ตอนที่ 5

ยั่วสวาทพ่อเลี้ยง ตอนที่ 5: ยั่วโดยไม่รู้ตัว

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์ที่สองผ่านไป แพนเริ่มชินกับจังหวะของบ้านนี้

เช้าทำอาหาร นั่งกินข้าวด้วยกัน ขับรถไปส่ง เย็นกลับมากินข้าว คืนต่างคนต่างอยู่ห้อง ไม่มีบทสนทนายาวเกิน 10 ประโยค ไม่มีสัมผัส ไม่มีอะไรข้ามเส้น

แต่แพนรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

เธอเริ่มชินกับกลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้ของเขา ชินจนรู้ทันทีว่าเขาอยู่ใกล้แค่ไหนจากกลิ่นที่เข้มหรือจาง

เธอเริ่มชินกับเสียงทุ้มต่ำที่เรียก "ปัณณิกา" ชินจนหูจับเสียงเขาได้จากทุกมุมบ้าน

เธอเริ่มชินกับการนั่งกินข้าวสองคน ชินจนค่ำไหนที่เขากลับดึก เธอรู้สึกว่าบ้านว่างเปล่า

_ไม่ใช่เรื่องดี_

═══════════════════════════════════════════

วันเสาร์ อากาศร้อนจัด

แพนใส่กางเกงขาสั้นจริงๆ ไม่ใช่ขาสั้นแบบปกติ แต่สั้นแบบอยู่บ้าน ผ้ายืดรัดรูป ยาวแค่กลางต้นขา กับเสื้อครอปสีขาวที่เปิดหน้าท้อง เธอเคยใส่แบบนี้อยู่หอพักตลอด ไม่เคยคิดว่ามันเป็นปัญหา

เธอเดินลงมาที่ครัว เปิดตู้เย็นหาน้ำเย็น

"ปัณณิกา"

แพนหันกลับ ภัทรพงศ์ยืนอยู่ตรงขอบครัว เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้นถึงเข่า เหมือนเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ เหงื่อจางๆ บนคอ

สายตาเขากวาดลงมาจากหน้าเธอ ผ่านเสื้อครอป ลงไปที่หน้าท้องเรียบ ต่อลงไปที่กางเกงขาสั้นที่สั้นเกินไป แล้วกลับขึ้นมาที่ตาเธอ

กรามเขาเกร็ง

"อะไร?" แพนถามเสียงเรียบ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

"ไม่มีอะไร" เขาตอบแล้วเดินผ่านเธอไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำ ระยะห่างระหว่างพวกเขาแค่ฝ่ามือ กลิ่นเหงื่อผสมน้ำหอมของเขาลอยเข้ามา

แพนกลืนน้ำลาย ถอยออกมาหนึ่งก้าว

"วันนี้อยู่บ้านเหรอ?" เธอถามเปลี่ยนเรื่อง

"อืม ไม่ได้ไปไหน"

"ฉัน...ฉันจะอ่านหนังสืออยู่ข้างล่าง"

"ตามสบาย"

แพนเดินไปที่โซฟา เปิดโน้ตบุ๊กทำงาน ภัทรพงศ์เข้าห้องน้ำอาบน้ำ

ยี่สิบนาทีต่อมา เขาออกมานั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ประจำ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ กับกางเกงขายาว ผมเปียกจางๆ หวีเสย แว่นตาอ่านหนังสือกรอบดำ

แพนพยายามจดจ่อกับจอโน้ตบุ๊ก แต่สายตาแวบไปมองเขาเรื่อยๆ

"ปัณณิกา"

"หือ?"

"มานี่"

แพนกะพริบตา "ทำไม?"

"บทความนี้น่าจะเกี่ยวกับงานวิจัยเธอ"

เธอลุกจากโซฟาเดินไป ภัทรพงศ์ยื่นหนังสือให้ดู เธอโน้มตัวลงอ่าน ผมยาวตกลงมาปัดไหล่เขา

ภัทรพงศ์แข็งค้าง

กลิ่นน้ำหอมผลไม้หวานๆ ของแพนลอยเข้ามาใกล้ เส้นผมสีน้ำตาลของเธอแตะแขนเสื้อเขา ใบหน้าเธออยู่ห่างจากหน้าเขาไม่ถึงคืบ

"ตรงไหน?" แพนถาม ไม่ได้สังเกตว่าเธอยืนใกล้เขาแค่ไหน

ภัทรพงศ์กลืนน้ำลาย "หน้า...หน้าร้อยสิบสอง"

เธอเอื้อมมือไปพลิกหน้าหนังสือ นิ้วเธอแตะมือเขาที่จับหนังสืออยู่

ทั้งคู่แข็งค้าง

สัมผัสนิ้วบางๆ บนหลังมือ ร้อนจนราวกับถูกไฟลวก

แพนรีบดึงมือกลับ "ขอโทษ"

"ไม่เป็นไร" ภัทรพงศ์พูดเสียงแหบ เขาวางหนังสือลงบนที่วางแขน "เอาไปอ่านก็ได้"

แพนหยิบหนังสือ ถอยห่างออกมา "ขอบคุณ"

เธอกลับไปที่โซฟา หัวใจเต้นรัว ปลายนิ้วยังรู้สึกถึงความอุ่นของหลังมือเขา

_แค่โดนนิ้ว ทำไมต้องเป็นขนาดนี้?_

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น แพนทำวิทยานิพนธ์จนเพลิน ไม่ได้สังเกตว่าตัวเองนั่งไม่สบาย เธอขยับตัวบนโซฟาไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายเอนตัวลงนอน ขาพาดบนพนักโซฟา โน้ตบุ๊กวางบนท้อง

เธอไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน

═══════════════════════════════════════════

ภัทรพงศ์เงยหน้าจากหนังสือเมื่อห้องเงียบผิดปกติ

แพนนอนหลับบนโซฟา โน้ตบุ๊กเลื่อนลงไปอยู่ข้างตัว ผมยาวกระจายบนหมอนอิง ใบหน้าที่หลับดูอ่อนลง ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย ขนตายาวทาบบนแก้ม

เสื้อครอปที่สั้นเลื่อนขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องเรียบ ผิวขาวนวล กางเกงขาสั้นรัดรูปเปิดเผยขาเรียวยาว

ภัทรพงศ์กลืนน้ำลาย เบือนหน้าหนี

_อย่ามอง_

เขาลุก เดินไปหยิบผ้าห่มบางจากตู้ในห้องนั่งเล่น กลับมาที่โซฟา

เขาค่อยๆ คลี่ผ้าห่มคลุมร่างแพน มือสั่นเล็กน้อยขณะจัดผ้าห่มให้ปิดไหล่เธอ

นิ้วของเขาเฉียดผิวที่ไหล่โดยบังเอิญ อุ่นและนุ่ม

ภัทรพงศ์ดึงมือกลับเร็ว เหมือนถูกลวก

แพนขยับตัว พลิกหน้าเข้าหาเขา ริมฝีปากพึมพำเบาๆ ในฝัน

"อืม...พี่..."

หัวใจภัทรพงศ์หยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง

_พี่?_

เขายืนนิ่งมองเธอ ใบหน้าที่หลับสงบ ผมยุ่งปัดแก้ม ริมฝีปากที่เผยอเป็นดอกไม้บาน

มือเขาเอื้อมไปเขย่าไหล่เธอ แต่หยุดกลางอากาศ

_ถ้าปล่อยเธอนอนตรงนี้ ตอนตื่นจะปวดคอ_

_ถ้าอุ้มเธอไปห้อง..._

ภัทรพงศ์หลับตา หายใจเข้าลึก

แล้วเขาก็ค่อยๆ สอดแขนใต้เข่าและหลังเธอ ยกร่างบางเบาขึ้นจากโซฟา

แพนเบาจนเขาตกใจ ราวกับไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน

เธอขยับตัวในอ้อมแขนเขา หันหน้าซบลงบนอกเขา นิ้วมือเกาะเสื้อเชิ้ตเขาเบาๆ ไม่ได้ตื่น

กลิ่นผลไม้หวานของเธอลอยขึ้นมาจากผม ลมหายใจอุ่นๆ ผ่านผ้าเสื้อเชิ้ตบาง สัมผัสที่อกเขา

ภัทรพงศ์กัดฟัน ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น พยายามไม่สั่น

เขาเดินผ่านทางเดินชั้นบน เปิดประตูห้องแพน วางเธอลงบนเตียงเบาที่สุด

แพนไม่ปล่อยเสื้อเขา นิ้วเกาะแน่นในฝัน

ภัทรพงศ์ก้มลง พยายามแกะนิ้วเธอออก ใบหน้าเขาอยู่ใกล้ใบหน้าเธอมาก ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอพัดบนริมฝีปากเขา

เขาหยุดนิ่ง

สายตาเขาหล่นลงที่ริมฝีปากบางๆ ของเธอ เผยอ เปียกจาง นิ่มนวลเหมือนกลีบกุหลาบ

_ภัทรพงศ์ หยุด_

เขาหลับตา แกะนิ้วเธอออกจากเสื้อ ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว สองก้าว

ดึงผ้าห่มคลุมเธอ

แล้วเดินออกจากห้อง ปิดประตูเบาที่สุด

═══════════════════════════════════════════

แพนตื่นตอนค่ำ มึนงง มองรอบห้อง

_ฉันอยู่บนเตียง? เมื่อกี้หลับอยู่โซฟาไม่ใช่เหรอ?_

เธอมองลงมาที่ตัวเอง ผ้าห่มคลุมเรียบร้อย

_เขาอุ้มมา_

ใบหน้าแพนร้อนจัด เธอยกมือกดแก้มทั้งสองข้าง ในฝันเมื่อกี้ เธอจำได้ลางๆ ว่ามีแขนแข็งแรงอุ้มเธอ อกอุ่นๆ กลิ่นวู้ดดี้ แล้วเธอก็เกาะเสื้อเขา...

_บ้า_

โทรศัพท์สั่น ไลน์จากชมพู

_"แพน ว่างไหม อยากไปกินข้าวเย็น"_

_"ไม่ว่าง"_

_"ทำไม?"_

แพนจ้องหน้าจอ

_"ต้องกินข้าวที่บ้าน"_

_"โห ดูเชื่องจัง ใครเลี้ยงอยู่ 555"_

แพนวางโทรศัพท์ ไม่ตอบ

เธอลุกขึ้น เปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อยืดตัวหลวม คลุมสะโพก ตามที่เขา "ไม่ได้สั่ง แต่บอก" แล้วเดินลงบันได

═══════════════════════════════════════════

ที่โต๊ะอาหาร ภัทรพงศ์จัดจานข้าวไว้เรียบร้อยแล้ว ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ ผัดคะน้าหมูกรอบ ข้าวสวย

แพนนั่งลงไม่พูดอะไร ไม่กล้ามองตาเขา

"นอนหลับดีไหม" ภัทรพงศ์ถามเสียงเรียบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ดี" เธอตอบ ก้มหน้าตักข้าว

เงียบ

"ขอบคุณ" แพนพูดเบา "ที่...อุ้มไปห้อง"

ภัทรพงศ์หยุดตักข้าว สักครู่

"เธอเบาเกินไป กินข้าวให้เยอะกว่านี้"

แพนเม้มปาก ไม่ได้โกรธ แต่ไม่รู้จะพูดอะไร

"แล้วก็..." ภัทรพงศ์วางช้อน "คราวหน้าอย่าหลับข้างล่าง"

"ทำไม?"

เขาจ้องเธอ ตาสีน้ำตาลเข้มนั้นมีบางอย่างที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก

"เพราะผมอาจไม่ใจดีพอจะแค่อุ้มเธอไปห้อง ทุกครั้ง"

ประโยคนั้นทำให้โลกหยุดหมุน

แพนจ้องเขา เขาจ้องเธอ เสียงนาฬิกาเดินดังในความเงียบ

แล้วภัทรพงศ์ก็หันหน้าหนี หยิบช้อนขึ้นมากินข้าวต่อ ท่าทางเรียบเฉย ราวกับไม่ได้พูดอะไรที่ทำให้โลกเธอสั่นสะเทือน

แพนก้มหน้ากินข้าว มือสั่น

_เขาไม่ได้หมายความอย่างนั้น_

_ใช่ไหม?_

═══════════════════════════════════════════

ดึกคืนนั้น แพนนั่งอยู่บนเตียง กอดหมอนแน่น

โทรศัพท์สั่น ดึกมากแล้วแต่ชมพูยังไม่นอน

_"แพน เล่าให้ฟังจริงๆ เถอะ เกิดอะไรขึ้น"_

แพนจ้องหน้าจอนาน แล้วพิมพ์

_"เขาอุ้มฉันจากโซฟาไปห้องนอน"_

_"..."_

_"แล้วตอนกินข้าว เขาบอกว่า 'คราวหน้าอย่าหลับข้างล่าง เพราะผมอาจไม่ใจดีพอจะแค่อุ้มเธอไปห้อง ทุกครั้ง'"_

ชมพูไม่ตอบนานผิดปกติ แล้วพิมพ์กลับมา

_"แพน"_

_"อะไร"_

_"คนนั้นไม่ได้มองเธอเป็นลูก"_

แพนวางโทรศัพท์ นอนลง มองเพดาน

_ฉันรู้_

_ฉันรู้ตั้งแต่วันแรกที่เขาเปิดประตู_

เธอหลับตา ภาพตาสีน้ำตาลเข้มลอยมาในความมืด

_แล้วฉันมองเขาเป็นอะไร?_

คำตอบนั้นน่ากลัวเกินกว่าจะยอมรับ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 6 — คืนที่ไฟดับ