ตอนที่ 2

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 2: กฎของบ้านนี้

═══════════════════════════════════════════

เช้าวันแรกในบ้านพ่อเลี้ยง แพนตื่นเพราะกลิ่นกาแฟ

ไม่ใช่กลิ่นกาแฟซองที่เธอชงทุกเช้าที่หอพัก แต่เป็นกลิ่นกาแฟสดที่ลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง หอมจนท้องร้องตามสัญชาตญาณ

แพนลืมตา มองเพดานสีขาวสูงเหนือหัว ใช้เวลาสักครู่กว่าจะจำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

_ไม่ใช่หอพัก นี่คือบ้านของเขา_

เธอพลิกตัวมองนาฬิกาที่โต๊ะหัวเตียง หกโมงสี่สิบห้า

_ใครตื่นเช้าขนาดนี้?_

แพนลุกขึ้นนั่ง ผมยุ่งเหยิง เสื้อยืดตัวหลวมที่ใส่นอนเลื่อนลงข้างหนึ่ง เธอดึงมันกลับขึ้นมาแล้วลุกเดินไปห้องน้ำ

ล้างหน้า แปรงฟัน มองตัวเองในกระจก ใต้ตามีรอยคล้ำจางๆ เพราะนอนไม่หลับ

_ก็แค่หกเดือน_

เธอย้ำกับตัวเองอีกครั้งเหมือนท่องมนต์ คว้าผ้าเช็ดตัวพาดบ่า เปิดประตูห้องออกไป

แล้วชะงัก

ภัทรพงศ์ยืนอยู่ที่ทางเดินชั้นบน หน้าห้องตรงข้าม

เขาเพิ่งออกจากห้องน้ำเหมือนกัน ผมเปียก หยดน้ำไหลตามแนวคอลงไปที่หน้าอก เสื้อยังไม่ได้ใส่ มีแค่ผ้าขนหนูพันเอว ร่างกายที่แข็งแกร่งเกินวัยสี่สิบเปิดเผยอยู่ตรงหน้า หน้าอกกว้าง กล้ามหน้าท้องเป็นมัดชัดเจน แขนที่มีเส้นเอ็นตึง

หยดน้ำไหลจากกรามลงตามลำคอ ผ่านไหปลาร้า ตามแนวหน้าอก

แพนกะพริบตา สายตาเธอตามหยดน้ำนั้นลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ปัณณิกา"

เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอ แพนสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นจ้องเธอด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกวาดสายตาลงมาที่เสื้อยืดตัวหลวมของเธอ — ที่เลื่อนลงมาเปิดไหล่ข้างหนึ่งอีกครั้ง

กรามเขาเกร็ง

"ใส่เสื้อให้เรียบร้อย" เขาพูดเสียงต่ำ สั้น ก่อนหันหลังเดินเข้าห้องนอนปิดประตู

แพนยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน หัวใจเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล

_อะไรของมัน_

เธอดึงเสื้อกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หน้าร้อนผ่าว แล้วรีบกลับเข้าห้อง

═══════════════════════════════════════════

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แพนลงมาที่ชั้นล่างในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ขาสั้น ผมรวบหางม้าสูง

ภัทรพงศ์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กระดุมบนสุดปลดออก กางเกงสแล็คสีเทาเข้ม ผมหวีเรียบ ดูเหมือนคนละคนกับเมื่อครู่ที่ผ้าขนหนูพันเอว

_อย่าคิด อย่าคิด อย่าคิด_

บนโต๊ะมีจานข้าวต้มหมู ไข่ต้ม กาแฟสองแก้ว

"นั่ง" ภัทรพงศ์พูดโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์

_ใครอ่านหนังสือพิมพ์ในยุคนี้?_

แพนดึงเก้าอี้ออกมานั่ง มองจานข้าวต้มตรงหน้า

"ทำให้?"

"ผมทำอยู่แล้ว เพิ่มอีกจานไม่ยาก"

ประโยคที่ฟังเหมือนไม่ได้ใส่ใจ แต่จานข้าวที่จัดมาเป็นสองที่ตั้งแต่แรกบอกเป็นอย่างอื่น

แพนตักข้าวต้มเข้าปาก ร้อนพอดี หมูสับนุ่ม ข้าวเปื่อย ใส่ขิงอ่อนๆ หอมกลมกล่อม

_อร่อยอีกแล้ว_

"วันนี้มีเรียนไหม" ภัทรพงศ์ถาม ยังไม่เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์

"บ่ายโมง"

"ผมไปส่ง"

แพนวางช้อน "ไม่ต้อง"

"ไม่ได้ถาม" ภัทรพงศ์พับหนังสือพิมพ์วาง เงยหน้ามองเธอ "ผมต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้ว"

แพนเม้มปาก ไม่อยากโต้แย้งเรื่องเล็กน้อย ยิ่งไม่อยากนั่งรถคนเดียวกับเขา แต่ก็ไม่มีเหตุผลดีพอจะปฏิเสธ

"ก็ได้"

ภัทรพงศ์พยักหน้าเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นเดินไปล้างจาน

แพนมองหลังเขา ไหล่กว้างในเสื้อเชิ้ตสีฟ้า แขนพับขึ้นถึงข้อศอก เส้นเอ็นที่แขนเกร็งขณะล้างจาน

เธอรีบหันหน้ากลับมาจิ้มข้าวต้ม

_หยุดมอง_

═══════════════════════════════════════════

รถเบนซ์สีดำเลี้ยวเข้าซอยมหาวิทยาลัย

แพนนั่งเบาะข้างคนขับ ขยับตัวไม่สบาย กลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้ของภัทรพงศ์อบอวลในรถ เพลงแจ๊สเปิดเบาๆ จากลำโพง แอร์เย็นพอดี ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อยเหมือนห้องนั่งเล่นเคลื่อนที่

"ถ้าเลิกเรียนโทรบอก ผมจะมารับ"

"ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้" แพนตอบเร็ว

ภัทรพงศ์เงียบครู่หนึ่ง "บ้านอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัย ไม่เหมือนหอพักเดิม"

"มีรถเมล์"

"เธอไม่ต้องนั่งรถเมล์"

"ฉันนั่งมาตั้งสองปี"

"แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียว"

ประโยคนั้นทำให้แพนหันมามองเขา ภัทรพงศ์จ้องมองถนนข้างหน้า ใบหน้าเรียบเฉย แต่มือที่จับพวงมาลัยเกร็งนิดหน่อย

_เขาหมายความว่าอะไร?_

"จอดตรงนี้ก็ได้" แพนพูดเร็วเมื่อเห็นป้ายมหาวิทยาลัย

ภัทรพงศ์จอดรถ แพนรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตู

"ปัณณิกา"

เธอหยุด

"ถ้ามีปัญหาอะไร โทรหาผม"

แพนไม่หันกลับ "ค่ะ" แล้วก้าวออกไป

เธอเดินเร็วเข้าประตูมหาวิทยาลัย ไม่ยอมหันกลับไปมอง แม้จะรู้สึกว่าสายตาคู่หนึ่งยังจ้องมองเธออยู่จนรถเลี้ยวหายไป

═══════════════════════════════════════════

"แพน! มาแล้ว!"

ชมพูนุท โบกมือจากม้านั่งใต้ต้นจามจุรี ผมสั้นทำสีน้ำตาลอ่อน ยิ้มกว้างจนตาหยี

แพนเดินไปนั่งข้างๆ วางกระเป๋าลง ถอนหายใจยาว

"ว่าไง เล่าสิ!" ชมพูขยับเข้ามาใกล้ ตาเป็นประกาย "พ่อเลี้ยงเป็นไง? ลุงน่าเบื่อไหม?"

แพนเอนหลังพิงม้านั่ง มองท้องฟ้า

"ไม่ใช่ลุง"

"เธอบอกแล้วเมื่อคืน แล้วเป็นไง?"

แพนเงียบไปครู่ "สี่สิบ"

"โอเค สี่สิบ แล้วไง"

"สูงเกือบเมตรเก้าสิบ"

ชมพูขยับ "แล้วไง?"

"ทำข้าวต้มให้กิน ขับรถมาส่ง"

"แพน" ชมพูจับไหล่เพื่อนหันมา "ข้ามส่วนที่ทำเป็นไม่แคร์ไปเลย บอกเลยว่าเป็นไง"

แพนมองตาเพื่อน แล้วพูดเสียงเบา

"หล่อ ชมพู หล่อมาก แบบ...ไม่เหมือนพ่อเลย"

ชมพูอ้าปากค้าง

"แล้วเช้านี้เดินชนกันหน้าห้องน้ำ เขาไม่ใส่เสื้อ"

"อะไรนะ?!"

"ผ้าขนหนูพันเอว" แพนพูดเสียงเรียบ แต่ใบหูแดง "แล้วเขาก็บอกให้ฉันใส่เสื้อให้เรียบร้อย"

ชมพูจับแขนแพนแน่น "เธอเล่าให้ฟังทุกอย่างตั้งแต่ต้นเลยนะ ทุก-อย่าง"

แพนถอนหายใจ แล้วเริ่มเล่า

═══════════════════════════════════════════

ห้าโมงเย็น แพนกลับถึงบ้าน

เธอเปิดประตูด้วยกุญแจสำรองที่ภัทรพงศ์วางไว้ในตู้รองเท้า บ้านเงียบ รองเท้าหนังสีดำคู่เดิมยังไม่อยู่ เขายังไม่กลับ

แพนถอดรองเท้า เดินเข้าบ้าน ความเงียบของบ้านหลังใหญ่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ที่หอพักเล็กๆ ของเธอ เธอไม่เคยรู้สึกเหงา แต่บ้านนี้กว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียว

_เขาอยู่คนเดียวในบ้านนี้มาสองปี? แม่ไปต่างประเทศบ่อย สุดท้ายเขาก็อยู่คนเดียว_

แพนส่ายหัว ไล่ความคิดนั้น เดินขึ้นบันไดไปห้อง เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อสายเดี่ยวสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผ้านุ่ม ใส่สบาย แบบที่เคยใส่อยู่หอพักคนเดียว

เธอหิ้วโน้ตบุ๊กลงมาทำงานที่โต๊ะกินข้าว วิทยานิพนธ์ยังเขียนไม่เสร็จ อาจารย์ที่ปรึกษาจี้ทุกสัปดาห์

สองชั่วโมงผ่านไป เสียงกุญแจหมุนที่ประตูหน้าบ้าน

แพนไม่ได้เงยหน้า

ฝีเท้าเบาๆ บนพื้นหินอ่อน กลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้ลอยเข้ามาก่อนที่เจ้าของจะปรากฏตัว

"กลับมาเองเหรอ"

"บอกแล้วว่ากลับเองได้"

ภัทรพงศ์วางกระเป๋าเอกสารลงบนเคาน์เตอร์ ถอดสูทออก ปลดเนคไทคล้องพาดไหล่ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเปียกเหงื่อจางๆ บริเวณหลัง เขาเดินผ่านโต๊ะกินข้าว แล้วหยุด

สายตาเขากวาดมองแพน

เสื้อสายเดี่ยวสีขาวบางเบา ไม่ใส่ชั้นใน สายเสื้อเลื่อนลงข้างหนึ่ง ผิวขาวเนียนที่ไหล่และแนวกระดูกไหปลาร้า ผมยาวปล่อยลงมาปัดหลัง

ภัทรพงศ์เบือนหน้าหนี

"ปัณณิกา"

"อะไร?"

"ข้อห้าเพิ่มเติม" เสียงเขาต่ำลง "อย่าใส่ชุดแบบนี้ลงมาข้างล่าง"

แพนเงยหน้าจากจอโน้ตบุ๊ก มองเขาด้วยความงุนงง แล้วมองลงมาที่ตัวเอง

"ชุดอะไร? ฉันใส่ชุดนี้อยู่หอตลอด"

"ที่นี่ไม่ใช่หอพัก"

"ที่นี่คือบ้าน ฉันใส่อะไรก็ได้ในบ้านของตัวเอง"

"บ้าน _ของผม_"

น้ำเสียงนั้นทำให้แพนกลืนน้ำลาย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะมีบางอย่างในเสียงทุ้มต่ำนั้นที่ทำให้ขนลุก

"พ่อเลี้ยงห้ามลูกเลี้ยงใส่ชุดในบ้านเหรอ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย ยิ้มมุมปาก

ภัทรพงศ์หันมามองเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นจ้องนิ่ง ไม่กะพริบ

"ผมไม่ได้ห้ามในฐานะพ่อเลี้ยง"

ประโยคนั้นแขวนอยู่ในอากาศ

แพนกะพริบตา สมองประมวลผลความหมาย แล้วใบหน้าเธอก็ร้อนผ่าว

_เขาหมายความว่า—_

"ใส่เสื้อเพิ่ม ปัณณิกา" ภัทรพงศ์พูดเรียบ แล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป

แพนนั่งนิ่ง จ้องมองบันไดที่เขาหายไป หัวใจเต้นตึกตัก

_เขาพูดอะไรของเขา?_

_หมายความว่าอะไร? "ไม่ได้ห้ามในฐานะพ่อเลี้ยง"?_

_แล้วห้ามในฐานะอะไร?_

แพนกดฝาโน้ตบุ๊กลง หยิบโทรศัพท์พิมพ์หาชมพู

_"ชมพู ฉันจะบ้าตาย"_

_"ทำไม? เกิดอะไร?"_

_"เขาบอกให้ฉันใส่เสื้อเพิ่ม เพราะเขาห้าม 'ไม่ใช่ในฐานะพ่อเลี้ยง'"_

_"...แพน"_

_"อะไร"_

_"เธอรู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร"_

แพนรู้ เธอรู้ดี

แต่เธอไม่อยากยอมรับ

═══════════════════════════════════════════

สามทุ่มครึ่ง แพนอาบน้ำเสร็จ นั่งเป่าผมอยู่ในห้อง

เสียงเคาะประตูดังขึ้น สองครั้ง เสียงเบาแต่ชัด

"อะไร?"

"ข้าวเย็น ลงมากิน"

แพนลุกไปเปิดประตู ภัทรพงศ์ยืนอยู่ตรงหน้า เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีดำกับกางเกงผ้าสีเทา ผมยังเปียกจางๆ กลิ่นสบู่สะอาดแทนที่กลิ่นน้ำหอม

เขามองเธอ แพนใส่เสื้อยืดตัวใหญ่คลุมเข่า ผมเปียกหยดน้ำลงบนผ้า

สายตาเขาหยุดอยู่ที่หยดน้ำที่ไหลจากปลายผมลงตามแนวคอ ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้น

"เป่าผมให้แห้งก่อนนอน" เขาพูดเสียงแข็ง แล้วหันหลังเดินลงบันได

แพนมองตามเขา หัวใจยังเต้นแรง

_ทำไมต้องสนใจว่าฉันเป่าผมหรือเปล่า?_

เธอเดินลงมาที่ชั้นล่าง บนโต๊ะมีผัดกะเพราหมูสับ ไข่ดาว ต้มยำกุ้ง

"ทำเองอีกเหรอ?"

"ไม่มีใครทำให้"

แพนนั่งลง ทั้งคู่กินข้าวในความเงียบ เหมือนเมื่อวาน

แต่คืนนี้ ความเงียบมันต่างออกไป มันหนักขึ้น ข้นขึ้น เหมือนมีบางอย่างลอยอยู่ในอากาศระหว่างพวกเขา ที่ทั้งคู่เลือกจะไม่พูดถึง

"พรุ่งนี้ผมจะกลับดึก" ภัทรพงศ์พูดขึ้น "มีประชุมบอร์ด"

"ค่ะ"

"ล็อกประตูก่อนนอน"

"ค่ะ"

"แล้วก็..." เขาลังเล "อย่าเปิดประตูให้ใคร"

แพนวางช้อน "ฉันไม่ใช่เด็กห้าขวบ"

"ผมรู้" เขาตอบเสียงเบา

_แล้วทำไมถึงห่วงขนาดนี้?_

คำถามนั้นวนอยู่ในหัวแพนตลอดมื้อค่ำ

═══════════════════════════════════════════

ดึกคืนนั้น แพนอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ได้ยินเสียงภัทรพงศ์คุยโทรศัพท์ในห้องทำงานชั้นล่าง

เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านพื้นไม้ขึ้นมาจางๆ จับใจความไม่ได้ แต่น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากตอนพูดกับเธอ เย็นกว่า คมกว่า มีอำนาจมากกว่า

"...ไม่ต้องมาอธิบาย ผมต้องการตัวเลขภายในศุกร์นี้..."

"...บอกเขาว่าผมไม่รอ ถ้าไม่พร้อม ผมเปลี่ยนคน..."

แพนนั่งฟังเงียบๆ เธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่บ้านเงียบเกินไป เสียงเขาลอยขึ้นมาเอง

_เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?_

ตอนอยู่กับเธอ เขาทำข้าวให้ ถามว่ากินหรือยัง เตือนให้เป่าผม ห่วงเรื่องล็อกประตู

แต่ตอนทำงาน เสียงนั้นเย็นชาจนสะท้าน เป็นคนละคน

แพนนอนลง ดึงผ้าห่มคลุมตัว ปิดตา

_ภัทรพงศ์ วิริยะกุล CEO บริษัทอสังหาฯ สามีของแม่ พ่อเลี้ยงของเธอ_

_ผู้ชายที่ทำกับข้าวอร่อย ตื่นเช้า อ่านหนังสือพิมพ์ บอกให้เธอใส่เสื้อเพิ่ม_

_ผู้ชายที่พูดว่า "ไม่ได้ห้ามในฐานะพ่อเลี้ยง" ด้วยตาที่จ้องเธอไม่กะพริบ_

แพนพลิกตัว กดหน้าลงกับหมอน

_ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรเลย_

_เขาเป็นพ่อเลี้ยง แค่พ่อเลี้ยง_

แต่ในความมืด ใบหน้าที่ลอยมาในหัวเธอไม่เคยเป็นหน้าของ "พ่อ"

ไม่เคยเลยสักครั้ง

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 3 — ชีวิตใต้หลังคาเดียวกัน