ท่านประธานวายร้ายหัวใจเย็นชา
ซาตานในคราบสูท
ตอนฟรีจอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 2: ซาตานในคราบสูท
═══════════════════════════════════════════════════════════
เช้าวันรุ่งขึ้น 6:45 น.
ใบเฟิร์นยืนอยู่หน้าตึกธนภาคิน กรุ๊ป เรียบร้อยแล้ว
"เร็วกว่านัด 15 นาที น่าจะปลอดภัย"
เธอหายใจเข้าลึก ก้าวเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มชั้น 40
ประตูลิฟต์เปิดออก
ภาพที่เห็นทำเธอถึงกับตกใจ
ภาคินยืนอยู่ตรงหน้า แขนกอดอก สายตาเย็นชา
"สายไป 47 วินาที"
ใบเฟิร์นอ้าปากค้าง "แ-แต่ยังไม่ถึง 7 โมงเลยค่ะ"
"ฉันบอกว่า 7 โมง หมายความว่าเธอต้องพร้อมทำงานตอน 7 โมง ไม่ใช่เพิ่งมาถึง" ภาคินหันหลังเดินไป "ตามมา"
ใบเฟิร์นกัดฟัน รีบเดินตาม
"ใจเย็น ใบเฟิร์น นึกถึงค่าเทอมน้อง..."
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องทำงานเลขา อยู่ติดกับห้องประธาน
โต๊ะเรียบร้อย มีคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์
"นี่คือตารางงานวันนี้" ภาคินวางแฟ้มหนาเตอะลงบนโต๊ะ "ประชุม 8 นัด เอกสารที่ต้องจัดเตรียม 15 ชุด กาแฟของฉันต้องพร้อมทุก 2 ชั่วโมง อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่น้ำตาล"
ใบเฟิร์นจดอย่างรวดเร็ว
"อ่อ แล้วก็..." ภาคินหยุด หันมามองเธอ "ฉันไม่ชอบคนที่พูดมาก ถามมาก หรือยิ้มมาก เข้าใจ?"
"...เข้าใจค่ะ"
"ดี"
ภาคินเดินเข้าห้องทำงาน ปิดประตูดังปัง
ใบเฟิร์นมองประตูที่ปิดลง ถอนหายใจยาว
"วันแรก... สู้ๆ นะ ใบเฟิร์น"
═══════════════════════════════════════════════════════════
9 โมงเช้า ห้องประชุมใหญ่
ใบเฟิร์นยืนอยู่มุมห้อง ถือแฟ้มเอกสารรอ
ภาคินนั่งหัวโต๊ะ ใบหน้าเรียบเฉยขณะฟังผู้จัดการฝ่ายการตลาดนำเสนอ
"ยอดขายไตรมาสนี้เพิ่มขึ้น 12% ครับ และ—"
"หยุด" ภาคินยกมือ "สไลด์ที่ 7 ตัวเลขไม่ตรงกับรายงานที่ส่งมาเมื่อวาน ต่างกัน 0.3%"
ผู้จัดการหน้าซีด "ครับ... อาจจะมีความผิดพลาดเล็กน้อย"
"ความผิดพลาดเล็กน้อย?" น้ำเสียงภาคินเย็นเยือก "ถ้า 0.3% เป็นเงิน มันคือ 15 ล้านบาท คุณเรียกว่าเล็กน้อย?"
ห้องประชุมเงียบกริบ
ใบเฟิร์นกลืนน้ำลาย เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนถึงเรียกเขาว่าซาตาน
"แก้ไขมาใหม่ภายในบ่ายนี้" ภาคินพูดเสียงเด็ดขาด "ถ้าผิดอีก ไม่ต้องมาพรุ่งนี้"
"คร-ครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
เที่ยงวัน
ใบเฟิร์นนั่งอยู่ที่โต๊ะ หน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปด้วยงาน
"ยังไม่ได้กินข้าวเลย..."
เสียงท้องร้องดังขึ้น เธอรีบกดท้องตัวเอง
แต่งานยังทำไม่เสร็จ เธอตัดสินใจทำต่อ
อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไป ใบเฟิร์นรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย แต่ก็พยายามฝืนทำงานต่อ
พอดีประตูห้องภาคินเปิดออก
"กาแฟ"
"ค่ะ!" ใบเฟิร์นรีบลุกขึ้น
เธอรีบไปชงกาแฟ มือสั่นเล็กน้อยเพราะหิว พอยกถ้วยขึ้นมา กลับเดินสะดุดพรม—
ซ่า!
กาแฟร้อนกระเด็นใส่สูทภาคิน
เวลาหยุดนิ่ง
ใบเฟิร์นยืนตัวแข็ง ใบหน้าขาวซีด
"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ!" เธอรีบหยิบทิชชู่มาเช็ด "ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ ดิฉัน—"
"หยุด"
ใบเฟิร์นหยุดกึก
ภาคินมองลงมาที่เธอ สายตาเย็นชาจนเธอแทบหยุดหายใจ
"เธอรู้ไหมว่าสูทตัวนี้ราคาเท่าไหร่"
"...ไม่ทราบค่ะ"
"แพงกว่าเงินเดือนเธอทั้งปี"
น้ำตาคลอเบ้า แต่ใบเฟิร์นกัดริมฝีปากไว้แน่น ไม่ยอมร้องไห้
"ดิฉัน... ดิฉันจะรับผิดชอบค่ะ" เสียงเธอสั่น "หักเงินเดือนดิฉันก็ได้"
ภาคินจ้องมองเธอนิ่ง
คนอื่นๆ ที่เคยทำแบบนี้ ร้องไห้ขอโทษแล้วก็ลาออกไป แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับยืนหยัดอยู่ แม้จะสั่นเทิ้มก็ตาม
═══════════════════════════════════════════════════════════
"ทำไมถึงทำหกใส่"
"ดิฉัน..." ใบเฟิร์นลังเล "ดิฉันหน้ามืดค่ะ"
"หน้ามืด?"
"ยังไม่ได้กินข้าวค่ะ"
ภาคินเลิกคิ้ว "ทำไมไม่กิน"
"งานยังไม่เสร็จค่ะ ดิฉันไม่อยากให้ท่านประธานผิดหวัง"
ความเงียบแผ่ปกคลุม
ภาคินถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด
"ส่งข้าวกล่องมาที่ห้องผม สองกล่อง"
ใบเฟิร์นตกใจ "ท่านประธาน?"
"นั่งลง" ภาคินชี้ที่โซฟาในห้อง "ฉันไม่ต้องการเลขาที่เป็นลมในวันแรก"
"แต่ว่า—"
"นั่ง" เสียงเด็ดขาด
ใบเฟิร์นนั่งลงตามคำสั่ง งงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
ไม่กี่นาทีต่อมา ข้าวกล่องก็มาถึง
ภาคินวางกล่องหนึ่งไว้ตรงหน้าเธอ "กิน"
"ท่านประธาน... ดิฉัน..."
"ถ้าเธอเป็นลมอีก ฉันต้องหาเลขาใหม่ ฉันไม่มีเวลาสัมภาษณ์" เขาพูดเสียงเรียบ "กินซะ แล้วก็อย่าทำพลาดอีก"
ใบเฟิร์นมองชายตรงหน้า รู้สึกสับสน
เขาดุแต่ก็ซื้อข้าวให้กิน?
"ขอบคุณค่ะ"
ภาคินไม่ตอบ แค่หันไปทำงานต่อ
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายสามโมง
ใบเฟิร์นยังคงทำงานหนัก มีคนมาส่งสูทตัวใหม่จากร้าน
"เดี๋ยวค่ะ" เธอรีบลุกขึ้น รับสูทมา แล้วเคาะประตูห้องภาคิน
"เข้ามา"
เธอเดินเข้าไป วางถุงสูทไว้บนโซฟา
"สูทตัวใหม่มาแล้วค่ะ" เธอก้มหัว "และดิฉันต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับเหตุการณ์เมื่อกี้"
ภาคินเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร มองเธอ
"เธออยู่ได้นานกว่าที่คิด"
"อะไรนะคะ?"
"เลขาคนก่อนๆ ทำพลาดแค่นี้ก็ร้องไห้ลาออกแล้ว" ภาคินเอนหลังพิงเก้าอี้ "แต่เธอยังยืนอยู่ตรงนี้"
ใบเฟิร์นยิ้มเล็กน้อย "ดิฉันบอกแล้วไงคะ ดิฉันไม่ร้องไห้ง่ายๆ"
ภาคินมองเธอนิ่ง แล้วก็หันกลับไปทำงาน
"ออกไปได้ ยังมีงานอีกเยอะ"
"ค่ะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
เย็นวันนั้น
ใบเฟิร์นทำงานจนเกือบทุ่ม พอจัดการเอกสารสุดท้ายเสร็จ เธอก็ยืดตัว
"เหนื่อยจัง..."
เสียงประตูห้องภาคินเปิดออก เธอรีบลุกยืน
"กลับได้แล้ว" ภาคินพูดสั้นๆ "พรุ่งนี้เจอกัน 7 โมง"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"
ใบเฟิร์นเก็บของ กำลังจะเดินออกไป
"ใบเฟิร์น"
เธอหยุด หันกลับมา หัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง
"พรุ่งนี้กินข้าวเช้ามาก่อน" ภาคินพูดโดยไม่มองเธอ "ฉันไม่มีเวลามาคอยเป็นห่วง"
ใบเฟิร์นยิ้ม แม้เขาจะพูดเสียงห้วนๆ แต่เธอรู้สึกว่ามันคือความใส่ใจในแบบของเขา
"ค่ะ สัญญาค่ะ"
เธอก้าวออกไป หัวใจเบาสบายอย่างประหลาด
วันแรกผ่านไปได้แล้ว
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องทำงานภาคิน
ภาคินยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นใบเฟิร์นเดินออกจากตึก
ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กล้าสู้กับเขา
"น่าสนใจ..." เขาพึมพำ
โทรศัพท์ดัง เขาหยิบขึ้นมารับ
"คุณภาคินครับ คุณปลื้มถามหาครับ"
ภาคินถอนหายใจ "บอกว่ากำลังกลับ"
เขาเก็บของ เดินออกจากห้อง
ในหัวกลับมีภาพใบเฟิร์นผุดขึ้นมาเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว
═══════════════════════════════════════════════════════════
คฤหาสน์ธนภาคิน คืนนั้น
"พ่อครับ!"
น้องปลื้มวิ่งมาต้อนรับพ่อที่ประตู ซึ่งเป็นเรื่องแปลก เพราะปกติเด็กชายจะไม่ค่อยแสดงออก
"มีอะไร" ภาคินถาม
"พี่เลขาใหม่เป็นยังไงบ้างครับ" น้องปลื้มถามตาเป็นประกาย "พี่เขายังอยู่ไหม"
ภาคินเลิกคิ้ว "ทำไมถาม"
"ก็... หนูอยากเจอพี่เขาอีก"
นี่เป็นครั้งแรกที่น้องปลื้มอยากเจอใครนอกจากพ่อ
ภาคินนั่งลง ลูบหัวลูกชาย "พี่เขายังอยู่ พรุ่งนี้จะได้เจอ"
น้องปลื้มยิ้มกว้าง "หนูจะวาดรูปไปให้พี่เขาด้วย!"
เด็กน้อยวิ่งไปหยิบสีเทียน นั่งวาดรูปอย่างตั้งใจ
ภาคินมองลูกชาย หัวใจอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย
ไม่ว่าเลขาคนนี้จะเป็นใคร อย่างน้อยเธอก็ทำให้ลูกชายเขามีความสุข
═══════════════════════════════════════════════════════════
จบบทที่ 2
ติดตามต่อ บทที่ 3: หัวใจดวงน้อยที่เปิดออก