ภารกิจพิเศษ

จอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 4: ภารกิจพิเศษ

═══════════════════════════════════════════════════════════

เช้าวันพุธ

ใบเฟิร์นมาถึงออฟฟิศแต่เช้าตามเคย คราวนี้เธอมาก่อน 7 โมงตั้ง 30 นาที

"วันนี้จะไม่มีข้ออ้างเรื่องสายแน่นอน"

เธอเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะ จัดเอกสารเสร็จ ประตูห้องประธานก็เปิดออก

"เข้ามา"

ใบเฟิร์นรีบลุกขึ้น เดินเข้าไป

ภาคินนั่งอยู่หลังโต๊ะ ใบหน้าดูกังวลผิดปกติ

"ตั้งแต่วันนี้ เธอมีหน้าที่เพิ่ม"

"หน้าที่อะไรคะ"

"พี่เลี้ยงปลื้มต้องลาออก แม่เขาป่วยหนัก ต้องกลับไปดูแลที่ต่างจังหวัด" ภาคินพูดเสียงเรียบ "ระหว่างที่หาคนใหม่ เธอต้องช่วยดูแลปลื้มด้วย"

ใบเฟิร์นกะพริบตา "ดิ-ดิฉันเหรอคะ?"

"มีปัญหา?"

"ไม่ค่ะ! แค่..." เธอนิ่งไป "ดิฉันแค่แปลกใจ ทำไมท่านประธานถึงเลือกดิฉัน ดิฉันเป็นแค่เลขา"

ภาคินเงียบไปครู่

"ปลื้มเลือก ไม่ใช่ฉัน" เขาตอบเสียงเรียบ "เด็กคนนั้นไม่เคยเข้าหาใคร แต่กับเธอ..."

เขาไม่พูดต่อ แต่ใบเฟิร์นเข้าใจ

"ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ"

═══════════════════════════════════════════════════════════

"เงินเดือนจะปรับเพิ่มให้ตามความรับผิดชอบ" ภาคินพูดต่อ "และเธอต้องไปรับปลื้มที่โรงเรียนทุกวัน แล้วพามาที่ออฟฟิศ ถ้าฉันกลับดึก เธออาจต้องไปส่งถึงบ้านด้วย"

"ค่ะ ดิฉันเข้าใจค่ะ"

"อีกอย่าง" ภาคินลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ "ปลื้มเป็นเด็กที่มีปัญหาเรื่องความผูกพัน เขาเคยถูกแม่ทิ้ง ถ้าเธอจะทำหน้าที่นี้ ฉันขอให้เธอสัญญาว่าจะไม่หายไปโดยไม่บอก"

ใบเฟิร์นมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความเจ็บปวดซ่อนอยู่

"ดิฉันสัญญาค่ะ"

ภาคินมองเธอนิ่ง แล้วก็พยักหน้า

"ดี ออกไปทำงานได้"

═══════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายสามโมง โรงเรียนอนุบาล

ใบเฟิร์นยืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน

เสียงระฆังดัง เด็กๆ ทยอยออกมา

"พี่เฟิร์น!"

น้องปลื้มวิ่งมาหาเธอทันทีที่เห็น ยิ้มกว้างจนตาหยี

"น้องปลื้ม!" ใบเฟิร์นนั่งลงรับเด็กน้อย "วันนี้โรงเรียนเป็นยังไงบ้างคะ"

"สนุกครับ!" น้องปลื้มหยิบกระดาษจากกระเป๋ามาให้ "หนูได้ดาวจากคุณครูด้วย!"

"ว้าว! เก่งมากเลยค่ะ!" ใบเฟิร์นชม "น้องปลื้มทำอะไรถึงได้ดาวคะ"

"หนูวาดรูปครอบครัวครับ" น้องปลื้มยิ้มอาย "หนูวาดพ่อ วาดหนู แล้วก็..."

"แล้วก็ใครคะ"

"วาดพี่เฟิร์นด้วยครับ"

ใบเฟิร์นหัวใจละลาย เธอดึงเด็กน้อยเข้ามากอด

"ขอบคุณนะคะ พี่รู้สึกเป็นเกียรติมากเลย"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ระหว่างทางกลับออฟฟิศ

ใบเฟิร์นพาน้องปลื้มนั่งรถของบริษัท คนขับขับไปอย่างระมัดระวัง

"พี่เฟิร์นครับ"

"ค่ะ?"

"ตั้งแต่นี้พี่เฟิร์นจะมารับหนูทุกวันใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ พ่อบอกให้พี่มาดูแลน้องปลื้ม"

น้องปลื้มยิ้มกว้าง "หนูดีใจครับ หนูชอบพี่เฟิร์นมากกว่าพี่เลี้ยงคนเก่า"

"จริงเหรอคะ ทำไมล่ะ"

"พี่เลี้ยงคนเก่าไม่เคยอ่านนิทานให้หนูฟัง" น้องปลื้มพูดเสียงเบา "แล้วก็ไม่เคยกอดหนู"

ใบเฟิร์นรู้สึกหัวใจเจ็บ

"งั้นตั้งแต่นี้ พี่จะอ่านนิทานให้ฟังทุกวันนะคะ และกอดน้องปลื้มด้วย"

"สัญญานะครับ"

"สัญญาค่ะ"

น้องปลื้มยิ้ม แล้วก็ซุกตัวเข้ามาข้างเธอ

ใบเฟิร์นโอบเด็กน้อยไว้ หัวใจอบอุ่น

═══════════════════════════════════════════════════════════

ออฟฟิศ ห้องประธาน

ภาคินกำลังประชุมกับทีมบริหาร

"ยอดขายไตรมาสนี้ลดลง 5% เราต้องหาทางแก้ไข" เขาพูดเสียงเรียบ

"ครับ เราจะเร่งแคมเปญการตลาด" ผู้จัดการฝ่ายการตลาดตอบ

การประชุมดำเนินต่อไป แต่สายตาของภาคินกลับแวะมองไปที่กระจกเป็นระยะ

จนกระทั่งเห็นใบเฟิร์นพาน้องปลื้มเดินเข้ามาในออฟฟิศ

น้องปลื้มวิ่งเล่นอย่างมีความสุข ขณะที่ใบเฟิร์นยิ้มมองตาม

"คุณภาคินครับ?"

ภาคินหันกลับมา "อะไร"

"เรื่องงบประมาณครับ..."

"อืม ว่าต่อไป"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ห้าโมงเย็น

การประชุมเลิก ภาคินเดินออกมาจากห้องประชุม

ภาพที่เห็นทำให้เขาหยุดเท้า

ใบเฟิร์นนั่งอยู่ที่มุมห้องรับแขก กำลังสอนน้องปลื้มทำการบ้าน

"น้องปลื้มเก่งมาก! เขียนตัว ก ได้สวยเลย"

"จริงเหรอครับ!" น้องปลื้มยิ้มกว้าง "หนูจะเขียนให้พ่อดูด้วย!"

"ดีค่ะ พ่อต้องดีใจแน่ๆ"

ภาคินยืนมองนิ่ง

มันเหมือนภาพครอบครัว — แม่กำลังสอนลูกทำการบ้าน

ความคิดนั้นทำให้เขาสะดุ้ง

"พ่อ!"

น้องปลื้มเห็นเขา วิ่งมาหาทันที

"พ่อ! ดูนี่ครับ!" น้องปลื้มยื่นกระดาษให้ "หนูเขียนตัว ก ได้แล้ว พี่เฟิร์นสอนหนู!"

ภาคินรับกระดาษมาดู ตัวอักษรเขียนอย่างตั้งใจ แม้จะยังไม่สวยมากนัก

"เก่งมาก" เขาพูดเสียงอ่อนโยน ลูบหัวลูกชาย

น้องปลื้มยิ้มจนตาหยี

ใบเฟิร์นเดินมาหา "ท่านประธานค่ะ ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ"

"อืม" ภาคินพยักหน้า "ขอบคุณที่ดูแลปลื้ม"

"ไม่ต้องขอบคุณค่ะ น้องปลื้มเป็นเด็กดี ดูแลง่ายค่ะ"

ภาคินมองเธอนิ่ง แล้วก็หันไปพูดกับลูก

"วันนี้พ่อกลับเร็ว ไปกินข้าวด้วยกันไหม"

น้องปลื้มตาเป็นประกาย "จริงเหรอครับ! ไปไหนครับ"

"ที่ไหนก็ได้ที่ลูกอยากไป"

"หนูอยากกินพิซซ่า!" น้องปลื้มตะโกน แล้วก็หันไปหาใบเฟิร์น "พี่เฟิร์นไปด้วยนะครับ!"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ใบเฟิร์นตกใจ "อ่า... น้องปลื้ม ดิฉันคงไม่—"

"ไปด้วย" ภาคินพูดสั้นๆ

"อะไรนะคะ?"

"ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของงาน" ภาคินพูดเสียงเรียบ "เธอต้องดูแลปลื้ม และปลื้มอยากให้เธอไป"

ใบเฟิร์นลังเล มองน้องปลื้มที่มองเธอด้วยตาวิงวอน

"ได้ค่ะ" เธอยอมในที่สุด

น้องปลื้มกระโดดตัวลอย "เย้!"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ร้านพิซซ่า ย่านสยาม

ทั้งสามนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมร้าน น้องปลื้มนั่งตรงกลางระหว่างพ่อกับใบเฟิร์น

"หนูจะเอาพิซซ่าชีสครับ!" น้องปลื้มตะโกน

"เสียงเบาหน่อย ลูก" ภาคินเตือน

"ครับ" น้องปลื้มพูดเสียงเบาลง แต่ยังคงยิ้มกว้าง

พิซซ่ามาเสิร์ฟ น้องปลื้มกินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มเปื้อนซอสมะเขือเทศ

"น้องปลื้ม เปื้อนหมดเลยค่ะ" ใบเฟิร์นหัวเราะ หยิบทิชชู่เช็ดให้

"ขอบคุณครับ"

ภาคินมองภาพตรงหน้า หัวใจเต้นผิดจังหวะ

เหมือนครอบครัว...

"ท่านประธาน ไม่กินเหรอคะ" ใบเฟิร์นถาม

"อืม" ภาคินรีบหยิบพิซซ่าขึ้นมากิน พยายามไม่ให้ใครเห็นว่าเขาเหม่อ

น้องปลื้มกินจนอิ่ม แล้วก็หาวหวอด

"ง่วงแล้วเหรอ" ใบเฟิร์นถาม

"นิดหน่อยครับ"

"งั้นกลับบ้านกันเถอะ" ภาคินลุกขึ้น

═══════════════════════════════════════════════════════════

รถ ระหว่างทางกลับ

น้องปลื้มหลับไปบนตักใบเฟิร์น

เธอลูบผมเด็กน้อยเบาๆ

"ขอโทษ" ภาคินพูดขึ้น

"เรื่องอะไรคะ"

"ที่ต้องมายุ่งกับเรื่องของฉัน" เขาพูดเสียงเบา "เธอเป็นแค่เลขา แต่ต้องมาทำหน้าที่เกินกว่านั้น"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "ดิฉันทำด้วยความเต็มใจ น้องปลื้มเป็นเด็กน่ารัก ดิฉันรักเขาเหมือนน้องแท้ๆ เลยค่ะ"

ภาคินมองเธอนิ่ง

"ขอบคุณ"

คำขอบคุณจากปากของเขาหาได้ยาก ใบเฟิร์นรู้ดี

"ยินดีค่ะ"

รถวิ่งต่อไปในความเงียบ

แต่เป็นความเงียบที่อบอุ่น

═══════════════════════════════════════════════════════════

คฤหาสน์ธนภาคิน

รถจอด ภาคินอุ้มน้องปลื้มลงจากรถ

"ฉันจะให้คนขับไปส่งเธอ" เขาบอกใบเฟิร์น

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

ใบเฟิร์นกำลังจะปิดประตูรถ

"ใบเฟิร์น"

เธอหยุด หันกลับมา

ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น น้องปลื้มอยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าที่เคยเย็นชากลับดูอ่อนโยน

"พรุ่งนี้เจอกัน"

ใบเฟิร์นยิ้ม "ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ"

รถเคลื่อนออกไป

ภาคินยืนมองจนรถหายลับตา แล้วก็หันกลับเข้าบ้าน

น้องปลื้มขยับตัวในอ้อมแขน

"พ่อ..."

"อะไร ลูก"

"พี่เฟิร์นจะมาอีกใช่ไหมครับ"

"ใช่"

"ดีครับ" น้องปลื้มยิ้มในขณะหลับ "หนูชอบพี่เฟิร์น"

ภาคินกอดลูกแน่น

"พ่อก็..." เขากระซิบเบาจนแทบไม่ได้ยิน

═══════════════════════════════════════════════════════════

จบบทที่ 4

ติดตามต่อ บทที่ 5: กฎเหล็กของท่านประธาน