ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
ความลับของน้องปลื้ม
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 8: ความลับของน้องปลื้ม
═══════════════════════════════════════════════════════════
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ใบเฟิร์นสังเกตเห็นว่าน้องปลื้มดูเศร้าผิดปกติ
"น้องปลื้ม เป็นอะไรคะ" เธอถาม
"ไม่มีอะไรครับ"
"โกหกนะคะ" ใบเฟิร์นนั่งลงข้างเด็กน้อย "บอกแม่เฟิร์นได้นะคะ"
น้องปลื้มก้มหน้า นิ้วบิดชายเสื้อ
"พรุ่งนี้... เป็นวันแม่ครับ"
ใบเฟิร์นนิ่งไป
"ที่โรงเรียนจะมีกิจกรรมไหว้แม่" น้องปลื้มพูดเสียงสั่น "เพื่อนๆ จะพาแม่มา แต่หนู..."
น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
"หนูไม่มีแม่มาให้ไหว้"
ใบเฟิร์นหัวใจแตกสลาย เธอดึงเด็กน้อยเข้ามากอด
"น้องปลื้มอยากให้แม่เฟิร์นไปไหมคะ"
น้องปลื้มเงยหน้า ตาเป็นประกาย "ได้เหรอครับ"
"ถ้าน้องปลื้มอยากให้ไป แม่ก็ไปค่ะ"
"แต่... แม่เฟิร์นต้องทำงาน"
"แม่จะขอลาค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "วันแม่สำคัญกว่า"
น้องปลื้มยิ้มกว้าง กอดเธอแน่น
"ขอบคุณครับ แม่เฟิร์น!"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ค่ำวันนั้น ห้องประธาน
ใบเฟิร์นเคาะประตู
"เข้ามา"
เธอเดินเข้าไป "ท่านประธาน ดิฉันขอลาพรุ่งนี้ช่วงเช้าได้ไหมคะ"
ภาคินเงยหน้า "เรื่องอะไร"
"พรุ่งนี้เป็นวันแม่ค่ะ โรงเรียนน้องปลื้มมีกิจกรรม และ..." เธอลังเล "น้องปลื้มอยากให้ดิฉันไป"
ภาคินนิ่งไป
"ฉันลืมไปว่าพรุ่งนี้วันแม่"
"ดิฉันเข้าใจค่ะ ท่านประธานงานยุ่ง"
"ไม่ใช่เรื่องนั้น" ภาคินวางปากกาลง "ฉันลืมเพราะ... ปลื้มไม่เคยมีใครไปร่วมกิจกรรมวันแม่ตั้งแต่เขาเข้าโรงเรียน"
ใบเฟิร์นใจหาย
"ทุกปี ฉันให้พี่เลี้ยงพาเขาไปนั่งอยู่มุมห้อง" ภาคินพูดเสียงเรียบ "เขาไม่เคยบ่น แต่ฉันรู้ว่าเขาเศร้า"
"ท่านประธาน..."
"ไปเถอะ" ภาคินพูด "และ... ขอบคุณ ที่ทำให้ปลื้มมีคนไปร่วมกิจกรรมเป็นครั้งแรก"
ใบเฟิร์นยิ้ม "ยินดีค่ะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
วันรุ่งขึ้น วันแม่ โรงเรียนอนุบาล
ใบเฟิร์นเดินเข้าไปในหอประชุม แต่งตัวเรียบร้อยในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน
น้องปลื้มวิ่งมาหาทันทีที่เห็น
"แม่เฟิร์น!" เด็กน้อยยิ้มกว้าง "แม่มาแล้ว!"
"มาแล้วค่ะ" ใบเฟิร์นนั่งลงกอดเด็กน้อย "น้องปลื้มตื่นเต้นไหมคะ"
"ตื่นเต้นมากครับ!"
เพื่อนๆ ของน้องปลื้มหันมามอง
"ปลื้ม นั่นแม่เธอเหรอ" เด็กคนหนึ่งถาม
น้องปลื้มยิ้มภูมิใจ "ใช่ครับ นี่แม่เฟิร์นครับ!"
"แม่เธอสวยจัง"
ใบเฟิร์นยิ้ม หัวใจอบอุ่น
น้องปลื้มจูงมือเธอไปนั่งที่แถวหน้า มีป้ายเขียนว่า "ที่นั่งสำหรับแม่"
นี่คือครั้งแรกที่น้องปลื้มได้นั่งตรงนี้
═══════════════════════════════════════════════════════════
พิธีเริ่มขึ้น
เด็กๆ ร้องเพลงวันแม่ น้องปลื้มร้องดังกว่าใครเพื่อน
ใบเฟิร์นมองลูกชาย น้ำตาคลอเบ้า
"และตอนนี้ ขอเชิญเด็กๆ ขึ้นมาไหว้แม่และกราบขอบพระคุณค่ะ" คุณครูประกาศ
เด็กๆ ทยอยขึ้นไปที่เวที น้องปลื้มจูงมือใบเฟิร์นขึ้นไปด้วย
ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงกลางเวที ท่ามกลางคู่แม่ลูกคู่อื่นๆ
"กราบแม่เลยค่ะลูกๆ"
น้องปลื้มนั่งลงกราบที่เท้าใบเฟิร์น มือเล็กๆ ยื่นพวงมาลัยดอกมะลิให้
"ขอบคุณแม่เฟิร์นครับ" เด็กน้อยพูดเสียงสั่น "ที่มาเป็นแม่ของหนู"
น้ำตาไหลลงบนแก้มใบเฟิร์น เธอนั่งลงกอดเด็กน้อยแน่น
"แม่รักน้องปลื้มนะคะ"
"หนูก็รักแม่ครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
หลังประตูหอประชุม
ภาคินยืนมองอยู่ เขาแอบมาโดยไม่บอกใคร
ภาพลูกชายกราบไหว้ใบเฟิร์น ภาพน้ำตาของทั้งคู่ ภาพรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
หัวใจเขาเต้นแรง
ผู้หญิงคนนี้... ให้สิ่งที่เขาให้ลูกไม่ได้
และเขาเริ่มรู้ตัวว่า... เขาไม่อยากสูญเสียเธอไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
หลังเลิกพิธี
ใบเฟิร์นพาน้องปลื้มออกมานอกหอประชุม
"วันนี้สนุกไหมคะ"
"สนุกมากครับ!" น้องปลื้มกระโดดตัวลอย "นี่เป็นวันแม่ที่ดีที่สุดของหนูเลย!"
"พี่ก็ดีใจค่ะ"
"แม่เฟิร์นครับ"
"ค่ะ?"
"หนูเรียกแม่เฟิร์นว่าแม่ได้ตลอดไปใช่ไหมครับ ไม่ใช่แค่วันนี้"
ใบเฟิร์นยิ้ม "ได้ค่ะ ตลอดไป"
น้องปลื้มกอดเธอแน่น
"ขอบคุณครับ... แม่"
═══════════════════════════════════════════════════════════
"ปลื้ม"
เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ทั้งคู่หันไป
ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น
"พ่อ!" น้องปลื้มตกใจ "พ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ!"
"เพิ่งมา" ภาคินโกหก "มารับ"
"แต่พ่อบอกว่าวันนี้ยุ่ง"
"เลื่อนประชุมได้" ภาคินเดินเข้ามา ลูบหัวลูกชาย "วันแม่สำคัญกว่า"
น้องปลื้มยิ้มกว้าง กระโดดขึ้นกอดพ่อ
"ขอบคุณที่มานะครับพ่อ!"
ภาคินกอดลูกแน่น สายตามองไปที่ใบเฟิร์น
"ขอบคุณ" เขาพูดเสียงเบา
ใบเฟิร์นยิ้ม พยักหน้า
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น ร้านอาหาร
ภาคินพาลูกชายและใบเฟิร์นไปกินข้าวด้วยกัน
"เพื่อฉลองวันแม่" เขาอธิบาย
น้องปลื้มนั่งตรงกลาง ยิ้มตลอดเวลา
"วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดของหนูเลยครับ!" เด็กน้อยประกาศ "มีพ่อ มีแม่เฟิร์น อยู่ด้วยกันครบ!"
ใบเฟิร์นและภาคินสบตากัน
"กินข้าวเถอะ ลูก" ภาคินพูด
ทั้งสามกินอาหารด้วยกัน บรรยากาศอบอุ่น
ใบเฟิร์นมองภาพตรงหน้า รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
นี่คือสิ่งที่เธอไม่เคยมีมาก่อน — ครอบครัว
แม้จะไม่ใช่ครอบครัวจริงๆ แต่ความรู้สึกนั้นจริง
═══════════════════════════════════════════════════════════
ค่ำวันนั้น คฤหาสน์ธนภาคิน
น้องปลื้มหลับไปแล้ว เหนื่อยจากกิจกรรมทั้งวัน
ภาคินนั่งอยู่ในห้องทำงาน ใบเฟิร์นเคาะประตู
"ท่านประธาน ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"
"รอก่อน"
ภาคินลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ
"ขอบคุณสำหรับวันนี้" เขาพูดเสียงเบา "สิ่งที่เธอทำให้ปลื้มวันนี้... ฉันจะไม่มีวันลืม"
"ไม่ต้องขอบคุณค่ะ ดิฉันทำเพราะรักน้องปลื้มจริงๆ"
"ฉันรู้" ภาคินมองเธอนิ่ง "และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอต่างจากคนอื่น"
ใบเฟิร์นหัวใจเต้นแรง "ท่านประธาน..."
"เรียกชื่อฉัน" เขาพูด "ภาคิน"
"ภา... ภาคิน"
ความเงียบแผ่ปกคลุม ทั้งคู่ยืนมองกัน
บางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง — ทั้งคู่รู้สึกได้
"กลับบ้านระวังตัวด้วย" ภาคินพูดในที่สุด ถอยออกไป
"ค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"
ใบเฟิร์นเดินออกไป หัวใจยังคงเต้นรัว
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องทำงานภาคิน
ภาคินยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถพาใบเฟิร์นออกไป
มือกำแน่น
"ฉันกำลังตกหลุมรักเธอ..." เขายอมรับกับตัวเอง
ความจริงที่หนีไม่พ้นอีกต่อไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 8
ติดตามต่อ บทที่ 9: แผลเป็นที่ไม่เคยหาย