ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
รอยยิ้มที่หายไป
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 6: รอยยิ้มที่หายไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
วันศุกร์
วันก่อนจะไปสวนสนุก น้องปลื้มตื่นเต้นมาก
"พี่เฟิร์น! พรุ่งนี้ไปสวนสนุกแล้ว!" เด็กน้อยกระโดดตัวลอย
"ใช่ค่ะ น้องปลื้มตื่นเต้นมากเลยนะ"
"หนูอยากเล่นม้าหมุนครับ แล้วก็ชิงช้าสวรรค์ด้วย!"
"พรุ่งนี้ได้เล่นแน่นอนค่ะ"
น้องปลื้มยิ้มกว้าง แต่แล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ จางลง
"พี่เฟิร์นครับ"
"ค่ะ?"
"พรุ่งนี้... มีแค่หนูกับพ่อกับพี่เฟิร์นใช่ไหมครับ"
"ใช่ค่ะ ทำไมล่ะคะ"
น้องปลื้มก้มหน้า "เพื่อนหนูไปสวนสนุกกับพ่อกับแม่ แต่หนู..."
ใบเฟิร์นหัวใจเจ็บ เธอนั่งลงให้อยู่ระดับสายตาเด็ก
"น้องปลื้มอยากให้มีแม่ไปด้วยเหรอคะ"
น้องปลื้มพยักหน้าเบาๆ น้ำตาคลอเบ้า
"หนูไม่เคยไปไหนกับแม่เลย" เสียงสั่น "หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่หน้าตาเป็นยังไง"
ใบเฟิร์นดึงเด็กน้อยเข้ามากอด
"น้องปลื้มฟังพี่นะคะ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน "ครอบครัวไม่จำเป็นต้องมีพ่อแม่ครบสองคนเสมอไปค่ะ บางครอบครัวมีแค่พ่อ บางครอบครัวมีแค่แม่ แต่ทุกคนก็รักกันได้เหมือนกัน"
"แต่หนูอยากมีแม่..."
"พี่รู้ค่ะ" ใบเฟิร์นลูบผมเด็กน้อย "แต่น้องปลื้มก็มีพี่เฟิร์นนะคะ พี่อาจไม่ใช่แม่จริงๆ แต่พี่รักน้องปลื้มเหมือนลูกเลยค่ะ"
น้องปลื้มเงยหน้าขึ้น "จริงเหรอครับ"
"จริงสิคะ"
"งั้น..." น้องปลื้มลังเล "หนูเรียกพี่เฟิร์นว่าแม่ได้ไหมครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ใบเฟิร์นนิ่งไป หัวใจเต้นแรง
"น้องปลื้ม... พี่ไม่ใช่แม่จริงๆ ของหนูนะคะ"
"หนูรู้ครับ" น้องปลื้มพูดเสียงเบา "แต่หนูอยากมีคนให้เรียกว่าแม่บ้าง"
น้ำตาไหลลงบนแก้มใบเฟิร์น
"ได้ค่ะ" เธอตอบ "ถ้าน้องปลื้มอยากเรียก พี่ก็ยินดีค่ะ"
น้องปลื้มยิ้ม ยิ้มกว้างที่สุดที่เธอเคยเห็น
"ขอบคุณครับ... แม่เฟิร์น"
ใบเฟิร์นกอดเด็กน้อยแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด
═══════════════════════════════════════════════════════════
หลังประตู
ภาคินยืนนิ่ง ได้ยินทุกอย่าง
"แม่เฟิร์น"
คำนั้นดังก้องในหัว
เขาไม่เคยได้ยินลูกชายเรียกใครว่าแม่มาก่อน ตั้งแต่อรุณีจากไป
แต่ตอนนี้ ลูกชายเรียกผู้หญิงคนนี้ว่าแม่
ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านหัวใจ
ไม่รู้ว่าเป็นความดีใจที่ลูกมีความสุข หรือความกลัวที่ลูกอาจถูกทิ้งอีกครั้ง
หรือเป็นความรู้สึกอื่น... ที่เขาไม่กล้ายอมรับ
═══════════════════════════════════════════════════════════
ค่ำวันนั้น คฤหาสน์ธนภาคิน
ภาคินนั่งอยู่ในห้องทำงาน คิดหนัก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เข้ามา"
แม่บ้านเปิดประตู "คุณภาคินคะ คุณปลื้มอยากบอกราตรีสวัสดิ์ค่ะ"
"ให้เข้ามา"
น้องปลื้มวิ่งเข้ามา กระโดดขึ้นนั่งบนตักพ่อ
"พ่อครับ พรุ่งนี้ตื่นเช้าๆ นะครับ!"
"อืม"
"พ่อครับ" น้องปลื้มมองหน้าพ่อ "หนูเรียกพี่เฟิร์นว่าแม่เฟิร์นได้ไหมครับ"
ภาคินนิ่งไป
"ทำไมอยากเรียก"
"หนูอยากมีแม่ครับ" น้องปลื้มพูดเสียงเบา "พี่เฟิร์นดีกับหนูมาก หนูรู้ว่าพี่เฟิร์นไม่ใช่แม่จริงๆ แต่หนูอยากเรียกครับ"
ภาคินมองลูกชาย เห็นความคาดหวังในดวงตาใส
"ลูกเรียกได้" เขาตอบในที่สุด "แต่ต้องจำไว้ว่า พี่เฟิร์นอาจไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป"
"ทำไมครับ"
"เพราะ..." ภาคินหยุด ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
"พ่อครับ" น้องปลื้มจับหน้าพ่อ "พ่อไม่อยากให้แม่เฟิร์นอยู่กับเราเหรอครับ"
"ลูก..."
"หนูอยากให้แม่เฟิร์นอยู่ตลอดไปครับ" น้องปลื้มพูดอย่างจริงจัง "พ่อช่วยทำให้แม่เฟิร์นอยู่กับเราได้ไหมครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภาคินไม่ตอบ แค่กอดลูกชายแน่น
"นอนก่อนนะ ลูก พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า"
"ครับ ราตรีสวัสดิ์พ่อ"
"ราตรีสวัสดิ์"
น้องปลื้มลงจากตัก วิ่งออกไปห้องนอน
ภาคินนั่งนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง
"ทำให้ใบเฟิร์นอยู่กับเรา..."
เขาพึมพำกับตัวเอง
แต่จะทำได้อย่างไร? เธอเป็นแค่เลขา เป็นพนักงาน
และเขา... เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับเธอ
หรือจริงๆ แล้ว... เขารู้ แต่ไม่กล้ายอมรับ
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องเช่าของใบเฟิร์น คืนเดียวกัน
ใบเฟิร์นนอนอยู่บนเตียง มองเพดาน
"แม่เฟิร์น..."
คำนั้นยังดังก้องในหู
น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง
เธอรักน้องปลื้มจริงๆ รักเหมือนน้อง รักเหมือนลูก
และเธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้เด็กน้อยมีความสุข
แต่ในใจก็มีความกลัว
กลัวว่าสักวันเธออาจต้องจากไป
กลัวว่าถ้าวันนั้นมาถึง น้องปลื้มจะเจ็บปวดมากแค่ไหน
"ฉันจะไม่ทิ้งหนูนะ" เธอกระซิบกับตัวเอง "สัญญา"
═══════════════════════════════════════════════════════════
วันเสาร์ สวนสนุก
แสงแดดสดใส ผู้คนพลุกพล่าน
น้องปลื้มวิ่งนำหน้า ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
"เร็วๆ ครับ! เร็วๆ!"
"น้องปลื้ม อย่าวิ่ง เดี๋ยวหกล้ม!" ใบเฟิร์นตะโกนตาม
ภาคินเดินอยู่ข้างเธอ ในชุดลำลองที่ไม่ค่อยได้เห็น — เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์
"ท่านประธานดูแตกต่างจากที่ออฟฟิศเลยค่ะ" ใบเฟิร์นพูดโดยไม่คิด
ภาคินเลิกคิ้ว "แตกต่างยังไง"
"อ่า... ดูผ่อนคลายกว่าค่ะ" เธอยิ้มอาย "แล้วก็... ดูเข้าถึงง่ายกว่า"
"หมายความว่าปกติเข้าถึงยาก?"
"อ่า... ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ!" ใบเฟิร์นรีบแก้ตัว
มุมปากภาคินขยับขึ้น — แทบจะเป็นรอยยิ้ม
"ล้อเล่น"
ใบเฟิร์นตกใจ ท่านประธานล้อเล่นเป็นด้วยเหรอ?
"พ่อ! แม่เฟิร์น! มาเร็วๆ ครับ!" น้องปลื้มตะโกนจากด้านหน้า
"มาแล้ว!"
ใบเฟิร์นวิ่งไปหาน้องปลื้ม ภาคินเดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน
═══════════════════════════════════════════════════════════
ตลอดทั้งวัน ทั้งสามคนเล่นเครื่องเล่นหลายอย่าง
น้องปลื้มนั่งม้าหมุน ยิ้มร่าเริง
"ดูหนูสิครับ! ดูหนูสิ!"
"เห็นแล้วค่ะ น้องปลื้ม!" ใบเฟิร์นโบกมือ
ภาคินยืนอยู่ข้างเธอ มองลูกชายด้วยสายตาอ่อนโยน
"ขอบคุณ"
ใบเฟิร์นหันมา "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ"
"ที่ทำให้ปลื้มมีความสุข" ภาคินพูดเสียงเบา "ตั้งแต่เธอมา เขาเปลี่ยนไปมาก"
"ดิฉันไม่ได้ทำอะไรมากค่ะ แค่ดูแลเขาตามปกติ"
"เธอให้สิ่งที่ฉันให้เขาไม่ได้" ภาคินมองไปที่ลูกชาย "ความอบอุ่นแบบแม่"
ใบเฟิร์นนิ่งไป
"ท่านประธานก็ให้ความรักกับน้องปลื้มได้นะคะ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน "แค่แสดงออกมาให้เขาเห็น"
"ฉันไม่ถนัดเรื่องแบบนั้น"
"งั้นก็เริ่มจากวันนี้ก็ได้ค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "ลองกอดน้องปลื้มให้มากขึ้น บอกรักเขาบ่อยๆ ผมเด็กๆ ต้องการได้ยินว่าพ่อแม่รักเขา"
ภาคินมองเธอนิ่ง
"เธอพูดเหมือนผู้เชี่ยวชาญ"
"ดิฉันเคยเป็นครูพี่เลี้ยงค่ะ" ใบเฟิร์นหัวเราะ "ได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้มาบ้าง"
"อืม..."
ม้าหมุนหยุด น้องปลื้มวิ่งมาหา
"สนุกมากครับ! อยากเล่นอีก!"
"ไปเล่นอย่างอื่นก่อนดีไหมครับ" ภาคินพูด แล้วก็... กอดลูกชาย
น้องปลื้มตกใจ พ่อไม่ค่อยกอดเขาบ่อยนัก
"พ่อ..."
"รักลูก" ภาคินกระซิบ
น้องปลื้มกอดพ่อแน่น ตาแดง "หนูก็รักพ่อครับ"
ใบเฟิร์นยืนมองภาพตรงหน้า หัวใจอบอุ่น
นี่คืออีกด้านของซาตานในคราบสูท — คนที่รักลูกมากที่สุด
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 6
ติดตามต่อ บทที่ 7: อีกด้านของซาตาน