ตอนที่ 1

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 1: ลูกเลี้ยงมาถึง

═══════════════════════════════════════════

กระเป๋าเดินทางล้อลากกระแทกขอบบันไดหน้าบ้าน ดังกึกก้องท่ามกลางความเงียบของหมู่บ้านจัดสรรหรูย่านพระราม 9

ปัณณิกา จิรวัฒน์ ยืนมองบ้านสองชั้นตรงหน้าด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

บ้านหลังใหญ่ สไตล์โมเดิร์น ผนังสีเทาเข้มตัดกับกรอบหน้าต่างกระจกใส มีสวนหน้าบ้านจัดอย่างเป็นระเบียบ ต้นไม้ทุกต้นตัดแต่งเรียบร้อยราวกับเจ้าของบ้านลงมือจัดเองทุกใบ ไม่มีแม้แต่ใบไม้ร่วงหล่นบนทางเดิน

เหมือนบ้านในนิตยสาร ไม่เหมือนที่อยู่ของคน

แพนถอนหายใจยาว ดึงโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความจากแม่อีกครั้ง

"แม่ต้องไปฝรั่งเศส 6 เดือน ลูกอยู่หอคนเดียวไม่ได้ ย้ายไปอยู่กับพี่ภัทรก่อนนะ เขาจะดูแลให้"

แพนกัดฟัน นิ้วกดปิดหน้าจอแรงกว่าที่ตั้งใจ

_ดูแล_

เธอไม่ต้องการให้ใครดูแล ยิ่งเป็นผู้ชายที่เธอไม่เคยยอมรับว่าเป็น "พ่อ" ด้วยแล้ว

มณีรัตน์ แม่ของเธอ แต่งงานใหม่กับภัทรพงศ์ วิริยะกุล เมื่อสองปีก่อน ตอนแพนอายุยี่สิบ เธอปฏิเสธที่จะย้ายมาอยู่ด้วยตั้งแต่แรก เลือกอยู่หอพักใกล้มหาวิทยาลัยคนเดียว ดูแลตัวเอง ทำงานพาร์ทไทม์ถ่ายรูปหาเงินเพิ่ม ไม่เคยรับสตางค์จากผู้ชายคนนั้นแม้แต่บาทเดียว

แต่คราวนี้แม่ไม่ถามความเห็น แม่สั่ง

"ลูกจะปี 4 แล้ว ต้องทำวิทยานิพนธ์ ไม่ใช่เวลามานั่งดื้อ"

แพนแหงนหน้ามองบ้านอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น

_ก็แค่หกเดือน ทนได้_

เธอลากกระเป๋าขึ้นบันไดสามขั้น ยกมือจะกดกริ่ง แต่ยังไม่ทันแตะ ประตูก็เปิดออก

ภัทรพงศ์ วิริยะกุล ยืนอยู่ตรงหน้า

แพนกะพริบตา

เธอเคยเห็นเขาแค่สองครั้ง ครั้งแรกในงานแต่งที่เธอมาแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้วหนีกลับ ครั้งที่สองตอนกินข้าวปีใหม่ที่เธอนั่งก้มหน้าจิ้มข้าวไม่ยอมมองใคร ทั้งสองครั้งเธอตั้งใจไม่สนใจเขา จำได้แค่ว่าสูง สวมสูท พูดน้อย

แต่ตอนนี้ เขายืนอยู่ห่างไม่ถึงเมตร

ภัทรพงศ์สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นแขนที่มีกล้ามเนื้อชัดเจนโดยไม่ต้องพยายาม กางเกงสแล็คสีกรมท่าเข้ารูป ผมดำหวีเสยเรียบร้อย มีเส้นผมสีเงินจางๆ ที่ขมับทั้งสองข้าง กรามคม จมูกโด่ง ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

กลิ่นน้ำหอมของเขาลอยมาจางๆ วู้ดดี้ผสมกลิ่นอะไรบางอย่างที่เธอบอกไม่ถูก

_นี่ไม่ใช่หน้าตาของ "พ่อ"_

ความคิดนั้นแวบเข้ามาเร็วจนเธอสะดุ้ง แล้วรีบกดมันลงไป

"ปัณณิกา"

เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเต็มของเธอ ไม่ได้ยิ้มต้อนรับ ไม่ได้แสดงความยินดี แค่เอ่ยชื่อเหมือนยืนยันว่าเธอมาถึงแล้ว

"เข้ามา"

แค่นั้น

แพนกลืนน้ำลาย หิ้วกระเป๋าก้าวเข้าบ้าน

═══════════════════════════════════════════

ข้างในบ้านสะอาดจนแทบจะเรืองแสง

พื้นหินอ่อนสีครีม เฟอร์นิเจอร์โทนเข้มเรียบหรู โซฟาหนังสีน้ำตาลไหม้ตัวใหญ่วางตรงกลางห้องนั่งเล่น ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือเต็มฝา อีกด้านเป็นกระจกบานใหญ่มองเห็นสวนหลังบ้าน ทุกอย่างเป็นระเบียบ มีที่ มีทาง ไม่มีอะไรวางผิดที่แม้แต่ชิ้นเดียว

_เหมือนพิพิธภัณฑ์_

"ห้องเธออยู่ชั้นบน" ภัทรพงศ์เดินนำหน้า เสียงฝีเท้าเขาแทบไม่มีเสียงบนพื้นหินอ่อน

แพนเดินตามโดยไม่พูดอะไร สายตากวาดมองรอบบ้านเงียบๆ ไม่มีรูปถ่ายครอบครัวสักรูป ไม่มีของที่ระลึกจากการเดินทาง ไม่มีร่องรอยของ "ชีวิต" เลย

_แม่อยู่ที่นี่สองปี บ้านยังดูเหมือนไม่มีใครอยู่_

เขาพาเธอขึ้นบันไดไม้สีเข้ม ทางเดินชั้นบนมีสี่ห้อง ภัทรพงศ์หยุดหน้าประตูบานที่สองจากบันได

"ห้องนี้ แม่เธอจัดไว้ก่อนไป"

เขาเปิดประตู ห้องนอนขนาดกลาง แต่สำหรับแพนที่อยู่หอพักห้องแคบๆ ที่นี่กว้างกว่าสามเท่า เตียงนอนขนาดควีนไซส์ ผ้าปูสีขาว โต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่าง ตู้เสื้อผ้าบิลท์อิน มีห้องน้ำในตัว

เธอมองเห็นตุ๊กตาหมีตัวเล็กวางบนหมอน คงเป็นฝีมือแม่ที่พยายามทำให้ห้องดู "มีชีวิต"

"ขอบคุณ" แพนพูดเสียงเรียบ ไม่ได้มองหน้าเขา

"กฎของบ้านนี้"

แพนหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ภัทรพงศ์ยืนพิงกรอบประตูห้อง แขนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉย

"ข้อหนึ่ง เข้าบ้านก่อนสี่ทุ่ม"

"อะไรนะ?" แพนขมวดคิ้ว

"ข้อสอง ห้ามพาเพื่อนมาค้างคืน" เขาพูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าเธอ "ข้อสาม ทำอาหารเสร็จล้างจานเอง ข้อสี่ ถ้าต้องการอะไรบอกผม อย่าไปรบกวนคนอื่น"

แพนหรี่ตา "ฉันไม่ใช่เด็กมัธยม"

"ผมรู้" เขาตอบเรียบๆ "แต่เธออยู่บ้านผม"

ประโยคสั้นๆ ที่ส่งมาพร้อมน้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นมีน้ำหนัก ไม่ได้ข่มขู่ ไม่ได้ดุ แต่บอกชัดว่าที่นี่ เขาเป็นคนกำหนดกฎ

แพนกำหมัดแน่นข้างลำตัว "ฉันมีงานถ่ายรูป บางทีเลิกดึก"

"ถ้ามีเหตุผล โทรบอก"

"ไม่เรียกพ่อหรอกนะ"

ประโยคนั้นหลุดออกมาเร็วกว่าที่เธอคิด เหมือนอาวุธที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนก้าวเข้าบ้าน

ภัทรพงศ์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเขาจ้องมองเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นลึกจนเธอไม่แน่ใจว่าเขาโกรธหรือเจ็บ หรือไม่รู้สึกอะไรเลย

"ผมไม่เคยบังคับ" เขาพูดเสียงเบาลง "เรียกอะไรก็ได้ ปัณณิกา"

แล้วเขาก็หันหลังเดินออกไป

แพนยืนมองหลังเขา ไหล่กว้างขยับตามจังหวะก้าว เสื้อเชิ้ตขาวตึงพอดีกับแผ่นหลัง ฝีเท้าเบาแต่มั่นคง

เธอรีบหันหน้ากลับเข้าห้อง ปิดประตู แล้วพิงหลังกับบานไม้

_หายใจเข้า หายใจออก_

เธอมองเพดานห้อง

_ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย_

เธอคิดว่าพ่อเลี้ยงของเธอจะเป็นลุงวัยกลางคนน่าเบื่อ ที่แม่เลือกเพราะรวยแล้วก็จบ แต่ภัทรพงศ์ไม่ใช่แบบนั้น เขาไม่เหมือนลุง ไม่เหมือนพ่อ ไม่เหมือนผู้ใหญ่ที่เธอเคยเจอ

เขาเหมือน...

แพนส่ายหัว ไล่ความคิดนั้นออกไป

_ช่างมัน ก็แค่หกเดือน_

═══════════════════════════════════════════

ตอนค่ำ แพนลงมาที่ชั้นล่างเพราะท้องร้อง

เธอเดินเข้าครัวเงียบๆ คิดว่าจะหยิบอะไรกินพอเป็นพิธี แล้วรีบกลับห้อง แต่กลิ่นอาหารลอยมาจากทิศทางที่เธอไม่คาดคิด

ภัทรพงศ์ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ปลดสูทออกแล้ว เหลือแค่เสื้อยืดสีเทาตัวเรียบกับกางเกงขายาว เขากำลังตักแกงเขียวหวานใส่ชาม ข้างๆ มีข้าวสวย ไข่เจียว และผัดผักรวม

แพนหยุดชะงักที่ขอบครัว

_เขาทำเองเหรอ?_

"นั่งเลย"

ภัทรพงศ์พูดโดยไม่หันมามอง เหมือนรู้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น

"ฉัน—"

"เธอยังไม่ได้กินข้าว" เขาตัดบท วางชามแกงลงบนโต๊ะกินข้าวที่จัดไว้สองที่ "กินก่อน"

ไม่ใช่คำขอ ไม่ใช่คำเชื้อเชิญ เป็นคำสั่งที่เบาแต่ไม่อาจปฏิเสธ

แพนลังเลสักครู่ แล้วดึงเก้าอี้ออกมานั่ง

ทั้งคู่กินข้าวในความเงียบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบชาม

แพนตักแกงเขียวหวานเข้าปาก แล้วชะงัก

_อร่อย_

ไม่ใช่อร่อยแบบพอผ่าน แต่อร่อยจริงๆ รสชาติกลมกล่อม กะทิหอมมัน ข้นพอดี ไก่นุ่ม มะเขือใส่เยอะแบบที่เธอชอบ

เธอแอบมองภัทรพงศ์ เขากินข้าวเรียบร้อย ช้อนส้อมจับถูกวิธี ท่าทางสงบ

"ทำเองเหรอ?" เธอถามทั้งที่ไม่อยากถาม

"ผมอยู่คนเดียวมานาน"

ประโยคสั้นๆ ที่ตอบมากกว่าที่ถาม

_อยู่คนเดียว? แล้วแม่ล่ะ?_

แพนอยากถามแต่กลืนคำถามลงไปพร้อมข้าว เธอไม่อยากรู้เรื่องของคนสองคนนี้มากกว่านี้

"พรุ่งนี้ผมจะไปทำงานแต่เช้า" ภัทรพงศ์พูดขึ้น "ตู้เย็นมีวัตถุดิบ ไมโครเวฟใช้ได้ กุญแจบ้านอยู่ที่ตู้รองเท้าหน้าประตู"

"ค่ะ" แพนตอบทันที แล้วสะดุ้งกับตัวเอง

_ค่ะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พูดจาสุภาพกับเขา_

ภัทรพงศ์เงยหน้ามองเธอ มุมปากเขาเหมือนจะขยับ แต่ก็ไม่ได้ยิ้ม

"กินให้หมด ผอมไป"

แพนเปิดปากจะโต้แย้ง แต่สายตาของเขาทำให้เธอหุบปาก ไม่ใช่เพราะกลัว ไม่ใช่เพราะเกรง

แต่เพราะในตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น เธอเห็นบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคย

ความห่วงใย

จริงๆ

แพนก้มหน้าตักข้าว ไม่ยอมมองเขาอีก

═══════════════════════════════════════════

คืนแรกในบ้านใหม่ แพนนอนไม่หลับ

เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงที่นุ่มเกินไป ผ้าปูที่หอมเกินไป ห้องที่เงียบเกินไป ที่หอพักเธอเคยชินกับเสียงรถบนถนน เสียงทีวีข้างห้อง เสียงเพื่อนบ้านคุยโทรศัพท์ แต่ที่นี่เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน

แพนลุกขึ้นนั่ง หยิบโทรศัพท์ดูเวลา ตีหนึ่ง

เธอเปิดแชทกับชมพู เพื่อนสนิท

_"ชมพู ฉันมาถึงบ้านพ่อเลี้ยงแล้ว"_

ชมพูตอบทันทีแม้ดึก

_"เป็นไง? ลุงแก่น่าเบื่อไหม?"_

แพนจ้องหน้าจอ นิ้วลังเลอยู่เหนือแป้นพิมพ์

_"...ไม่ใช่ลุง"_

_"หา? แล้วเป็นไง?"_

แพนพิมพ์แล้วลบ พิมพ์แล้วลบ สุดท้ายส่งไปแค่

_"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"_

เธอวางโทรศัพท์ ลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่าง ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นหญ้าสด

จากหน้าต่างห้องเธอ มองเห็นห้องทำงานชั้นล่างที่ไฟยังเปิดอยู่ เงาร่างสูงนั่งอยู่หลังโต๊ะ ภัทรพงศ์ยังไม่นอน เขากำลังดูเอกสาร แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องใบหน้าคม

เขาถอดแว่นตาออก นวดดั้งจมูก ท่าทางเหนื่อยล้า

แพนมองโดยไม่รู้ตัว

ในแสงไฟสลัว ไม่มีสูท ไม่มีท่าทางเข้มงวด ภัทรพงศ์ดูเหมือนผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ทำงานหนัก กลับบ้านเงียบๆ อยู่คนเดียว

_เขาเหงาหรือเปล่า?_

ความคิดนั้นแวบเข้ามาแล้วเธอก็ตกใจตัวเอง

_ไม่เกี่ยวกับฉัน_

แพนปิดหน้าต่าง ปิดม่าน กลับไปนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุมถึงคาง

_ก็แค่พ่อเลี้ยง ก็แค่คนแปลกหน้าที่แม่เลือก_

_ไม่มีอะไร_

_ไม่มีอะไรเลย_

เธอบอกตัวเองซ้ำๆ จนหลับไป

แต่ในความฝันคืนนั้น เธอได้กลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้จางๆ ตลอดทั้งคืน

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 2 — กฎของบ้านนี้