วันแรกในนรก

จอมวายร้ายหัวใจละลาย บทที่ 1: วันแรกในนรก

═══════════════════════════════════════════════════════════

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกสูงตระหง่านของตึก "ธนภาคิน กรุ๊ป" ตึกระฟ้าใจกลางสีลมที่ใครต่อใครต่างยำเกรง

ไม่ใช่เพราะความยิ่งใหญ่ของธุรกิจ

แต่เพราะเจ้าของมัน

ภาคิน ธนภาคิน — ชายหนุ่มวัย 34 ปี ที่ถูกขนานนามว่า "ซาตานในคราบสูท"

═══════════════════════════════════════════════════════════

"เอกสารชุดนี้ใครเป็นคนทำ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในห้องประชุมชั้น 40 ทำเอาพนักงานทั้งห้องหยุดหายใจ

ภาคินนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มไร้อารมณ์ ดวงตาสีเข้มมองเอกสารในมือราวกับมองขยะ สูทสีดำตัดเย็บอย่างดีห่อหุ้มร่างสูงกำยำ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ

ยกเว้นอารมณ์

"ผ... ผมครับ" พนักงานหนุ่มยกมือสั่นระริก

ภาคินโยนเอกสารลงบนโต๊ะ "ตัวเลขผิดสามจุด ออกไป"

"ครับ... ผมจะแก้ไข—"

"ออกไปจากบริษัท" น้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความปรานี "วันนี้"

ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระพริบตา

นี่คือภาคิน ธนภาคิน ชายที่ไม่เคยให้โอกาสที่สอง

═══════════════════════════════════════════════════════════

ขณะเดียวกัน หน้าตึกธนภาคิน กรุ๊ป

ใบเฟิร์น ยืนอยู่หน้าตึกสูงตระหง่าน มือกุมแฟ้มสมัครงานแน่น

หญิงสาววัย 26 รูปร่างเล็ก ใบหน้าใส ดวงตากลมโตเป็นประกาย แม้จะมาในชุดสูทมือสองที่รีดมาอย่างดี แต่ก็ดูเรียบง่ายกว่าใครในละแวกนี้

เธอหายใจเข้าลึก

"ไม่เป็นไร ใบเฟิร์น แค่สัมภาษณ์งาน ไม่ได้ไปรบ"

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เธอรีบหยิบขึ้นมา

"ฮัลโหล พี่เฟิร์นเหรอ"

"น้องฟ้า มีอะไร"

"พี่... ค่าเทอมงวดสุดท้าย เขาให้จ่ายภายในอาทิตย์นี้"

ใบเฟิร์นกัดริมฝีปาก "ได้ พี่จัดการเอง ตั้งใจเรียนนะ"

วางสาย เธอมองขึ้นไปยังตึกสูงอีกครั้ง

"ต้องได้งานนี้"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ชั้น 40

ใบเฟิร์นนั่งรออยู่หน้าห้องประธาน หัวใจเต้นตุบๆ

พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินผ่านมา เห็นเธอแล้วหยุด ส่ายหน้าเบาๆ

"มาสมัครเลขาเหรอ"

"ค่ะ"

"คนที่ 12 ในเดือนนี้" หญิงสาวพูดเสียงเบา "คนก่อนอยู่ได้ 3 วัน ร้องไห้ออกไป"

ใบเฟิร์นกลืนน้ำลาย "ท่านประธาน... เข้มงวดมากเหรอคะ"

"เข้มงวด?" หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ "เรียกว่าปีศาจยังน้อยไป"

ดีดดดด

ประตูห้องเปิดออก

"คนต่อไป"

ใบเฟิร์นลุกขึ้น ก้าวเข้าไปในห้องประธานด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย

═══════════════════════════════════════════════════════════

ภาพแรกที่เธอเห็น คือชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่

หล่อ

นั่นคือคำแรกที่ผุดขึ้นในหัว แม้เธอจะพยายามไม่สนใจก็ตาม

แต่ความหล่อนั้นเย็นชา ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ชีวิต

"นั่ง"

ใบเฟิร์นรีบนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า

ภาคินไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง มือพลิกดูแฟ้มประวัติของเธอ

"ใบเฟิร์น นันทวัน" เขาอ่านออกเสียง "จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยรัฐ ไม่มีประสบการณ์เลขาบริหาร เคยทำงานร้านกาแฟ พนักงานขาย และ..." เขาหยุด เงยหน้าขึ้นมองเธอเป็นครั้งแรก "ครูพี่เลี้ยงเด็ก?"

"ค่ะ" ใบเฟิร์นตอบ พยายามให้เสียงมั่นคง "ดิฉันทำงานหลายอย่างค่ะ"

"ฉันไม่ได้ต้องการคนชงกาแฟหรือเลี้ยงเด็ก" ภาคินวางแฟ้มลง "ฉันต้องการเลขาที่ทำงานได้ ไม่ใช่คนมาฝึกงาน"

ใบเฟิร์นกำมือแน่น แต่ไม่ยอมก้มหน้า

"ดิฉันเรียนรู้เร็วค่ะ และดิฉันไม่เคยทิ้งงานกลางคัน"

ภาคินเลิกคิ้ว ดูสนใจขึ้นมาเล็กน้อย

"คนก่อนๆ ก็พูดอย่างนี้ทุกคน" เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ "แล้วก็ร้องไห้ออกไปภายในสัปดาห์"

"ดิฉันไม่ร้องไห้ง่ายๆ ค่ะ"

สายตาทั้งสองประสานกัน

ภาคินจ้องมองเธอนิ่ง ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

"เริ่มงานพรุ่งนี้ 7 โมงเช้า" เขาพูดในที่สุด "สายหนึ่งนาทีก็ไม่ต้องมา"

ใบเฟิร์นกะพริบตา "ดิฉัน... ได้งานแล้วเหรอคะ?"

"อย่าให้ฉันเปลี่ยนใจ"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ใบเฟิร์นก้าวออกจากห้องประธานด้วยใจที่พองโต

ได้งานแล้ว!

เธอเดินไปตามทางเดิน รอยยิ้มยังไม่จางหาย จนกระทั่ง...

ตึก!

เธอชนเข้ากับอะไรบางอย่าง เอกสารในมือร่วงกระจาย

"โอ๊ย! ขอโท—"

ใบเฟิร์นหยุดกึก

ตรงหน้าเธอ ไม่ใช่ผู้ใหญ่

แต่เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ วัยประมาณ 5 ขวบ ใบหน้าขาว ตาโต ผมดำนุ่ม ใส่ชุดนักเรียนอนุบาลเรียบร้อย

และเขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่... เปล่าเปลี่ยว

"หนูเป็นใครคะ" ใบเฟิร์นนั่งลงให้อยู่ระดับสายตาเด็ก "หลงทางเหรอ"

เด็กชายไม่ตอบ แค่ส่ายหน้าเบาๆ

"หนูชื่ออะไรคะ"

"...ปลื้ม"

เสียงเล็กแหลม แต่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"น้องปลื้มมาทำอะไรที่นี่คนเดียวคะ" ใบเฟิร์นถามเสียงอ่อนโยน

น้องปลื้มก้มหน้า นิ้วเล็กๆ บิดชายเสื้อ

"รอพ่อ"

"พ่อหนูทำงานที่นี่เหรอ"

พอดีกับที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง

"ปลื้ม"

ใบเฟิร์นเงยหน้า ภาพที่เห็นทำเอาเธอถึงกับอึ้ง

ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าที่เคยเย็นชากลับดูอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองลูกชาย

"ทำไมออกมาจากห้อง" ภาคินเดินเข้ามา เสียงยังคงนิ่งแต่ไม่แข็งกร้าวเหมือนตอนอยู่ในห้องประชุม

"เบื่อ" น้องปลื้มตอบสั้นๆ

ใบเฟิร์นลุกขึ้นยืน หัวใจเต้นระรัว

ท่านประธานมีลูก?!

ภาคินหันมามองเธอ "เธอยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ"

"ดิฉัน... กำลังจะกลับค่ะ"

เธอรีบก้มลงเก็บเอกสารที่ร่วงอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมา กลับเห็นน้องปลื้มยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้

"ของพี่ครับ"

ใบเฟิร์นยิ้ม "ขอบคุณนะคะน้องปลื้ม"

เป็นครั้งแรกที่เด็กชายมีปฏิกิริยา — มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังไม่ใช่รอยยิ้ม แต่ก็ใกล้เคียง

ภาคินมองเห็นภาพตรงหน้า คิ้วขมวดเล็กน้อย

แปลก... ปลื้มไม่เคยเข้าหาคนแปลกหน้า

═══════════════════════════════════════════════════════════

คืนนั้น คฤหาสน์ธนภาคิน

ภาคินนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าคมเข้ม

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

แม่บ้านเปิดประตู "คุณภาคินคะ คุณปลื้มไม่ยอมนอนค่ะ"

ภาคินถอนหายใจ ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องลูกชาย

น้องปลื้มนั่งอยู่บนเตียง กอดตุ๊กตาหมีเก่าๆ ไว้แน่น

"ทำไมยังไม่นอน"

"นอนไม่หลับ"

ภาคินนั่งลงข้างเตียง ไม่รู้จะพูดอะไร เขาบริหารบริษัทพันล้านได้ แต่กลับไม่รู้จะรับมือกับเด็ก 5 ขวบอย่างไร

"พี่คนนั้น..." น้องปลื้มพูดขึ้นเบาๆ

"พี่คนไหน"

"พี่ที่หนูชน ตอนกลางวัน" น้องปลื้มเงยหน้าขึ้นมอง "พี่เขาจะมาอีกมั้ย"

ภาคินนิ่งไป

"พี่เขาเป็นเลขาใหม่ของพ่อ"

"งั้นพี่เขาจะอยู่ที่ออฟฟิศทุกวัน?" ดวงตากลมโตเป็นประกาย — เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ภาคินเห็นลูกชายสนใจอะไรสักอย่าง

"...ใช่"

น้องปลื้มยิ้ม — รอยยิ้มจริงๆ

แล้วก็นอนลง หลับตา

ภาคินมองลูกชาย ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแล่นผ่านหัวใจ

เลขาคนใหม่...

เขานึกถึงดวงตากลมใสที่จ้องมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้

น่าสนใจ

═══════════════════════════════════════════════════════════

จบบทที่ 1

ติดตามต่อ บทที่ 2: ซาตานในคราบสูท