สายตาที่จับจ้อง

ตอนที่ 7: สายตาที่จับจ้อง

══════════════════════════════════════════════════════════════

นับตั้งแต่วันที่พูดคุยกันในทางเดินหน้าห้องพักของคุณธนกร ปริมเริ่มสังเกตเห็นภาคินบ่อยขึ้น

ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจมองหาเขา แต่ทุกครั้งที่เดินผ่านแผนกอายุรกรรม สายตาของเธอจะมองหาร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวโดยอัตโนมัติ

และทุกครั้งที่เห็นเขา เธอก็รู้สึกอะไรบางอย่างในอก

ความรู้สึกที่เธอไม่เข้าใจ

══════════════════════════════════════════════════════════════

วันหนึ่ง ปริมลงมาตรวจงานที่ชั้น 1 ตามปกติ

เธอเดินผ่านแผนกฉุกเฉิน เห็นภาคินกำลังช่วยหมอฉุกเฉินดูแลคนไข้รายหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งมา

"หัวใจหยุดเต้นแล้วครับ!" พยาบาลตะโกน

"เตรียมเครื่องปั๊มหัวใจ!" ภาคินสั่ง เขากระโดดขึ้นไปบนเตียงเพื่อนวดหัวใจด้วยตัวเอง

ปริมหยุดยืนมองจากระยะไกล เห็นภาคินทำงานอย่างทุ่มเท เหงื่อท่วมหน้า แต่ไม่ยอมหยุด

"ชาร์จ 200! ถอยออก!"

เสียงเครื่องกระตุ้นหัวใจดังขึ้น ร่างของคนไข้กระตุก

"ยังไม่มีสัญญาณครับ!"

"ชาร์จ 300! ถอยออก!"

เสียงเครื่องดังอีกครั้ง

"มีสัญญาณแล้วครับ!"

ภาคินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก้าวลงจากเตียง ขาสั่นเล็กน้อยจากความเหนื่อย

ปริมมองเห็นทุกอย่าง

เธอเห็นความทุ่มเทของเขา เห็นความห่วงใยที่เขามีต่อคนไข้ เห็นความโล่งใจเมื่อคนไข้รอดชีวิต

และเธอรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังจากเหตุการณ์นั้น ปริมเริ่มมาเดินดูงานที่แผนกต่างๆ บ่อยขึ้น

แต่ทุกครั้งที่มา เธอจะแวะผ่านแผนกอายุรกรรมเสมอ

นิชสังเกตเห็นพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของนายจ้าง

"ท่านประธานคะ วันนี้จะลงไปตรวจงานที่ชั้นไหนคะ?"

"ชั้น 3 แผนกอายุรกรรม" ปริมตอบ

"แต่เมื่อวานเราก็ไปแผนกอายุรกรรมแล้วนะคะ"

ปริมหยุดชะงัก "จริงหรือ?"

"ค่ะ และเมื่อวานซืนก็ไปเหมือนกัน"

ปริมรู้สึกหน้าร้อน "ก็... ฉันแค่ต้องการติดตามผลงานของกองทุน นพ.ภาคิน อยู่ที่นั่น"

"ค่ะ" นิชตอบ รอยยิ้มเล็กๆ แฝงอยู่บนริมฝีปาก

ปริมมองเลขาด้วยสายตาสงสัย "นิช คุณยิ้มอะไร?"

"ไม่มีอะไรค่ะ ท่านประธาน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ที่แผนกอายุรกรรม ภาคินกำลังตรวจคนไข้อยู่ในห้องตรวจ

เมื่อเดินออกมา เขาเห็นปริมยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล

"ท่านประธานครับ" เขาทักทาย "มาตรวจงานอีกแล้วหรือครับ?"

"ใช่" ปริมตอบ พยายามทำเสียงเป็นปกติ "ฉันต้องการดูว่ากองทุนดำเนินงานเป็นอย่างไรบ้าง"

"ไปได้ดีครับ เดือนนี้เราช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ไปแล้ว 15 ราย"

"ดี" ปริมพยักหน้า "มีปัญหาอะไรไหม?"

"มีเล็กน้อยครับ เรื่องการประสานงานกับฝ่ายการเงิน แต่ผมกำลังแก้ไขอยู่"

"ถ้าต้องการความช่วยเหลือ บอกฉันได้"

ภาคินตกใจเล็กน้อย ปกติท่านประธานไม่เคยเสนอช่วยเหลือเขาโดยตรง

"ขอบคุณครับ ท่านประธาน"

ทั้งคู่ยืนมองกันอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศแปลกๆ ที่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

"ผม... ต้องไปดูคนไข้แล้วครับ" ภาคินพูดขึ้น

"ได้ ไปเลย"

ภาคินก้าวเดินจากไป แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาหันกลับมา

"ท่านประธานครับ"

"อะไร?"

"ท่านประธานควรพักผ่อนบ้างนะครับ ดูเหนื่อยมาก"

ปริมตกใจ ไม่คาดคิดว่าเขาจะสังเกตเห็น

"ฉันโอเค" เธอตอบ

"อาจจะโอเคในความรู้สึก แต่ร่างกายอาจจะไม่" ภาคินพูดเบาๆ "ผมเห็นว่าท่านประธานมีรอยคล้ำใต้ตา และสีหน้าซีดกว่าปกติ ควรจะไปตรวจสุขภาพบ้างครับ"

"คุณกำลังเป็นห่วงฉันหรือ?" ปริมถามโดยไม่ทันคิด

ภาคินหยุดไปครู่หนึ่ง "ผมเป็นห่วงทุกคนที่ดูไม่สบายครับ ไม่ว่าจะเป็นใคร"

เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินจากไป

ปริมยืนมองตามหลังเขา หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ

══════════════════════════════════════════════════════════════

กลับมาที่ห้องทำงาน ปริมนั่งอยู่หน้าโต๊ะโดยไม่ได้ทำอะไร

ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับคำพูดของภาคิน

"ท่านประธานควรพักผ่อนบ้าง"

มีใครเคยพูดแบบนี้กับเธอบ้างไหม?

พ่อของเธอก็ทำงานหนักเหมือนกัน ไม่เคยพักผ่อน จนกระทั่งวันที่หัวใจวาย

แม่ก็เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็ก ไม่มีใครสอนเธอว่าต้องดูแลตัวเอง

เธอโตมากับความเชื่อว่าการทำงานหนักคือสิ่งที่ถูกต้อง คือหนทางเดียวที่จะประสบความสำเร็จ

แต่... บางทีเธออาจจะผิดก็ได้

นิชเดินเข้ามา "ท่านประธานคะ มีนัดประชุมกับผู้จัดการฝ่ายการตลาดในอีก 15 นาทีค่ะ"

"ได้" ปริมตอบ "นิช ช่วยจัดนัดให้ฉันไปตรวจสุขภาพด้วย"

นิชตกใจ "ตรวจสุขภาพคะ? ท่านประธานไม่ได้ไปตรวจมานานมากแล้ว"

"ฉันรู้" ปริมพูด "ถึงเวลาต้องไปแล้ว"

"ค่ะ จะจัดการให้ค่ะ ท่านประธานอยากให้หมอท่านไหนตรวจคะ?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง "นพ.ภาคิน"

นิชพยายามซ่อนรอยยิ้ม "ค่ะ ท่านประธาน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

วันรุ่งขึ้น ปริมมาที่แผนกอายุรกรรมตามนัด

ภาคินรออยู่ในห้องตรวจ เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เขาตกใจเล็กน้อย

"ท่านประธานครับ ไม่คาดคิดว่าจะมาจริงๆ"

"คุณบอกให้ฉันมาตรวจ ฉันก็มา" ปริมตอบ พยายามทำเสียงเป็นปกติ

ภาคินยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณที่ไว้วางใจครับ เชิญนั่งได้เลย"

ปริมนั่งลงบนเก้าอี้ รู้สึกประหม่าโดยไม่รู้สาเหตุ เธอเป็น CEO ของโรงพยาบาลนี้ ทำไมถึงต้องรู้สึกประหม่ากับการมาตรวจสุขภาพ?

ภาคินเริ่มถามคำถามเกี่ยวกับสุขภาพและไลฟ์สไตล์

"ท่านประธานทำงานวันละกี่ชั่วโมงครับ?"

"ประมาณ 14-16 ชั่วโมง"

ภาคินขมวดคิ้ว "มากเกินไปครับ ร่างกายต้องการพักผ่อนอย่างน้อยวันละ 7-8 ชั่วโมง"

"ฉันไม่มีเวลา"

"ทุกคนมีเวลาเท่ากันครับ ขึ้นอยู่กับว่าจะจัดสรรอย่างไร"

ปริมมองเขา "คุณกำลังสั่งสอนฉันอีกแล้ว"

"ไม่ครับ ผมกำลังให้คำแนะนำทางการแพทย์" ภาคินตอบ "ถ้าท่านประธานไม่ลดชั่วโมงทำงานลง ร่างกายจะพังก่อนวัยอันควร"

"คุณก็ทำงานหนักเหมือนกัน"

"ผมพยายามพักผ่อนให้เพียงพอครับ กินอาหารให้ครบ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ" ภาคินอธิบาย "หมอต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี จะได้มีแรงดูแลคนไข้"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง "ฉันไม่เคยมีใครบอกแบบนี้"

"จริงหรือครับ?"

"จริง ทุกคนแค่บอกให้ฉันทำงานหนักขึ้น ทำกำไรมากขึ้น ไม่มีใครบอกให้ฉันพักผ่อน"

ภาคินมองเธอ ในดวงตาของเขามีความเห็นอกเห็นใจ

"ท่านประธานครับ ผมเข้าใจว่าท่านมีความรับผิดชอบมาก แต่สุขภาพเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ถ้าท่านล้มป่วย ใครจะมาดูแลโรงพยาบาลนี้?"

คำพูดนั้นทำให้ปริมนิ่งไป

"ผมจะเก็บเลือดไปตรวจนะครับ" ภาคินพูดต่อ "และขอให้ท่านประธานกลับมาฟังผลตรวจอีกสัปดาห์หนึ่ง"

"ได้"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ปริมกลับมาฟังผลตรวจ

ภาคินนั่งรออยู่ในห้องตรวจพร้อมเอกสารผลตรวจ สีหน้าจริงจัง

"ท่านประธานครับ ผลตรวจออกมาแล้ว"

"เป็นอย่างไรบ้าง?"

"มีหลายอย่างที่น่าเป็นห่วงครับ" ภาคินชี้ไปที่ตัวเลขในเอกสาร "ความดันโลหิตสูงกว่าปกติ น้ำตาลในเลือดสูง และมีภาวะโลหิตจาง"

ปริมฟังด้วยสีหน้าตกใจ

"นี่คือผลของการทำงานหนักโดยไม่พักผ่อนครับ" ภาคินอธิบาย "ถ้าปล่อยไว้ อาจนำไปสู่โรคหัวใจ โรคเบาหวาน และปัญหาสุขภาพอื่นๆ อีกมาก"

"ฉันต้องทำอย่างไร?"

"เปลี่ยนวิถีชีวิตครับ ลดชั่วโมงทำงาน กินอาหารให้ตรงเวลาและครบ 3 มื้อ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ และนอนหลับให้เพียงพอ"

"ฉันทำไม่ได้" ปริมพูด "มีงานมากเกินไป"

"ท่านประธานครับ" ภาคินมองตรงไปที่เธอ "ถ้าท่านไม่เปลี่ยน ผมไม่กล้าการันตีว่าอีกสิบปีข้างหน้าท่านจะยังมีชีวิตอยู่"

คำพูดนั้นทำให้ปริมรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า

"คุณ... พูดจริงหรือ?"

"พูดจริงครับ พ่อของท่านประธานก็เสียชีวิตจากโรคหัวใจใช่ไหมครับ?"

ปริมนิ่งไป ใช่ พ่อของเธอเสียชีวิตจากหัวใจวาย เพราะทำงานหนักเกินไป

"ผมไม่อยากให้ท่านประธานเดินตามรอยเดียวกันครับ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังจากออกจากห้องตรวจ ปริมนั่งอยู่ในรถนานโดยไม่ได้ขับไปไหน

ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับคำพูดของภาคิน

"ผมไม่อยากให้ท่านประธานเดินตามรอยเดียวกัน"

เขาเป็นห่วงเธอจริงๆ

ไม่ใช่เพราะเธอเป็นประธาน ไม่ใช่เพราะเธอเป็นนายจ้าง

แต่เพราะเธอเป็นคน

และนั่นทำให้เธอรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานาน

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 7]

ตอนหน้า: ตอนที่ 8 - ศึกในลิฟต์