วันที่ท่านประธานล้มลง

ตอนที่ 9: วันที่ท่านประธานล้มลง

══════════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ติดลิฟต์

แม้ว่าภาคินจะเตือนให้พักผ่อนมากขึ้น แต่ปริมก็ยังคงทำงานหนักเหมือนเดิม ช่วงนี้มีโปรเจกต์ใหญ่เข้ามา เธอต้องดูแลการขยายสาขาใหม่ที่เชียงใหม่ พร้อมกับเจรจากับนักลงทุนจากต่างประเทศ

เธอนอนวันละ 3-4 ชั่วโมง กินอาหารไม่เป็นเวลา และไม่เคยออกกำลังกาย

ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือน

══════════════════════════════════════════════════════════════

เช้าวันนั้น ปริมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวรุนแรง เธอยกมือขึ้นกดขมับ พยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่รู้สึกหน้ามืด

"โอ้..."

เธอนั่งลงบนขอบเตียง รอให้อาการหน้ามืดหายไป

หลังจากพักสักครู่ เธอก็ลุกขึ้นไปเตรียมตัวทำงานตามปกติ ไม่สนใจสัญญาณเตือนจากร่างกาย

"แค่เหนื่อยนิดหน่อย ไม่เป็นไร" เธอบอกตัวเอง

══════════════════════════════════════════════════════════════

เวลา 10.00 น. มีการประชุมบอร์ดบริหารประจำเดือน

ปริมนั่งหัวโต๊ะตามปกติ ฟังรายงานจากผู้จัดการแต่ละฝ่าย แต่เธอเริ่มรู้สึกหน้ามืดอีกครั้ง

"ท่านประธานครับ ยอดขายเดือนนี้เพิ่มขึ้น 5%..."

เสียงของผู้จัดการฟังดูไกลออกไปเรื่อยๆ ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอ

"ท่านประธานคะ?" นิชที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ "ท่านประธานสบายดีไหมคะ?"

ปริมพยายามพยักหน้า "ฉัน... ฉันโอ..."

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ สายตาก็มืดลง และร่างกายก็ล้มฮวบลงจากเก้าอี้

"ท่านประธาน!" เสียงตะโกนดังขึ้นทั่วห้อง

══════════════════════════════════════════════════════════════

ข่าวเรื่องท่านประธานล้มลงกลางห้องประชุมแพร่ไปทั่วโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

ภาคินที่กำลังตรวจคนไข้อยู่ได้ยินข่าว เขาวางงานทันทีและวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน

เมื่อไปถึง เขาเห็นปริมนอนอยู่บนเตียง หน้าซีดเผือก พยาบาลกำลังวัดความดันและต่อสายน้ำเกลือ

"อาการเป็นอย่างไรครับ?" เขาถามหมอเวรที่กำลังดูแลอยู่

"ความดันต่ำ น้ำตาลในเลือดต่ำ และมีภาวะขาดน้ำครับ" หมอเวรตอบ "น่าจะเกิดจากการทำงานหนักและพักผ่อนไม่เพียงพอ"

ภาคินถอนหายใจ เขาเตือนเธอแล้ว แต่เธอไม่ฟัง

"ผมขอดูแลคนไข้รายนี้ได้ไหมครับ?" เขาถาม

"ได้ครับ คุณหมอ เธอเป็นคนไข้ประจำของคุณหมออยู่แล้ว"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ภาคินนั่งดูแลปริมอยู่ข้างเตียง รอให้เธอฟื้น

นิชยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยสีหน้ากังวล

"คุณหมอคะ ท่านประธานจะเป็นอะไรไหมคะ?"

"ไม่น่าจะร้ายแรงครับ" ภาคินตอบ "แค่ร่างกายทนไม่ไหว ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ"

"ท่านประธานทำงานหนักมากค่ะ" นิชพูดเสียงเศร้า "ดิฉันพยายามเตือนหลายครั้ง แต่ท่านไม่ฟัง"

"ผมรู้ครับ ผมก็เตือนเหมือนกัน"

ทั้งคู่นิ่งไปครู่หนึ่ง

"คุณหมอคะ" นิชพูดขึ้น "ดิฉันสังเกตว่าท่านประธานเปลี่ยนไปตั้งแต่รู้จักคุณหมอค่ะ"

"เปลี่ยนอย่างไรครับ?"

"ท่าน... อ่อนลง" นิชพูด "ปกติท่านไม่เคยเปิดใจกับใคร แต่ดูเหมือนว่าท่านเริ่มไว้วางใจคุณหมอ"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร

══════════════════════════════════════════════════════════════

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ปริมลืมตาขึ้น

"ที่... ที่นี่ที่ไหน?" เธอถามเสียงอ่อน

"ห้องฉุกเฉินครับ ท่านประธาน" ภาคินตอบ "ท่านหมดสติในห้องประชุม"

ปริมพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ภาคินกดไหล่เธอเบาๆ

"อย่าเพิ่งลุกครับ ร่างกายยังอ่อนแอ"

"ฉันต้องกลับไปประชุม..."

"ไม่ได้ครับ" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "ท่านประธานต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล"

"อะไรนะ!? ฉันไม่มีเวลา..."

"ท่านประธานครับ" ภาคินมองตรงไปที่เธอ "ผมเตือนท่านแล้วว่าต้องพักผ่อน แต่ท่านไม่ฟัง ตอนนี้ร่างกายท่านพังแล้ว ถ้ายังไม่พักผ่อน อาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"

ปริมนิ่งไป คำพูดของภาคินทำให้เธอตกใจ

"อันตรายถึงชีวิต?"

"ครับ ความดันของท่านต่ำมาก น้ำตาลในเลือดก็ต่ำ และมีภาวะขาดน้ำ ถ้าปล่อยไว้อาจทำให้หัวใจวายได้"

คำว่า "หัวใจวาย" ทำให้ปริมนึกถึงพ่อ

"ผมต้องขอให้ท่านนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ครับ" ภาคินพูดต่อ "และหลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว ต้องเปลี่ยนวิถีชีวิตอย่างจริงจัง"

"หนึ่งสัปดาห์!?" ปริมตะโกน "ฉันมีงานมากมาย ฉันไม่สามารถ..."

"ท่านประธานครับ" ภาคินตัดบท "ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้ ผมมีอำนาจสั่งให้คนไข้นอนโรงพยาบาล ไม่ว่าคนไข้คนนั้นจะเป็นใครก็ตาม"

ทั้งคู่จ้องมองกัน สายตาปะทะกันราวกับเคย

"คุณกำลังบังคับฉันหรือ?" ปริมถามเสียงเย็น

"ครับ ถ้าจำเป็น" ภาคินตอบ "ในฐานะคนไข้ ท่านประธานไม่มีสิทธิ์เลือก ในฐานะเจ้านาย ท่านไล่ผมออกได้ แต่ตอนนี้ท่านเป็นคนไข้ครับ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ปริมไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้

แต่ลึกๆ แล้ว เธอรู้ว่าเขาพูดถูก

"ได้" เธอยอมในที่สุด "ฉันจะนอนโรงพยาบาล"

ภาคินถอนหายใจด้วยความโล่งใจ "ขอบคุณครับ ท่านประธาน"

"แต่มีเงื่อนไข"

"อะไรครับ?"

"คุณต้องเป็นหมอเจ้าของไข้ของฉัน ไม่เอาคนอื่น"

ภาคินตกใจเล็กน้อย "ท่านประธานต้องการให้ผมดูแลเหรอครับ? ทั้งที่ท่านไม่ชอบผม?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง "ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ชอบคุณ"

"แต่..."

"คุณเป็นหมอคนเดียวที่กล้าพูดความจริงกับฉัน" ปริมพูด "ฉันต้องการคนที่กล้าพูดความจริง ไม่ใช่คนที่มาประจบเอาใจ"

ภาคินมองเธอ เห็นความจริงใจในดวงตา

"ได้ครับ" เขาตอบ "ผมจะดูแลท่านประธานเอง"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ปริมถูกย้ายไปห้องพักพิเศษ VIP ชั้นบนสุดของโรงพยาบาล

ห้องกว้างขวาง ตกแต่งหรูหรา มีทุกอย่างครบครัน แต่สำหรับเธอ มันก็คือห้องขังดีๆ นี่เอง

"นิช" เธอเรียกเลขา "เอางานมาให้ฉันทำ"

"ท่านประธานคะ คุณหมอสั่งห้ามทำงานค่ะ"

"ฉันเป็นประธานบริษัท ฉันจะหยุดงานไม่ได้"

"แต่..."

"นิช" ปริมพูดเสียงหนักแน่น "เอางานมา"

นิชลังเล แต่สุดท้ายก็ยอม "ค่ะ ท่านประธาน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น ภาคินมาตรวจอาการปริมตามปกติ

เมื่อเปิดประตูเข้ามา เขาเห็นเธอนั่งอยู่บนเตียง หน้าจอแล็ปท็อปเปิดอยู่ เอกสารกองอยู่รอบตัว

"ท่านประธาน!" เขาตะโกน "ผมสั่งห้ามทำงานนะครับ!"

ปริมเงยหน้าขึ้นมอง "ฉันแค่ตอบอีเมลไม่กี่ฉบับ"

"ไม่กี่ฉบับ?" ภาคินเดินไปดู "นี่มันเป็นร้อยฉบับ!"

เขาหยิบแล็ปท็อปไปจากมือเธอ

"เฮ้! คืนมา!"

"ไม่ครับ" ภาคินปิดแล็ปท็อป "ท่านประธานต้องพักผ่อน ไม่ใช่มานั่งทำงาน"

"คุณไม่มีสิทธิ์..."

"ผมมีสิทธิ์ครับ ในฐานะหมอเจ้าของไข้" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "ท่านประธานมานอนโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัว ไม่ใช่เพื่อทำงาน ถ้าท่านไม่ยอมพักผ่อน ผมจะสั่งให้ห้ามญาติและเลขามาเยี่ยมด้วย"

"คุณกล้า!?"

"กล้าครับ" ภาคินมองตรงไปที่เธอ "เพราะผมเป็นห่วงท่านประธาน"

คำพูดนั้นทำให้ปริมนิ่งไป

"เป็นห่วง?" เธอถามเสียงเบา

"ครับ ผมเป็นห่วงคนไข้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นใคร"

ปริมรู้สึกอะไรบางอย่างในอก ความอุ่นที่เธอไม่เคยรู้สึกมานาน

"ได้" เธอยอมในที่สุด "ฉันจะไม่ทำงาน... ในวันนี้"

"และพรุ่งนี้ด้วย และวันถัดไปด้วย จนกว่าจะครบหนึ่งสัปดาห์"

"คุณเรียกร้องเยอะเกินไป"

"เพราะผมเป็นห่วงครับ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 9]

ตอนหน้า: ตอนที่ 10 - หมอเวรวันนั้น