ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
แผลเป็นที่ไม่เคยหาย
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 9: แผลเป็นที่ไม่เคยหาย
═══════════════════════════════════════════════════════════
หนึ่งเดือนต่อมา
ความสัมพันธ์ระหว่างใบเฟิร์น ภาคิน และน้องปลื้มแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ทุกเย็นหลังเลิกงาน ใบเฟิร์นจะไปรับน้องปลื้ม พามาที่ออฟฟิศ ทำการบ้าน อ่านนิทาน
บางวันก็ไปส่งน้องปลื้มถึงบ้าน กินข้าวเย็นด้วยกัน
พนักงานในบริษัทเริ่มซุบซิบ
"เลขาคนใหม่ใกล้ชิดกับท่านประธานมากเลยนะ"
"ได้ยินว่าไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย"
"แถมลูกชายท่านประธานก็เรียกว่าแม่ด้วย"
ใบเฟิร์นได้ยินแต่ไม่สนใจ เธอรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
═══════════════════════════════════════════════════════════
วันหนึ่ง ระหว่างกินข้าวเย็น
น้องปลื้มถามคำถามที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป
"พ่อครับ แม่จริงๆ ของหนูหน้าตาเป็นยังไงครับ"
ภาคินหยุดตะเกียบ สีหน้าเปลี่ยน
"ทำไมถาม"
"เพื่อนหนูถามครับ" น้องปลื้มพูดเสียงเบา "เขาถามว่าทำไมแม่เฟิร์นไม่เหมือนหนูเลย หนูเลยสงสัยว่าแม่จริงๆ หน้าตาเป็นยังไง"
ความเงียบแผ่ปกคลุม
ใบเฟิร์นมองภาคิน เห็นความเจ็บปวดในดวงตา
"พ่อจะเล่าให้ฟังทีหลังนะ ลูก" ภาคินพูดเสียงเรียบ "กินข้าวก่อน"
"แต่พ่อ—"
"ปลื้ม" น้ำเสียงเข้มขึ้น
น้องปลื้มเงียบไป ก้มหน้ากินข้าวต่อ
ใบเฟิร์นรู้สึกบรรยากาศตึงเครียด เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง
"น้องปลื้มคะ วันนี้ที่โรงเรียนเรียนอะไรบ้างคะ"
"เรียนศิลปะครับ" น้องปลื้มตอบเสียงเบา "หนูวาดรูปครอบครัว"
"วาดใครบ้างคะ"
"วาดพ่อ วาดหนู วาดแม่เฟิร์น" น้องปลื้มหยุด "และ... วาดแม่จริงๆ ด้วย"
ภาคินวางตะเกียบลง ลุกขึ้น
"ขอตัวก่อน"
เขาเดินออกไปจากห้อง
═══════════════════════════════════════════════════════════
ใบเฟิร์นมองตาม รู้สึกเป็นห่วง
"น้องปลื้ม กินข้าวต่อนะคะ เดี๋ยวแม่ไปดูพ่อ"
"แม่เฟิร์น... พ่อโกรธหนูเหรอครับ"
"ไม่หรอกค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้มให้เด็กน้อย "พ่อแค่มีเรื่องคิด กินข้าวรอนะคะ"
เธอเดินออกไปตามหาภาคิน
═══════════════════════════════════════════════════════════
ระเบียงหลังบ้าน
ภาคินยืนมองออกไปในความมืด มือกำราวระเบียงแน่น
ใบเฟิร์นเดินเข้าไปหา
"ท่านประธาน... เป็นอะไรไหมคะ"
"ไม่เป็นไร"
"ดิฉันรู้ว่าท่านประธานไม่สบายใจ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน "ถ้าอยากระบาย ดิฉันยินดีรับฟังค่ะ"
ความเงียบยาวนาน
"อรุณี" ภาคินพูดขึ้นในที่สุด "แม่ของปลื้ม"
"ค่ะ..."
"เธอทิ้งเราไปตอนปลื้มอายุขวบเดียว" ภาคินพูดเสียงเรียบ "บอกว่าไม่พร้อมเป็นแม่ บอกว่าต้องการอิสระ แล้วก็เดินออกไปโดยไม่เหลียวหลัง"
ใบเฟิร์นนิ่งฟัง หัวใจเจ็บแทน
"ฉันไม่เคยบอกปลื้มความจริง" ภาคินพูดต่อ "บอกแค่ว่าแม่ไปอยู่ที่ไกลมาก คิดว่าเขาจะลืมไปเมื่อโตขึ้น แต่..."
"แต่เขาไม่เคยลืม"
"ใช่" ภาคินหลับตา "เขาโหยหาแม่มาตลอด แม้จะไม่รู้หน้าตาแม่ด้วยซ้ำ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ใบเฟิร์นยืนเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรปลอบ
"ฉันโกรธอรุณีมาตลอด" ภาคินพูดต่อ "โกรธที่เธอทิ้งลูกไป โกรธที่เธอทำให้ลูกเจ็บปวด"
"ท่านประธานมีสิทธิ์โกรธค่ะ"
"แต่ฉันก็โกรธตัวเองด้วย" ภาคินหันมามองเธอ "โกรธที่ไม่สามารถทำให้ลูกมีความสุขได้ โกรธที่ให้ความรักแบบที่แม่ให้ไม่ได้"
"ท่านประธาน..." ใบเฟิร์นก้าวเข้าไปใกล้ "ท่านประธานทำดีที่สุดแล้วค่ะ การเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ท่านประธานก็ไม่เคยทิ้งน้องปลื้ม"
"..."
"น้องปลื้มรักท่านประธานมากค่ะ" เธอพูดต่อ "เขาอาจคิดถึงแม่ แต่คนที่เขารักที่สุดคือพ่อ"
ภาคินมองเธอนิ่ง
"ขอบคุณ" เขาพูดเสียงแผ่ว
"ไม่ต้องขอบคุณค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "และถ้าท่านประธานพร้อม สักวันหนึ่งอาจต้องบอกความจริงกับน้องปลื้ม"
"ฉันกลัว"
"กลัวอะไรคะ"
"กลัวว่าเขาจะเกลียดฉันที่โกหก" ภาคินกำมือแน่น "กลัวว่าเขาจะอยากไปหาแม่"
"น้องปลื้มอาจเสียใจ แต่เขาจะไม่เกลียดท่านประธานค่ะ" ใบเฟิร์นพูดหนักแน่น "เพราะเขารู้ว่าท่านประธานทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภาคินหลับตา หายใจเข้าลึก
"เธอทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น"
"ดิฉันยินดีค่ะ"
"ไม่ใช่แค่วันนี้" ภาคินเปิดตามอง "ตั้งแต่เธอมา ทุกอย่างก็ดีขึ้น ปลื้มมีความสุขมากขึ้น บ้านไม่เงียบเหงาอีกต่อไป"
"ท่านประธาน..."
"และฉัน..." เขาหยุด ลังเล "ฉันก็..."
"ก็อะไรคะ"
ภาคินจ้องมองเธอ ดวงตาที่เคยเย็นชากลับมีอะไรบางอย่างอบอุ่น
"ไม่มีอะไร" เขาถอยออกไป "กลับไปหาปลื้มก่อน เขาต้องเป็นห่วง"
ใบเฟิร์นพยักหน้า ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ได้พูดจบ
"ค่ะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องกินข้าว
ทั้งสองกลับมาที่โต๊ะ น้องปลื้มนั่งรอด้วยสีหน้ากังวล
"พ่อ... หนูขอโทษครับ" เด็กน้อยพูดเสียงสั่น "หนูไม่ได้ตั้งใจทำให้พ่อเสียใจ"
ภาคินนั่งลง ดึงลูกชายเข้ามากอด
"พ่อไม่ได้โกรธ ลูก" เขาพูดเสียงอ่อนโยน "พ่อแค่... มีเรื่องคิด"
"เรื่องแม่จริงๆ ของหนูเหรอครับ"
ภาคินนิ่งไปครู่
"สักวันหนึ่ง พ่อจะเล่าให้ลูกฟัง" เขาพูดในที่สุด "แต่ตอนนี้ขอให้ลูกรู้ว่า... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อรักลูกมากที่สุด"
น้องปลื้มกอดพ่อแน่น "หนูรักพ่อครับ"
"และหนูก็มีแม่เฟิร์นด้วยนะ" ภาคินพูดต่อ มองไปที่ใบเฟิร์น "แม่เฟิร์นรักหนูเหมือนลูกจริงๆ"
น้องปลื้มหันไปมองใบเฟิร์น ตาเป็นประกาย
"จริงเหรอครับ แม่เฟิร์น"
"จริงค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "แม่รักน้องปลื้มมากที่สุด"
น้องปลื้มลุกขึ้น วิ่งไปกอดใบเฟิร์น
"ขอบคุณครับ แม่เฟิร์น"
ใบเฟิร์นกอดเด็กน้อยแน่น น้ำตาคลอเบ้า
ภาคินมองภาพตรงหน้า หัวใจอบอุ่น
นี่คือครอบครัวของเขา
แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เป็นครอบครัวที่มีความรัก
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 9
ติดตามต่อ บทที่ 10: วันหยุดสุดพิเศษ