ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
อีกด้านของซาตาน
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 7: อีกด้านของซาตาน
═══════════════════════════════════════════════════════════
วันเสาร์ สวนสนุก (ต่อ)
บ่ายแก่ๆ ทั้งสามนั่งพักที่ม้านั่งใต้ร่มไม้ กินไอศกรีมด้วยกัน
น้องปลื้มนั่งตรงกลาง แก้มเปื้อนช็อกโกแลต
"น้องปลื้ม กินช้าๆ หน่อยค่ะ" ใบเฟิร์นหยิบทิชชู่เช็ดให้
"อร่อยครับ!"
ภาคินมองภาพตรงหน้า รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน
ครอบครัว
นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยมีมานานหลายปี
"ท่านประธาน ไม่กินเหรอคะ" ใบเฟิร์นถาม
"ไม่ค่อยชอบของหวาน"
"แต่ไอศกรีมอร่อยนะครับพ่อ!" น้องปลื้มตักไอศกรีมยื่นให้ "ลองสิครับ!"
ภาคินมองช้อนไอศกรีมที่ลูกยื่นมา แล้วก็ก้มลงกิน
"อร่อยไหมครับ!"
"...อร่อย"
น้องปลื้มยิ้มกว้าง
ใบเฟิร์นมองภาพนี้ หัวใจละลาย
ซาตานในคราบสูทกำลังกินไอศกรีมที่ลูกป้อน — ภาพที่ไม่มีใครในบริษัทจะเชื่อ
═══════════════════════════════════════════════════════════
เย็นวันนั้น
ทั้งสามขึ้นชิงช้าสวรรค์ด้วยกัน
น้องปลื้มนั่งข้างหน้าต่าง มองวิวเมืองด้านล่าง
"ว้าว! สวยมากเลยครับ!"
"ใช่ค่ะ สวยมากเลย" ใบเฟิร์นเห็นด้วย
ภาคินนั่งตรงข้าม มองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ
"พ่อครับ ดูสิครับ!" น้องปลื้มชี้ "นั่นตึกของเราใช่ไหมครับ!"
"ใช่"
"เท่จังเลยครับ! พ่อเป็นเจ้าของตึกใหญ่มาก!"
ภาคินยิ้มจางๆ ลูบหัวลูก
ใบเฟิร์นมองภาพพ่อลูก รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
ภาคินอาจดูเย็นชากับคนอื่น แต่กับลูกชาย เขาอ่อนโยนมาก
"แม่เฟิร์นครับ"
"ค่ะ"
"วันนี้สนุกมากเลยครับ" น้องปลื้มยิ้มกว้าง "หนูอยากให้ทุกวันเป็นแบบนี้"
"พี่— แม่ก็อยากเหมือนกันค่ะ"
"งั้นแม่เฟิร์นอยู่กับหนูกับพ่อตลอดไปนะครับ"
ใบเฟิร์นตกใจ มองไปที่ภาคิน เห็นเขามองกลับมา
"เราค่อยคุยเรื่องนี้ทีหลังนะคะ" เธอพูดลอยๆ
น้องปลื้มพยักหน้า แล้วก็หันกลับไปมองวิว
═══════════════════════════════════════════════════════════
ค่ำวันนั้น
รถจอดหน้าคฤหาสน์
น้องปลื้มหลับไปตั้งแต่อยู่ในรถ เหนื่อยจากการเล่นทั้งวัน
ภาคินอุ้มลูกชายลงจากรถ
"ฉันจะให้คนขับไปส่งเธอ" เขาบอกใบเฟิร์น
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"
"แต่ก่อนที่เธอจะไป..."
ภาคินหยุดคำพูด มองเธอนิ่ง
"ขอบคุณสำหรับวันนี้" เขาพูดเสียงเบา "ฉันไม่ค่อยได้พาปลื้มไปเที่ยวบ่อย และ... มันดีที่มีเธออยู่ด้วย"
ใบเฟิร์นใจเต้นแรง "ยินดีค่ะ ดิฉันก็สนุกมากเช่นกัน"
"และเรื่องที่ปลื้มขอให้เธออยู่ตลอดไป..." ภาคินลังเล "ฉันรู้ว่ามันเป็นคำขอที่มากเกินไป เธอมีชีวิตของเธอ และ—"
"ท่านประธาน" ใบเฟิร์นตัดบท "ดิฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันมากเกินไปค่ะ"
ภาคินนิ่งไป
"ดิฉันรักน้องปลื้มจริงๆ" เธอพูดต่อ "และดิฉันก็ไม่มีแผนที่จะไปไหน ตราบใดที่ท่านประธานยังต้องการให้ดิฉันทำงาน ดิฉันก็จะอยู่"
ภาคินมองเธอ สายตาที่เคยเย็นชากลับมีอะไรบางอย่างอ่อนโยน
"ดี" เขาพูดสั้นๆ แล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน
ใบเฟิร์นมองตามจนร่างหายไป หัวใจยังคงเต้นแรง
═══════════════════════════════════════════════════════════
ในรถ ระหว่างทางกลับบ้าน
ใบเฟิร์นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดทบทวนเหตุการณ์ทั้งวัน
วันนี้เธอเห็นอีกด้านของภาคิน
ไม่ใช่ประธานเย็นชาที่ทุกคนกลัว
แต่เป็นพ่อที่รักลูก เป็นคนที่พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อลูก
และ... เป็นผู้ชายที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
"ไม่นะ ใบเฟิร์น" เธอบอกตัวเอง "เขาเป็นเจ้านาย อย่าไปคิดอะไรมาก"
แต่ภาพรอยยิ้มจางๆ ของภาคินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
จนกระทั่งเธอถึงบ้าน
═══════════════════════════════════════════════════════════
คฤหาสน์ธนภาคิน คืนเดียวกัน
ภาคินพาลูกชายไปนอนเรียบร้อยแล้ว กลับมานั่งอยู่ในห้องทำงาน
มือถือแก้วน้ำ ใจลอย
ภาพใบเฟิร์นผุดขึ้นมาในหัวเรื่อยๆ
รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ ความอ่อนโยนที่เธอมีให้ลูกชาย
"บ้า..." เขาพึมพำกับตัวเอง
เขาไม่ควรรู้สึกแบบนี้ เธอเป็นแค่เลขา เป็นพนักงาน
แต่ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นเธอ
ทำไมถึงอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมา
═══════════════════════════════════════════════════════════
5 ปีก่อน
"ฉันทนไม่ไหวแล้ว ภาคิน"
อรุณี อดีตภรรยา ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกระเป๋าเดินทาง
"เธอจะทิ้งลูกไปเหรอ" ภาคินถามเสียงเย็น "ปลื้มเพิ่งอายุขวบเดียว"
"ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นแม่คน" อรุณีตอบ "ฉันต้องการอิสระ ชีวิตแต่งงานมันไม่ใช่ทางของฉัน"
"แล้วปลื้ม—"
"เธอเลี้ยงเขาเองก็ได้ เธอมีเงินตั้งมากมาย" อรุณีหันหลังเดินออกไป "ขอโทษนะ ภาคิน แต่ฉันอยู่ไม่ได้จริงๆ"
ประตูปิดลง
เหลือเพียงเสียงร้องไห้ของทารกน้อยในห้อง
นับตั้งแต่วันนั้น ภาคินสาบานกับตัวเองว่าจะไม่เปิดใจให้ผู้หญิงคนไหนอีก
═══════════════════════════════════════════════════════════
ปัจจุบัน
ภาคินหลับตา กำมือแน่น
เขาไม่อยากถูกทิ้งอีกครั้ง
และที่สำคัญกว่านั้น — เขาไม่อยากให้ลูกชายถูกทิ้งอีกครั้ง
แต่ใบเฟิร์น...
เธอต่างจากอรุณี
เธอรักลูกชายเขาจริงๆ ไม่ได้แกล้งทำ
เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยหวังผลประโยชน์
"ถ้าเธอทิ้งเราไป..." เขาพึมพำ
ความคิดนั้นทำให้หัวใจเจ็บ
ไม่ใช่เพราะลูกชาย
แต่เพราะ... ตัวเขาเองด้วย
═══════════════════════════════════════════════════════════
เช้าวันจันทร์ ออฟฟิศ
ใบเฟิร์นมาทำงานตามปกติ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธาน"
"อืม"
ภาคินนั่งอยู่หลังโต๊ะ ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม
แต่ใบเฟิร์นรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป
บรรยากาศระหว่างพวกเขา — มันอบอุ่นขึ้น
"มีประชุมกี่นัดวันนี้คะ"
"ห้านัด" ภาคินตอบ "แต่เย็นนี้ ฉันอยากกลับเร็ว"
"เรื่องอะไรคะ"
"ปลื้มอยากให้ฉันไปดูการแสดงที่โรงเรียน"
ใบเฟิร์นตกใจเล็กน้อย ปกติภาคินไม่เคยยอมเลื่อนงานเพื่ออะไรทั้งนั้น
"ดิฉันจะจัดตารางให้ค่ะ"
"ขอบคุณ"
คำขอบคุณที่ออกมาจากปากภาคินหาได้ยาก
ใบเฟิร์นยิ้ม รู้สึกว่าอะไรบางอย่างกำลังเปลี่ยนไปในทางที่ดี
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น โรงเรียนอนุบาล
ภาคินและใบเฟิร์นนั่งอยู่ในหอประชุมเล็กๆ
เด็กๆ กำลังแสดงละครสั้น น้องปลื้มเป็นตัวละครกระต่ายน้อย
"พ่อ! แม่เฟิร์น! ดูหนูนะครับ!" น้องปลื้มโบกมือจากบนเวที
ใบเฟิร์นโบกมือตอบ ภาคินยกมือทักเล็กน้อย
ผู้ปกครองคนอื่นหันมามอง — ใครกันที่ทำให้ประธานธนภาคิน กรุ๊ปมานั่งดูการแสดงของเด็กอนุบาล
"คุณภาคิน" คุณครูเดินมาทัก "ขอบคุณที่มานะคะ คุณปลื้มดีใจมากเลยค่ะ"
"อืม"
"และนี่คงเป็น... ภรรยาใช่ไหมคะ?"
ทั้งภาคินและใบเฟิร์นนิ่งไป
"ไม่ใช่ค่ะ" ใบเฟิร์นรีบปฏิเสธ ใบหน้าแดง "ดิฉันเป็นแค่เลขา"
"โอ้ ขอโทษค่ะ" คุณครูยิ้มอาย "แค่เห็นว่าคุณปลื้มเรียกว่าแม่ เลยคิดว่า..."
"ปลื้มเรียกเธออย่างนั้นเอง" ภาคินพูดเสียงเรียบ "ไม่เป็นไร"
คุณครูพยักหน้า แล้วเดินจากไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
ความเงียบแผ่ปกคลุมระหว่างทั้งสอง
"ขอโทษค่ะ" ใบเฟิร์นพูดขึ้น "ถ้าทำให้ท่านประธานอึดอัด"
"ไม่อึดอัด"
"แต่—"
"ฉันบอกแล้วว่าไม่อึดอัด" ภาคินหันมามองเธอ "และถ้าใครถามอีก... เธอไม่ต้องรีบปฏิเสธก็ได้"
ใบเฟิร์นตกใจ "อะไรนะคะ"
แต่ภาคินไม่พูดอะไรอีก แค่หันกลับไปมองการแสดงบนเวที
ใบเฟิร์นนั่งนิ่ง หัวใจเต้นรัว
"ไม่ต้องรีบปฏิเสธ" หมายความว่าอะไร?
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 7
ติดตามต่อ บทที่ 8: ความลับของน้องปลื้ม