ศึกในลิฟต์

ตอนที่ 8: ศึกในลิฟต์

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังจากได้ยินผลตรวจสุขภาพ ปริมเริ่มพยายามเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของตัวเอง

เธอพยายามกลับบ้านเร็วขึ้น พยายามกินอาหารให้ตรงเวลามากขึ้น แต่มันไม่ง่ายเลยสำหรับคนที่คุ้นเคยกับการทำงานหนักมาตลอดชีวิต

วันหนึ่ง หลังจากประชุมยาวนานตลอดทั้งวัน ปริมเดินไปที่ลิฟต์เพื่อกลับห้องทำงาน

ประตูลิฟต์เปิดออก และเธอก็เห็นภาคินยืนอยู่ข้างใน

"ท่านประธานครับ" เขาทักทาย

"คุณหมอ" เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์

ประตูปิดลง เหลือเพียงสองคนในพื้นที่แคบๆ

══════════════════════════════════════════════════════════════

บรรยากาศเงียบงัน ทั้งคู่ยืนอยู่คนละมุมของลิฟต์

"ท่านประธานกลับบ้านเร็วขึ้นหรือเปล่าครับ?" ภาคินถามขึ้น

"พยายามอยู่" ปริมตอบ

"ดีครับ สุขภาพสำคัญ"

"ฉันรู้"

เงียบอีกครั้ง

ลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ลิฟต์กระตุกรุนแรงและหยุดลงกะทันหัน ไฟในลิฟต์ดับวูบ เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉิน

"เกิดอะไรขึ้น!?" ปริมตะโกน

ภาคินรีบกดปุ่มฉุกเฉิน "ลิฟต์ขัดข้อง ต้องรอเจ้าหน้าที่มาช่วยครับ"

เสียงจากลำโพงดังขึ้น "ขออภัยครับ ลิฟต์ขัดข้องเนื่องจากปัญหาทางเทคนิค กำลังดำเนินการแก้ไข กรุณารอสักครู่ครับ"

ปริมรู้สึกหัวใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะต้องอยู่ในพื้นที่แคบๆ กับภาคินตามลำพัง

══════════════════════════════════════════════════════════════

เวลาผ่านไป 10 นาที ลิฟต์ยังไม่ขยับ

"น่าจะต้องรออีกสักพักครับ" ภาคินพูด "ท่านประธานโอเคไหมครับ?"

"โอเค" ปริมตอบ แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นแรง

ภาคินมองเธอ "ท่านประธานหน้าซีดครับ แน่ใจว่าโอเคหรือเปล่า?"

"ฉันแค่... ไม่ชอบที่แคบๆ" ปริมยอมรับ

"เข้าใจครับ" ภาคินพูดเสียงอ่อนโยน "ลองหายใจเข้าลึกๆ ครับ"

ปริมทำตาม หายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออกช้าๆ

"ดีครับ ทำแบบนี้ต่อไป"

เธอทำตาม หัวใจเริ่มเต้นช้าลง

"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ

"ไม่เป็นไรครับ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

เวลาผ่านไปอีก 15 นาที ลิฟต์ยังไม่ได้รับการแก้ไข

ทั้งคู่นั่งลงบนพื้นลิฟต์ เพราะยืนนานเริ่มเมื่อย

"ไม่คาดคิดว่าจะมาติดอยู่ในลิฟต์กับคุณ" ปริมพูดขึ้น

"ผมก็เหมือนกันครับ" ภาคินยิ้ม

"อย่างน้อยก็ไม่ได้ติดกับคนอื่น"

ภาคินมองเธอ "ท่านประธานหมายความว่าอะไรครับ?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพูดไปโดยไม่ทันคิด

"ไม่... ไม่มีอะไร"

ภาคินไม่ได้ซักถามต่อ เขาหันไปมองเพดานลิฟต์

"ผมเคยติดลิฟต์ครั้งหนึ่งตอนเป็นเด็กครับ" เขาเล่า "ติดอยู่สองชั่วโมงกว่าจะมีคนมาช่วย กลัวมากครับตอนนั้น"

"จริงหรือ?"

"จริงครับ ร้องไห้ตลอดเลย" ภาคินหัวเราะเบาๆ "แต่หลังจากนั้นผมก็เรียนรู้ว่า ความกลัวเอาชนะได้ ถ้าเราเผชิญหน้ากับมัน"

ปริมมองเขา "คุณเผชิญหน้ากับความกลัวเสมอหรือ?"

"พยายามครับ แม้ว่าบางครั้งจะยากก็ตาม"

"ความกลัวที่สุดของคุณคืออะไร?"

ภาคินคิดครู่หนึ่ง "กลัวไม่สามารถช่วยคนไข้ได้ครับ กลัวทำให้คนอื่นเจ็บปวด"

ปริมพยักหน้า "ฉันกลัวล้มเหลว"

"ล้มเหลวเรื่องอะไรครับ?"

"ทุกเรื่อง" ปริมถอนหายใจ "กลัวทำให้บริษัทล้มละลาย กลัวทำให้พนักงานตกงาน กลัวทำให้ตระกูลเสียชื่อ"

"นั่นคือเหตุผลที่ท่านประธานทำงานหนักขนาดนี้หรือครับ?"

"ใช่"

ภาคินมองเธอด้วยความเห็นใจ "ท่านประธานแบกภาระหนักมากครับ"

"ไม่มีทางเลือก" ปริมพูด "พ่อเสียชีวิตตอนฉันอายุ 25 ไม่มีใครช่วยแบก ฉันต้องทำคนเดียว"

"ตอนนี้ล่ะครับ? ยังต้องทำคนเดียวอยู่ไหม?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง คำถามนั้นทำให้เธอคิด

"ฉันไม่รู้" เธอตอบตรงๆ "ฉันเคยชินกับการทำคนเดียวมานาน ไม่เคยมีใครที่ฉันไว้ใจพอจะให้ช่วยแบก"

ภาคินพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ การไว้วางใจคนอื่นเป็นเรื่องยาก โดยเฉพาะสำหรับคนที่เคยผิดหวังมาก่อน"

"คุณเคยผิดหวังกับคนอื่นไหม?"

"เคยครับ หลายครั้ง" ภาคินตอบ "แต่ผมยังเชื่อมั่นในคน เพราะถ้าเราไม่เชื่อในคนอื่น เราก็จะอยู่คนเดียวตลอดไป"

══════════════════════════════════════════════════════════════

เวลาผ่านไปอีก 20 นาที

ทั้งคู่คุยกันเรื่อยเปื่อยโดยไม่รู้ตัว ปริมเล่าเรื่องวัยเด็กที่โดดเดี่ยว เรื่องพ่อที่ทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้เธอ เรื่องแม่ที่เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็ก

ภาคินฟังอย่างตั้งใจ ไม่พูดแทรก ไม่ตัดสิน

"ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง" ปริมพูดขึ้น "ปกติฉันไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง"

"อาจจะเป็นเพราะเราติดอยู่ในลิฟต์ด้วยกันครับ" ภาคินยิ้ม "ที่แคบๆ ทำให้คนเปิดใจง่ายขึ้น"

"หรืออาจจะเป็นเพราะคุณ"

ภาคินมองเธอ "เพราะผมครับ?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพูดไปโดยไม่ทันคิดอีกแล้ว

"ฉัน... ไม่รู้" เธอรีบพูด "ลืมที่ฉันพูดไปเถอะ"

ภาคินไม่ได้ตอบ แต่ดวงตาของเขามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

══════════════════════════════════════════════════════════════

ในที่สุดลิฟต์ก็กลับมาทำงานอีกครั้ง หลังจากติดอยู่เกือบชั่วโมง

ประตูเปิดออก ทั้งคู่ก้าวออกมา

"ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนครับ" ภาคินพูด

"ฉันต้องขอบคุณ" ปริมตอบ "ถ้าติดอยู่คนเดียว คงแย่กว่านี้"

"ยินดีครับ ท่านประธาน"

ทั้งคู่ยืนมองกันอยู่ครู่หนึ่ง

"ฉันต้องไปแล้ว" ปริมพูดขึ้น "มีงานรออยู่"

"ได้ครับ อย่าทำงานหนักเกินไปนะครับ"

ปริมพยักหน้าและเดินจากไป แต่หัวใจของเธอยังคงเต้นแรง

══════════════════════════════════════════════════════════════

กลับถึงห้องทำงาน ปริมนั่งลงบนเก้าอี้

ความทรงจำเกี่ยวกับการสนทนาในลิฟต์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เธอเล่าเรื่องส่วนตัวให้ภาคินฟัง เรื่องที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน

ทำไมเธอถึงรู้สึกสบายใจกับเขาขนาดนั้น?

นิชเดินเข้ามา "ท่านประธานคะ ได้ยินว่าท่านติดลิฟต์?"

"ใช่ เกือบชั่วโมง"

"ท่านประธานโอเคไหมคะ?"

"โอเค" ปริมตอบ "มีคนอยู่ด้วย"

"ใครคะ?"

"นพ.ภาคิน"

นิชพยายามซ่อนรอยยิ้มอีกครั้ง "อ้อ... ค่ะ"

ปริมมองเลขาด้วยสายตาสงสัย "นิช ทำไมคุณยิ้มทุกครั้งที่ฉันพูดถึง นพ.ภาคิน?"

"ไม่มีอะไรค่ะ ท่านประธาน" นิชรีบตอบ "ดิฉันแค่ดีใจที่ท่านประธานปลอดภัยค่ะ"

ปริมไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ

══════════════════════════════════════════════════════════════

ขณะเดียวกัน ที่แผนกอายุรกรรม

ภาคินนั่งอยู่ในห้องพักแพทย์ ความคิดของเขาก็วนเวียนอยู่กับการสนทนาในลิฟต์เช่นกัน

วีรภัทรเดินเข้ามา "นาย ได้ยินว่าติดลิฟต์กับท่านประธาน?"

"ใช่"

"เป็นไงบ้าง?"

"ก็... คุยกัน"

"คุยกัน!?" วีรภัทรตกใจ "นายกับท่านประธานคุยกันได้หรือ? ไม่ทะเลาะกันหรอ?"

"ไม่ได้ทะเลาะ" ภาคินตอบ "เธอ... น่าสนใจกว่าที่ผมคิด"

วีรภัทรยิ้มกว้าง "นายบอกว่าท่านประธาน 'น่าสนใจ' อีกแล้ว"

"วี อย่าเริ่ม"

"ก็แค่สังเกต" วีรภัทรหัวเราะ "นายไม่เคยพูดถึงผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน"

ภาคินนิ่งไป คำพูดของเพื่อนทำให้เขาต้องหยุดคิด

เขารู้สึกอะไรกับปริมจริงๆ หรือ?

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 8]

ตอนหน้า: ตอนที่ 9 - วันที่ท่านประธานล้มลง