

แพนกดหน้าลงบนฝ่ามือ

_หยุดคิดได้แล้ว ปัณณิกา_

═══════════════════════════════════════════

สิบนาทีต่อมา เสียงเคาะประตูห้องเธอดังขึ้น

"น้ำอุ่นในห้องน้ำเธอเสียเหรอ"

แพนเปิดประตู ภัทรพงศ์ยืนตรงหน้า ใส่เสื้อยืดสีเทาเรียบร้อยแล้ว ผมหวีเสย ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อืม ตั้งแต่เมื่อวาน"

"ทำไมไม่บอก"

"ก็...ยังไม่ได้—"

"บอกผมตั้งแต่แรก ปัณณิกา" เสียงเขาเข้มขึ้น "ไม่ใช่บุกเข้าห้องน้ำคนอื่น"

"ฉันไม่ได้บุก! ประตูไม่ได้ล็อก!"

"ถ้าประตูไม่ล็อก แปลว่ามีคนอยู่ข้างใน"

"ตรรกะอะไรของพี่—"

"ห้องน้ำรวมมีแค่ห้องเดียว ถ้าผมอยู่ข้างใน ใครจะอยู่อีก"

แพนอ้าปากจะโต้แย้ง แต่เขาพูดถูก เธอเม้มปาก

ภัทรพงศ์ถอนหายใจเบาๆ "ผมจะเรียกช่างมาวันนี้ ระหว่างนี้ใช้ห้องน้ำรวมได้ แต่..."

"เคาะก่อน รู้แล้ว"

มุมปากเขาขยับเล็กน้อย ไม่ถึงกับยิ้ม แต่ใกล้เคียง

"ลงมากินข้าว"

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันเสาร์ ช่างมาซ่อมท่อน้ำร้อน ภัทรพงศ์ยืนดูอยู่ตลอด ถามโน่นถามนี่ ตรวจสอบทุกอย่างก่อนจ่ายเงิน

แพนแอบมองจากมุมห้อง เขาใส่ใจรายละเอียดทุกอย่าง ไม่ใช่แค่ห้องน้ำที่เสีย แต่เขาเดินตรวจท่อน้ำทั้งห้อง ถามช่างเรื่องเครื่องทำน้ำอุ่น สั่งเปลี่ยนฝักบัวใหม่ เพิ่มราวแขวนผ้าเช็ดตัว

"ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้" แพนพูดขึ้น

"ห้องเธอ ต้องใช้ได้ดี" ภัทรพงศ์ตอบโดยไม่หันมา

_ห้องเธอ_

คำสองคำนั้นฟังดูเป็นเจ้าของมากกว่าที่ควร

═══════════════════════════════════════════

วันอาทิตย์ แพนนั่งทำวิทยานิพนธ์ในห้องนั่งเล่น

เธอเลือกนั่งที่โซฟา แทนที่จะขังตัวอยู่ในห้อง ไม่ได้มีเหตุผลพิเศษ แค่ห้องนั่งเล่นแสงธรรมชาติดี โซฟาก็นุ่ม

_ไม่เกี่ยวกับว่าภัทรพงศ์อยู่ที่ชั้นล่างเหมือนกัน_

ภัทรพงศ์นั่งอ่านหนังสืออยู่อีกมุมของห้อง เก้าอี้นวมตัวเดียวหน้าชั้นหนังสือ แว่นตาอ่านหนังสือกรอบดำสวมอยู่บนดั้งจมูก หนังสือปกแข็งหนาเปิดอยู่ในมือ

_ใส่แว่นแล้วดูต่างออกไป_

แพนแอบมองข้ามจอโน้ตบุ๊ก ภัทรพงศ์ใส่แว่นดูอ่อนลง ขรึมน้อยลง มีมุมที่เหมือน...อาจารย์มหาวิทยาลัย?

_ไม่ อาจารย์ไม่มีหน้าตาแบบนี้_

"มองอะไร"

แพนสะดุ้ง ภัทรพงศ์ไม่ได้เงยหน้าจากหนังสือ แต่เขารู้

"ไม่ได้มอง" เธอตอบเร็ว ก้มหน้าจิ้มแป้นพิมพ์

เงียบไปสักครู่

"เขียนวิทยานิพนธ์เรื่องอะไร"

"หือ?" แพนเงยหน้า

"วิทยานิพนธ์" เขาเอาแว่นออก มองเธอ "เรื่องอะไร"

"อ๋อ...การสื่อสารภาพถ่ายสารคดีกับการสร้างความเข้าใจเรื่องความเหลื่อมล้ำทางสังคม"

ภัทรพงศ์เงียบครู่ "น่าสนใจ"

"จริงเหรอ?" แพนหรี่ตาสงสัย

"ผมไม่พูดสิ่งที่ไม่จริง"

เธอจ้องเขา เขาจ้องเธอ ไม่มีใครหันหนี

"ถ้าติดอะไร ถามได้" เขาพูดแล้วกลับไปอ่านหนังสือ "ผมไม่ได้เก่งเรื่องถ่ายรูป แต่เรื่องความเหลื่อมล้ำ...เห็นมามาก"

แพนกะพริบตา ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะสนใจ

"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ ก่อนที่สมองจะทันห้าม

ภัทรพงศ์ไม่ตอบ แต่มุมปากเขาขยับขึ้นนิดหนึ่ง

═══════════════════════════════════════════

วันต่อมา เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้แพนสั่นคลอน

เธอกลับจากมหาวิทยาลัยเย็นกว่าปกติ หกโมงครึ่ง ต้องเดินจากป้ายรถเมล์เข้าหมู่บ้านในตอนที่ฟ้ามืดแล้ว

พอเปิดประตูบ้าน ภัทรพงศ์ยืนอยู่ตรงหน้า

ใบหน้าเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความเรียบเฉยที่เคย ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นมืดลง กรามเกร็งแน่น ท่าทางตึงเครียด

"กี่โมงแล้ว"

"หก—"

"ทำไมไม่โทร"

"ก็แค่รถเมล์ขาดคิว—"

"แพน" เขาเรียกชื่อเล่นเธอเป็นครั้งแรก

แพนค้าง เขาไม่เคยเรียกเธอว่า "แพน" เคยเรียกแต่ "ปัณณิกา" เต็มๆ เสมอ

"ผม...ผมรอ" เสียงเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นน้ำเสียงเรียบ "อีกครั้งโทรบอก"

แล้วเขาหันหลังเดินเข้าครัว

แพนยืนนิ่งที่ประตู หัวใจรัว

_เขาเป็นห่วง_

ไม่ใช่แบบพ่อเป็นห่วงลูก แพนเคยมีพ่อ เธอรู้ว่ามันรู้สึกยังไง พ่อแท้ของเธอไม่เคยรอ ไม่เคยถาม ไม่เคยแม้แต่จะสังเกตว่าเธอหายไป

แต่ภัทรพงศ์ — ผู้ชายที่เธอรู้จักไม่ถึงสัปดาห์ — ยืนรอที่ประตูเพราะเธอกลับสาย

_ทำไม?_

คำตอบลอยอยู่ในหัว แต่แพนเลือกจะไม่คว้ามัน

เธอเดินเข้าครัว ภัทรพงศ์กำลังตักข้าวผัดใส่จาน สองจาน

"ขอโทษที่ไม่โทร" แพนพูดเบาๆ

ภัทรพงศ์หยุดตักข้าว ไม่หันมา

"อย่าให้ผมต้องเป็นห่วง"

_ทำไมถึงต้องเป็นห่วง?_

คำถามนั้นอยู่บนปลายลิ้น แต่แพนกลืนมันลงไป

เธอรู้ ถ้าถามออกไป คำตอบที่ได้อาจเปลี่ยนทุกอย่าง

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น แพนนอนไม่หลับอีกครั้ง

เธอลุกขึ้น เปิดหน้าต่าง ลมเย็นพัดเข้ามา

ไฟในห้องทำงานชั้นล่างยังเปิด เหมือนทุกคืน ภัทรพงศ์นั่งอยู่หลังโต๊ะ ถอดแว่นนวดดั้งจมูก เหมือนทุกครั้ง

แต่คืนนี้ เขาไม่ได้ดูเอกสาร

เขานั่งนิ่ง สองมือประสานกันบนโต๊ะ จ้องมองความว่างเปล่าตรงหน้า

แพนเห็นเขาก้มหน้าลง ไหล่ตก ท่าทางเหมือนคนที่แบกอะไรหนักเกินไป

_เขาเหนื่อย_

ไม่ใช่เหนื่อยแบบทำงานหนัก แต่เหนื่อยแบบคนที่อยู่คนเดียวมานาน เหนื่อยแบบคนที่ไม่มีใครจะพูดด้วย เหนื่อยแบบคนที่แบกทุกอย่างไว้คนเดียวจนลืมวิธีปล่อย

_เหมือนฉัน_

ความคิดนั้นแทงเข้ามาไม่ทันตั้งตัว

แพนรีบปิดหน้าต่าง ปิดม่าน กลับไปนอน

แต่คืนนั้น เธอฝันเห็นตัวเองนั่งอยู่ในห้องทำงานสลัวๆ ข้างผู้ชายที่เธอไม่ควรนั่งใกล้

ในฝัน เธอเอื้อมมือไปแตะไหล่เขา

และเขาก็จับมือเธอไว้ ไม่ปล่อย

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 — เส้นบางๆ ระหว่างพ่อกับชาย