ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
หัวใจดวงน้อยที่เปิดออก
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 3: หัวใจดวงน้อยที่เปิดออก
═══════════════════════════════════════════════════════════
สัปดาห์แรกผ่านไป
ใบเฟิร์นเริ่มชินกับจังหวะการทำงานมากขึ้น แม้จะเหนื่อยหนัก แต่เธอก็ไม่เคยบ่น
เช้าวันจันทร์ของสัปดาห์ที่สอง
"กาแฟ"
"ค่ะ" ใบเฟิร์นยื่นถ้วยกาแฟให้ภาคิน "อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่น้ำตาล อุณหภูมิ 65 องศาค่ะ"
ภาคินเลิกคิ้ว "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบอุณหภูมินี้"
"สังเกตค่ะ" ใบเฟิร์นยิ้ม "ถ้าร้อนกว่านี้ ท่านประธานจะวางรอ ถ้าเย็นกว่านี้จะส่งกลับมา"
ภาคินมองเธอนิ่ง แล้วก็รับแก้วไปโดยไม่พูดอะไร
แต่ใบเฟิร์นไม่รู้หรอกว่า มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อยเมื่อหันหลังกลับไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายสามโมง
รถตู้ของโรงเรียนมาส่งน้องปลื้มที่ออฟฟิศเหมือนทุกวัน
"น้องปลื้ม!" ใบเฟิร์นเดินไปรับเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม
ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอได้ดูแลน้องปลื้มทุกวันหลังเลิกเรียน เพราะพี่เลี้ยงประจำต้องพาแม่ไปหาหมอ
น้องปลื้มวิ่งเข้ามาหาเธอทันทีที่เห็น
"พี่เฟิร์น!" เด็กน้อยยิ้มกว้าง "หนูมีของมาให้"
"อะไรคะ"
น้องปลื้มหยิบกระดาษจากกระเป๋ามาให้ เป็นรูปวาดสีเทียน
ในรูปมีผู้ชายตัวสูงใส่สูทดำ เด็กตัวเล็ก และ... ผู้หญิงผมยาวใส่ชุดสีชมพู
"น้องปลื้มวาดเก่งจังเลย!" ใบเฟิร์นชม "นี่พ่อใช่ไหมคะ"
"ใช่ครับ" น้องปลื้มชี้ที่รูป "นี่หนู แล้วก็... นี่พี่เฟิร์นครับ"
ใบเฟิร์นหัวใจละลาย "น้องปลื้มวาดพี่ด้วยเหรอคะ"
"ครับ" น้องปลื้มยิ้มอาย "พี่เฟิร์นสวย หนูเลยอยากวาด"
ใบเฟิร์นดึงเด็กน้อยเข้ามากอด "ขอบคุณนะคะ พี่ชอบมากเลย"
น้องปลื้มซุกหน้าลงที่ไหล่เธอ มือเล็กๆ กอดเธอแน่น
"พี่เฟิร์น... จะอยู่กับหนูนานๆ ใช่ไหมครับ"
"จะอยู่ค่ะ" ใบเฟิร์นตอบอย่างอ่อนโยน "จะอยู่นานที่สุดเท่าที่จะอยู่ได้"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องประธาน
ภาคินมองผ่านกระจกใส เห็นใบเฟิร์นกอดลูกชายอยู่
ความรู้สึกแปลกๆ แล่นผ่านหัวใจ
น้องปลื้มไม่เคยกอดใครแบบนั้นมาก่อน แม้แต่พี่เลี้ยงที่อยู่ด้วยกันมาปีกว่า เด็กก็ไม่เคยแสดงความรู้สึกแบบนี้
"คุณภาคินครับ"
เสียงผู้ช่วยทำให้เขาหันกลับมา
"อะไร"
"เอกสารที่ต้องเซ็นครับ"
ภาคินพยักหน้า รับเอกสารมา แต่สายตาก็ยังแวะมองไปที่กระจกเป็นระยะ
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้าโมงเย็น
ใบเฟิร์นนั่งอ่านนิทานให้น้องปลื้มฟังที่มุมห้องรับแขก
"...แล้วกระต่ายน้อยก็ได้กลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่อย่างมีความสุข จบค่ะ"
น้องปลื้มยิ้ม แต่แล้วรอยยิ้มก็จางลง
"พี่เฟิร์นครับ"
"ค่ะ?"
"ทำไมกระต่ายมีพ่อกับแม่ แต่หนูมีแค่พ่อ"
ใบเฟิร์นนิ่งไป หัวใจเจ็บแปลบ
"น้องปลื้ม..."
"เพื่อนหนูมีแม่หมดเลย" น้องปลื้มก้มหน้า "แต่หนูไม่มี พ่อบอกว่าแม่ไปอยู่ที่ไกลมาก แต่หนูไม่เคยเห็นแม่เลย"
ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำ
ใบเฟิร์นดึงเด็กน้อยเข้ามากอดแน่น
"น้องปลื้มไม่ต้องเศร้านะคะ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน "น้องปลื้มมีพ่อที่รักหนูมากที่สุดในโลก และก็มีพี่เฟิร์นที่จะดูแลหนูด้วย"
"พี่เฟิร์นจะไม่หายไปเหมือนแม่ใช่ไหมครับ"
"ไม่หายค่ะ" ใบเฟิร์นสัญญา "พี่สัญญา"
น้องปลื้มซุกหน้าลงที่อกเธอ ร้องไห้เบาๆ
ใบเฟิร์นลูบหลังเด็กน้อย น้ำตาคลอเบ้าเช่นกัน
เธอไม่รู้ว่าภาคินยืนอยู่หลังประตู ได้ยินทุกอย่าง
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภาคินกำมือแน่น
ความทรงจำที่พยายามลืมผุดขึ้นมาในหัว
"แม่ไปอยู่ที่ไกลมาก"
นั่นคือคำโกหกที่เขาบอกลูก
ความจริงก็คือ — แม่ทิ้งลูกไป โดยไม่เคยสนใจจะกลับมา
เขาหันหลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน ปิดประตู
นั่งลงบนเก้าอี้ มือกุมศีรษะ
"พี่เฟิร์นจะไม่หายไปเหมือนแม่ใช่ไหมครับ"
เสียงลูกชายดังก้องในหัว
เขาไม่เคยรู้เลยว่าปลื้มคิดถึงแม่มากขนาดนี้
"ผมเป็นพ่อที่แย่..." เขาพึมพำกับตัวเอง
═══════════════════════════════════════════════════════════
หกโมงเย็น
น้องปลื้มหลับไปบนโซฟา หัวหนุนอยู่บนตักใบเฟิร์น
ใบเฟิร์นนั่งเฝ้าเด็กน้อย มือลูบผมนุ่มๆ เบาๆ
"นอนหลับฝันดีนะคะ"
เสียงฝีเท้าทำให้เธอเงยหน้าขึ้น
ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าอ่อนลงกว่าปกติเมื่อมองลูกชาย
"หลับแล้วเหรอ"
"ค่ะ เพิ่งหลับไปค่ะ"
ภาคินเดินเข้ามาใกล้ นั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้าม
"ขอบคุณ" เขาพูดเสียงเบา "ที่ดูแลปลื้ม"
ใบเฟิร์นยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณค่ะ น้องปลื้มน่ารักมาก ดิฉันดูแลเขาด้วยความยินดีค่ะ"
"ปลื้มไม่เคยเปิดใจให้ใครแบบนี้มาก่อน" ภาคินพูดเสียงทุ้ม "ตั้งแต่แม่เขา..."
เขาหยุด ไม่พูดต่อ
"ท่านประธาน..." ใบเฟิร์นลังเล "ดิฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องส่วนตัวนะคะ แต่ถ้าท่านประธานอยากเล่า ดิฉันยินดีรับฟังค่ะ"
ภาคินมองเธอนิ่ง
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มีคนพูดแบบนี้กับเขา
ไม่ใช่เพราะอยากรู้ความลับ ไม่ใช่เพราะอยากนินทา
แต่เพราะเป็นห่วงจริงๆ
"ไว้วันหลัง" เขาตอบในที่สุด "วันนี้ดึกแล้ว กลับบ้านได้ ฉันจะอุ้มปลื้มไปห้องเอง"
"ค่ะ"
ใบเฟิร์นค่อยๆ ลุกขึ้น ระวังไม่ให้น้องปลื้มตื่น
ภาคินก้มลงอุ้มลูกชายขึ้นมา ท่าทางอ่อนโยนผิดกับตอนอยู่ในออฟฟิศ
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธาน"
"อืม" ภาคินพยักหน้า "ระวังตัวด้วย"
ใบเฟิร์นยิ้ม แล้วเดินออกไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
คืนนั้น ห้องนอนน้องปลื้ม
ภาคินนั่งอยู่ข้างเตียง มองลูกชายที่หลับสนิท
"พ่อขอโทษ" เขากระซิบ "ที่ไม่เคยมีเวลาให้ลูกเท่าที่ควร"
น้องปลื้มขยับตัวในขณะหลับ "แม่เฟิร์น..."
ภาคินนิ่งไป
แม่เฟิร์น?
เด็กน้อยเพ้อในขณะหลับ เรียกใบเฟิร์นว่าแม่
หัวใจภาคินเต้นแรง
ผู้หญิงคนนี้... เข้ามาในชีวิตลูกชายเขาลึกกว่าที่คิด
และเขาเริ่มรู้สึกว่า... เธอกำลังเข้ามาในหัวใจเขาด้วย
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องเช่าของใบเฟิร์น คืนเดียวกัน
ใบเฟิร์นนอนอยู่บนเตียง มองเพดาน
ภาพน้องปลื้มร้องไห้ยังอยู่ในหัว
"เด็กน้อยน่าสงสารจัง..."
เธอนึกถึงภาคิน
ผู้ชายที่ดูเย็นชา แต่กลับมีแววตาเศร้าเมื่อพูดถึงแม่ของน้องปลื้ม
"ท่านประธานต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียว"
เธอพลิกตัว กอดหมอน
"ทำไมถึงอยากรู้เรื่องของเขานะ..."
หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ
"ไม่นะ ใบเฟิร์น" เธอบอกตัวเอง "เขาเป็นเจ้านาย อย่าไปคิดอะไรมาก"
แต่ภาพใบหน้าคมเข้มยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
จนกระทั่งเธอหลับไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 3
ติดตามต่อ บทที่ 4: ภารกิจพิเศษ