วันหยุดสุดพิเศษ

จอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 10: วันหยุดสุดพิเศษ

═══════════════════════════════════════════════════════════

วันเสาร์

ใบเฟิร์นไม่คิดว่าจะได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกตอนเช้า

"ฮัลโหลค่ะ"

"พี่เฟิร์นครับ!"

เสียงเด็กดังแจ๋วทำเธอตกใจ "น้องปลื้มเหรอคะ โทรมาได้ยังไง"

"หนูขอโทรศัพท์พ่อมาครับ!" น้องปลื้มพูดเสียงตื่นเต้น "พี่เฟิร์น วันนี้พี่ว่างไหมครับ หนูอยากไปทะเล!"

"ทะเลเหรอคะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "น้องปลื้มถามพ่อหรือยังคะ"

เสียงเงียบไปครู่ แล้วก็มีเสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามา

"ปลื้ม ให้พ่อคุย"

"แต่พ่อ—"

"ปลื้ม"

เสียงฝีเท้าเด็กวิ่งหนีออกไป แล้วก็เป็นเสียงภาคิน

"ขอโทษที่รบกวนวันหยุด"

"ไม่เป็นไรค่ะ ท่านประธาน"

"ปลื้มอยากไปทะเล..." ภาคินหยุดไปครู่ "ฉันคิดว่าจะพาเขาไปพัทยา ถ้าเธอว่าง... อยากไปด้วยไหม"

ใบเฟิร์นหัวใจเต้นแรง "ไปทะเลด้วยกันเหรอคะ"

"ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของงาน" ภาคินพูดเสียงเรียบ "เธอต้องดูแลปลื้ม"

"อ่า... ค่ะ" ใบเฟิร์นตอบ "ดิฉันว่างค่ะ"

"ดี ฉันจะให้คนขับไปรับ"

สายถูกวาง

ใบเฟิร์นมองโทรศัพท์ในมือ หัวใจยังคงเต้นรัว

ไปทะเลกับท่านประธาน?

═══════════════════════════════════════════════════════════

สองชั่วโมงต่อมา รถเคลื่อนออกจากกรุงเทพ

น้องปลื้มนั่งอยู่เบาะหลัง ตื่นเต้นมากจนนั่งไม่ติด

"ทะเล! ทะเล! หนูจะได้เล่นน้ำแล้ว!"

"นั่งเรียบร้อยๆ ลูก" ภาคินเตือน

"ครับ!"

ใบเฟิร์นนั่งอยู่ข้างน้องปลื้ม ยิ้มมองความตื่นเต้นของเด็กน้อย

"น้องปลื้มเคยไปทะเลไหมคะ"

"เคยครับ แต่นานแล้ว" น้องปลื้มตอบ "ตอนนั้นหนูยังเล็กมาก จำไม่ค่อยได้"

"งั้นวันนี้จะสนุกมากเลยนะคะ"

"ครับ! แล้วแม่เฟิร์นว่ายน้ำเป็นไหมครับ"

"เป็นค่ะ"

"เย้! งั้นสอนหนูด้วยนะครับ!"

ภาคินมองลูกชายผ่านกระจกมองหลัง มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อย

═══════════════════════════════════════════════════════════

ชายหาดพัทยา บ่ายวันนั้น

ทั้งสามนั่งอยู่ใต้ร่มชายหาด น้องปลื้มใส่ชุดว่ายน้ำ พร้อมลงเล่นทันที

"ไปเล่นน้ำกันครับ!" น้องปลื้มลากมือใบเฟิร์น

"รอแม่ทาครีมกันแดดก่อนนะคะ"

ใบเฟิร์นทาครีมกันแดดให้น้องปลื้ม ระมัดระวังไม่ให้พลาดตรงไหน

ภาคินนั่งมองอยู่บนเก้าอี้ชายหาด ใส่แว่นกันแดด ใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตาไม่ละจากทั้งสอง

"เสร็จแล้วค่ะ ไปได้เลย"

"เย้!"

น้องปลื้มวิ่งลงน้ำ ใบเฟิร์นวิ่งตาม

"น้องปลื้ม อย่าวิ่งเร็ว เดี๋ยวลื่น!"

ภาคินมองภาพตรงหน้า หัวใจอบอุ่น

ใบเฟิร์นในชุดว่ายน้ำสีขาว ดูสวยกว่าที่เคย ผิวขาวเนียนโดนแสงแดดส่อง ยิ่งทำให้เธอดูเปล่งปลั่ง

เขารีบหันหน้าไปทางอื่น

"บ้า..." เขาพึมพำกับตัวเอง

═══════════════════════════════════════════════════════════

ในน้ำ

น้องปลื้มกำลังหัดว่ายน้ำ ใบเฟิร์นจับมือพยุงไว้

"ค่อยๆ ค่ะ ตีเท้าแรงๆ"

"แบบนี้เหรอครับ!"

"ใช่ค่ะ เก่งมาก!"

น้องปลื้มยิ้มกว้าง พยายามว่ายต่อ

"แม่เฟิร์น ดูหนูสิครับ!"

"เห็นแล้วค่ะ น้องปลื้มเก่งมาก!"

"พ่อครับ! ดูหนูสิครับ!" น้องปลื้มตะโกนไปที่ชายหาด

ภาคินยกมือโบก

"พ่อ! มาเล่นน้ำด้วยครับ!"

ภาคินลุกขึ้น ถอดเสื้อออก เดินลงน้ำมาหาลูก

ใบเฟิร์นเห็นร่างกายกำยำของภาคิน หัวใจเต้นพลาดจังหวะ

หล่อ...

เธอรีบหันหน้าไปทางอื่น แก้มร้อนผ่าว

═══════════════════════════════════════════════════════════

ภาคินเดินมาหยุดข้างลูก

"พ่อมาแล้ว ลูก"

"พ่อ! หนูว่ายน้ำได้แล้วครับ!" น้องปลื้มตื่นเต้น "แม่เฟิร์นสอนหนู!"

"เก่งมาก" ภาคินลูบหัวลูก แล้วหันไปมองใบเฟิร์น "ขอบคุณ"

"ยินดีค่ะ"

ทั้งสามเล่นน้ำด้วยกัน น้องปลื้มสาดน้ำใส่พ่อ ภาคินสาดกลับ

ใบเฟิร์นมองภาพพ่อลูกเล่นกัน หัวใจละลาย

นี่คืออีกด้านของภาคินที่เธอชอบที่สุด — ด้านที่เป็นพ่อที่รักลูก

"แม่เฟิร์น!" น้องปลื้มสาดน้ำใส่เธอ

"อ๊ะ!" เธอหัวเราะ สาดน้ำตอบ

ทั้งสามเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วชายหาด

═══════════════════════════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น

ทั้งสามนั่งกินอาหารทะเลที่ร้านริมหาด

น้องปลื้มเหนื่อยจากการเล่นน้ำ นั่งพิงตัวใบเฟิร์น ตาปรือ

"ง่วงแล้วเหรอคะ"

"นิดหน่อยครับ" น้องปลื้มหาวหวอด

"กินข้าวเสร็จแล้วค่อยนอนนะคะ"

"ครับ"

ภาคินมองภาพตรงหน้า — ลูกชายพิงตัวใบเฟิร์น ภาพที่เหมือนครอบครัว

"ภาคิน"

เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ใบเฟิร์นถาม "มองอะไรอยู่"

"ไม่มีอะไร" เขาหันหน้าไปทางอื่น "แค่คิดว่า... วันนี้เป็นวันที่ดี"

ใบเฟิร์นยิ้ม "ใช่ค่ะ ดิฉันก็คิดเหมือนกัน"

ความเงียบแผ่ปกคลุม แต่เป็นความเงียบที่อบอุ่น

═══════════════════════════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น รถกำลังกลับกรุงเทพ

น้องปลื้มหลับสนิทอยู่บนตักใบเฟิร์น

เธอลูบผมเด็กน้อยเบาๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง

"ขอบคุณสำหรับวันนี้"

เสียงภาคินทำให้เธอหันกลับมา

"ขอบคุณเรื่องอะไรคะ"

"ที่มา" ภาคินพูดเสียงเบา "ปลื้มดีใจมาก"

"ดิฉันก็สนุกค่ะ"

"และ..." ภาคินลังเล "ฉันก็ดีใจที่เธอมาด้วย"

ใบเฟิร์นหัวใจเต้นแรง "ภาคิน..."

"วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันรู้สึก... เหมือนมีครอบครัว"

ความเงียบยาวนาน

"ดิฉันก็รู้สึกเหมือนกันค่ะ" ใบเฟิร์นพูดเสียงแผ่ว

ภาคินหันมามองเธอ สายตาประสานกันในความมืด

บางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงระหว่างพวกเขา

และทั้งคู่ก็รู้ดี

═══════════════════════════════════════════════════════════

คฤหาสน์ธนภาคิน เกือบเที่ยงคืน

รถจอด ภาคินอุ้มน้องปลื้มลงจากรถ

"ฉันจะให้คนขับไปส่งเธอ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

ใบเฟิร์นกำลังจะปิดประตูรถ

"ใบเฟิร์น"

เธอหยุด หันกลับมา

ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น น้องปลื้มอยู่ในอ้อมแขน แสงจันทร์สาดส่องใบหน้าคมเข้ม

"ราตรีสวัสดิ์"

"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

รถเคลื่อนออกไป

ภาคินยืนมองจนรถหายลับตา

น้องปลื้มขยับตัวในอ้อมแขน

"พ่อ... แม่เฟิร์นกลับแล้วเหรอครับ"

"กลับแล้ว ลูก"

"พ่อครับ... พ่อชอบแม่เฟิร์นไหมครับ"

ภาคินนิ่งไป

"ทำไมถาม"

"หนูเห็นพ่อมองแม่เฟิร์นตลอดเลยครับ" น้องปลื้มพูดเสียงง่วงๆ "ถ้าพ่อชอบ... หนูดีใจนะครับ"

ภาคินกอดลูกแน่น

"นอนก่อนนะ ลูก"

น้องปลื้มหลับต่อ

ภาคินเดินเข้าบ้าน หัวใจปั่นป่วน

ลูกชายถามตรงเกินไป

และเขาไม่รู้จะตอบอย่างไร

═══════════════════════════════════════════════════════════

จบบทที่ 10

ติดตามต่อ บทที่ 11: ความรู้สึกที่ซ่อนไว้