ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
กฎเหล็กของท่านประธาน
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 5: กฎเหล็กของท่านประธาน
═══════════════════════════════════════════════════════════
สองสัปดาห์ผ่านไป
ใบเฟิร์นเริ่มจดจำทุกอย่างเกี่ยวกับภาคินได้หมด
กาแฟต้อง 65 องศา ไม่ใส่น้ำตาล
เอกสารต้องเรียงตามลำดับความสำคัญ เรื่องด่วนอยู่บนสุด
ห้ามเคาะประตูเกินสองครั้ง
ห้ามพูดมาก ห้ามถามมาก ห้ามยิ้มมาก
และที่สำคัญที่สุด — ห้ามมาสาย
เช้าวันจันทร์
"เอกสารที่ขอเมื่อวาน" ภาคินพูดโดยไม่เงยหน้า
"ค่ะ นี่ค่ะ" ใบเฟิร์นวางแฟ้มบนโต๊ะ "เรียงตามลำดับความสำคัญแล้วค่ะ เรื่องด่วนอยู่บนสุด"
ภาคินพลิกดูเอกสาร คิ้วขมวดเล็กน้อย
"หน้า 15 ตัวเลขผิด"
ใบเฟิร์นตกใจ "ผิดตรงไหนคะ"
"ดูเอง"
เธอรับเอกสารมาดู ตรวจทีละหน้าจนถึงหน้า 15
"ดิฉันไม่เห็นว่าผิดตรงไหนนะคะ"
ภาคินเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ผิด"
"อะ... อ่าค่ะ?"
"ฉันแค่ทดสอบ" ภาคินเอนหลังพิงเก้าอี้ "เลขาคนก่อนๆ จะรีบรับผิดทันทีโดยไม่ตรวจสอบ แต่เธอไม่"
ใบเฟิร์นอ้าปากค้าง "ท่านประธาน... ทดสอบดิฉันเหรอคะ"
"ทุกคนที่ทำงานกับฉันต้องมีความมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองทำ" ภาคินพูดเสียงเรียบ "ถ้าเธอรู้ว่าถูก ต้องกล้ายืนยัน ไม่ใช่ยอมรับผิดเพราะกลัว"
ใบเฟิร์นนิ่งไปครู่ แล้วก็ยิ้ม
"ดิฉันจะจำไว้ค่ะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น ห้องประชุม
ใบเฟิร์นนั่งจดบันทึกการประชุม
ภาคินกำลังซักถามผู้จัดการฝ่ายต่างๆ อย่างเข้มข้น ทุกคนดูตึงเครียด
"รายงานนี้ไม่ครบถ้วน" ภาคินพูดเสียงเย็น "ข้อมูลที่ขาดไปคืออะไร"
"ครับ... เรากำลังรวบรวมอยู่ครับ"
"ฉันให้เวลาถึงพรุ่งนี้เที่ยง ถ้าไม่เสร็จ ไม่ต้องมาประชุมอีก"
"ครับ!"
ประชุมเลิก พนักงานทยอยออกไป
ใบเฟิร์นกำลังเก็บเอกสาร
"ใบเฟิร์น"
"ค่ะ"
"เธอคิดว่าฉันโหดเกินไปไหม"
คำถามนั้นทำให้เธอหยุดมือ
"ทำไมถามอย่างนั้นคะ"
"ฉันเห็นเธอมองตอนที่ฉันพูดกับพนักงาน" ภาคินพูดเสียงเรียบ "ดูเหมือนไม่พอใจ"
ใบเฟิร์นลังเล แต่ก็ตัดสินใจพูดความจริง
"ดิฉันไม่ได้ไม่พอใจค่ะ แค่คิดว่า... บางครั้งคำพูดที่อ่อนโยนกว่านี้อาจได้ผลดีกว่า"
"คำพูดอ่อนโยนไม่ได้ผลในธุรกิจ"
"แต่มันทำให้คนอยากทำงานให้ค่ะ" ใบเฟิร์นพูดอย่างกล้าหาญ "ดิฉันเชื่อว่าพนักงานที่รู้สึกว่าถูกเคารพจะทุ่มเทมากกว่าพนักงานที่รู้สึกว่าถูกบังคับ"
ภาคินมองเธอนิ่ง
═══════════════════════════════════════════════════════════
"เธอกล้าเถียงฉัน"
ใบเฟิร์นตกใจ "ดิฉันไม่ได้เถียงค่ะ แค่แสดงความคิดเห็น ถ้าไม่เหมาะสม ดิฉันขอโทษ—"
"ไม่ต้องขอโทษ" ภาคินลุกขึ้น "คนส่วนใหญ่ไม่กล้าพูดความจริงกับฉัน เพราะกลัว แต่เธอไม่กลัว"
"ดิฉัน..."
"ฉันจะลองพิจารณาสิ่งที่เธอพูด" เขาเดินออกจากห้องประชุม "แต่ไม่ได้สัญญาว่าจะเปลี่ยน"
ใบเฟิร์นมองตามร่างสูงที่เดินออกไป
หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ
═══════════════════════════════════════════════════════════
สี่โมงเย็น
ใบเฟิร์นไปรับน้องปลื้มที่โรงเรียนตามปกติ
"พี่เฟิร์น!" น้องปลื้มวิ่งมาหา "วันนี้หนูได้รางวัลครับ!"
"รางวัลอะไรคะ"
"รางวัลเด็กดีครับ!" น้องปลื้มยิ้มกว้าง "คุณครูบอกว่าหนูช่วยเพื่อนเก็บของ"
"เก่งมากเลยค่ะ!" ใบเฟิร์นกอดเด็กน้อย "พ่อต้องดีใจแน่ๆ"
"พี่เฟิร์น พาหนูไปบอกพ่อได้ไหมครับ"
"ได้สิคะ ไปกัน"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ออฟฟิศ ห้องประธาน
น้องปลื้มเคาะประตู
"เข้ามา"
เด็กน้อยวิ่งเข้าไป "พ่อ! พ่อ!"
ภาคินเงยหน้าจากเอกสาร พอเห็นลูกชายก็ลุกขึ้นทันที
"เป็นอะไร ลูก"
"หนูได้รางวัลเด็กดีครับ!" น้องปลื้มยื่นใบประกาศให้ "ดูสิครับ!"
ภาคินรับมาดู ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับมีรอยยิ้มจางๆ
"เก่งมาก" เขาลูบหัวลูก "พ่อภูมิใจ"
น้องปลื้มยิ้มจนตาหยี "พ่อต้องให้รางวัลหนูนะครับ"
"รางวัลอะไร"
"หนูอยากไปสวนสนุกครับ!" น้องปลื้มตะโกน "แล้วก็อยากให้พี่เฟิร์นไปด้วย!"
ภาคินมองไปที่ใบเฟิร์นที่ยืนอยู่หน้าประตู
"ได้"
"จริงเหรอครับ!" น้องปลื้มกระโดดตัวลอย
"แต่ต้องรอวันหยุด" ภาคินพูดต่อ "วันเสาร์นี้ไหม"
"ได้ครับ! เย้!"
ใบเฟิร์นยิ้ม แม้ในใจจะรู้สึกประหลาดที่ต้องไปเที่ยวกับเจ้านาย
═══════════════════════════════════════════════════════════
ค่ำวันนั้น
ภาคินทำงานอยู่ในห้อง มีเสียงเคาะประตู
"เข้ามา"
ใบเฟิร์นเดินเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟ
"กาแฟค่ะ ดิฉันคิดว่าท่านประธานอาจต้องการ"
ภาคินรับแก้วไป "ขอบคุณ"
"ท่านประธาน..."
"อะไร"
"เรื่องวันเสาร์" ใบเฟิร์นลังเล "ดิฉันไปด้วยจริงๆ เหรอคะ"
"ปลื้มอยากให้ไป"
"แต่มันเป็นวันหยุดของท่านประธาน ดิฉันไม่อยากรบกวน"
ภาคินวางแก้วกาแฟลง มองเธอ
"เธอไม่ได้รบกวน" เขาพูดเสียงเรียบ "และฉันก็... ไม่ได้รังเกียจที่เธอจะไป"
ใบเฟิร์นอ้าปากค้าง
ภาคินหันกลับไปทำงาน "ออกไปได้ ฉันยังมีงานอีกเยอะ"
"ค-ค่ะ"
เธอเดินออกไป หัวใจเต้นรัว
"ไม่ได้รังเกียจ" หมายความว่าอะไร?
═══════════════════════════════════════════════════════════
วันถัดมา
ออฟฟิศเริ่มมีข่าวลือ
"เธอรู้ยัง เลขาคนใหม่ใกล้ชิดกับท่านประธานมากเลย"
"ได้ยินว่าไปกินข้าวด้วยกันบ่อย"
"แถมยังดูแลลูกชายด้วย น่าสงสัยนะ"
ใบเฟิร์นได้ยินเสียงกระซิบ แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ
เธอรู้ดีว่าตัวเองทำอะไรอยู่ และมันไม่มีอะไรผิด
บ่ายวันนั้น พิมพ์ลดา หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์เดินเข้ามาหา
"สวัสดีค่ะ คุณใบเฟิร์น"
"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ"
"ฉันแค่อยากมาแนะนำตัว" พิมพ์ลดายิ้ม แต่ดวงตาเย็นชา "และอยากเตือนเธอนิดหน่อย"
"เตือนเรื่องอะไรคะ"
"เรื่องท่านประธาน" พิมพ์ลดาเอียงหัว "เธอดูใกล้ชิดกับท่านประธานมากเลยนะ พี่เข้าใจว่าเธออาจมีความหวัง แต่อยากบอกว่า... อย่าคิดมากนะคะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ใบเฟิร์นยิ้มสุภาพ "ดิฉันไม่ได้คิดอะไรค่ะ ดิฉันแค่ทำหน้าที่"
"จริงเหรอคะ" พิมพ์ลดาหัวเราะเบาๆ "ก็หวังว่าอย่างนั้นนะคะ เพราะเลขาหลายคนก่อนหน้านี้ก็พยายามเข้าใกล้ท่านประธาน แต่ก็ไม่มีใครสำเร็จหรอกค่ะ"
"ขอบคุณที่เตือนค่ะ"
พิมพ์ลดาหันหลังเดินไป
ใบเฟิร์นถอนหายใจ
"ทำไมคนถึงชอบคิดมากนะ..."
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องประธาน
ภาคินเห็นพิมพ์ลดาเดินคุยกับใบเฟิร์นผ่านกระจก คิ้วขมวด
เขาหยิบโทรศัพท์กดเรียก
"ใบเฟิร์น เข้ามาหน่อย"
ไม่กี่วินาทีต่อมา ใบเฟิร์นเดินเข้ามา
"ค่ะ ท่านประธาน"
"พิมพ์ลดาพูดอะไร"
"อะไรนะคะ?"
"ฉันเห็นเธอคุยกับพิมพ์ลดา" ภาคินพูดเสียงเรียบ "พิมพ์ลดาพูดอะไร"
ใบเฟิร์นลังเล "ไม่มีอะไรค่ะ แค่มาทักทาย"
"โกหกฉัน"
"ดิฉัน..."
"ถ้าพิมพ์ลดามาพูดอะไรไม่ดี บอกฉัน" ภาคินพูดหนักแน่น "ฉันไม่อนุญาตให้ใครมารังแกพนักงานของฉัน"
ใบเฟิร์นตกใจ "ท่านประธาน..."
"ออกไปทำงานได้"
เธอพยักหน้า เดินออกไป
หัวใจเต้นแรง
"เขาปกป้องเรา..."
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 5
ติดตามต่อ บทที่ 6: รอยยิ้มที่หายไป