หมอเวรวันนั้น

ตอนที่ 10: หมอเวรวันนั้น

══════════════════════════════════════════════════════════════

วันที่สองในโรงพยาบาล

ปริมนอนอยู่บนเตียง มองเพดานอย่างเบื่อหน่าย

เธอไม่เคยนอนเฉยๆ แบบนี้มานานแล้ว ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยการประชุม การเจรจา การตัดสินใจ ไม่เคยมีเวลาว่าง

และตอนนี้ เธอถูกบังคับให้นอนนิ่งๆ โดยหมอหนุ่มที่เคยเป็นศัตรูของเธอ

"น่าเบื่อ..." เธอบ่นกับตัวเอง

ประตูห้องเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารและเครื่องวัดความดัน

"อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านประธาน" เขาทักทาย "นอนหลับดีไหมครับเมื่อคืน?"

"ไม่ดี" ปริมตอบตรงๆ "นอนไม่หลับ"

"ทำไมครับ?"

"เพราะฉันไม่เคยนอนเร็วขนาดนี้ ปกติฉันนอนตี 2 ตี 3"

ภาคินถอนหายใจ "นั่นแหละปัญหาครับ ร่างกายคนเราต้องนอนหลับก่อน 4 ทุ่ม จึงจะได้พักผ่อนเต็มที่"

"ใครบอก?"

"วิทยาศาสตร์บอกครับ" ภาคินยิ้ม "มีงานวิจัยมากมายที่ยืนยันเรื่องนี้"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ภาคินตรวจร่างกายปริมอย่างละเอียด วัดความดัน ตรวจชีพจร ดูสีผิว

"ความดันดีขึ้นครับ" เขาบอก "แต่ยังต้องพักผ่อนต่ออีกสักพัก"

"อีกนานแค่ไหน?"

"อย่างน้อยอีก 5 วันครับ"

ปริมถอนหายใจ "5 วันเหมือนตลอดชีวิต"

ภาคินหัวเราะเบาๆ "ท่านประธานดราม่ามากครับ"

"ดราม่า!?" ปริมทำหน้าตกใจ "ฉันไม่เคยดราม่า!"

"ก็ตอนนี้กำลังดราม่าอยู่ไง ครับ"

ปริมจ้องมองเขา แต่แทนที่จะโกรธ เธอกลับรู้สึกอยากหัวเราะ

"คุณกล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?" เธอถาม

"ก็ท่านประธานสั่งให้ผมเป็นหมอเจ้าของไข้ไง ครับ" ภาคินยิ้ม "หมอมีหน้าที่พูดความจริงกับคนไข้ ไม่ใช่มาประจบเอาใจ"

"คุณพูดเหมือนที่ฉันพูดเมื่อวาน"

"เพราะท่านประธานพูดถูกครับ"

ทั้งคู่มองตากัน บรรยากาศแปลกๆ ที่ไม่เหมือนตอนที่พวกเขาเป็นศัตรูกัน

══════════════════════════════════════════════════════════════

"คุณหมอ" ปริมพูดขึ้น "ฉันอยากถามอะไรสักอย่าง"

"ถามได้ครับ"

"ทำไมคุณถึงเลือกเป็นหมอ? ฉันหมายถึง... จริงๆ แล้วคุณเก่งมาก คุณน่าจะทำอะไรก็ได้ที่เงินดีกว่านี้"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ผมเล่าเรื่องย่าให้ท่านประธานฟังแล้วนี่ครับ"

"ใช่ แต่นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่ง" ปริมพูด "ต้องมีเหตุผลอื่นอีก"

ภาคินคิดครู่หนึ่ง

"จริงๆ แล้ว ผมชอบช่วยเหลือคนครับ" เขาตอบ "ตั้งแต่เด็กผมชอบเห็นคนอื่นมีความสุข ชอบรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ การเป็นหมอทำให้ผมได้ช่วยคนทุกวัน มันให้ความหมายกับชีวิตของผม"

"ความหมาย?"

"ครับ ทุกคนต้องการความหมายในชีวิต สิ่งที่ทำให้ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าแล้วรู้สึกว่าวันนี้มีค่า สำหรับผม มันคือการช่วยเหลือคนไข้"

ปริมนิ่งฟัง คำพูดของภาคินทำให้เธอคิด

"แล้วท่านประธานล่ะครับ?" ภาคินถามกลับ "ความหมายในชีวิตของท่านคืออะไร?"

ปริมนิ่งไป เธอไม่เคยถูกถามคำถามนี้มาก่อน

"ฉันไม่รู้" เธอตอบตรงๆ "ฉันแค่ทำงาน ทำให้บริษัทเติบโต ทำกำไร แต่... ฉันไม่แน่ใจว่านั่นคือความหมายในชีวิตของฉันจริงๆ หรือเปล่า"

"บางทีนี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะได้คิดทบทวนครับ" ภาคินพูด "การนอนโรงพยาบาลอาจจะน่าเบื่อ แต่มันก็ให้เวลาได้คิดเรื่องต่างๆ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น มีแขกมาเยี่ยมปริม

พิชญ์พล รองประธานบริหาร เดินเข้ามาในห้องพร้อมช่อดอกไม้

"ท่านประธานครับ ได้ยินข่าวว่าท่านไม่สบาย จึงมาเยี่ยมครับ"

ปริมมองเขาด้วยสายตาเฉยเมย เธอไม่เคยไว้ใจพิชญ์พลเต็มที่

"ขอบคุณ"

"ท่านประธานพักผ่อนให้หายดีนะครับ ผมจะดูแลบริษัทแทนในช่วงนี้"

"ไม่ต้อง" ปริมตอบ "ฉันยังควบคุมทุกอย่างได้"

"แต่ท่านประธานกำลังป่วย..."

"ฉันยังไม่ตาย" ปริมพูดเสียงเย็น "และฉันยังเป็นประธานอยู่"

พิชญ์พลยิ้มบาง "แน่นอนครับ ผมแค่ห่วงท่านประธาน"

"ขอบคุณสำหรับความห่วงใย คุณพิชญ์ แต่ฉันจะจัดการเรื่องบริษัทเอง"

พิชญ์พลพยักหน้าและเดินออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันทีที่ออกจากห้อง

"แม่มดตัวร้าย" เขาพึมพำ "รอดูนะ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังจากพิชญ์พลออกไป ภาคินเดินเข้ามา

"ท่านประธานโอเคไหมครับ? ดูหน้าตึงๆ"

"โอเค" ปริมตอบ "แค่มีคนที่ฉันไม่ชอบมาเยี่ยม"

"รองประธานพิชญ์หรือครับ?"

ปริมมองเขา "คุณรู้ได้ยังไง?"

"ผมเห็นเขาเดินออกไป และจากสีหน้าของท่านประธาน ก็พอจะเดาได้"

ปริมถอนหายใจ "เขาเป็นคนที่ฉันต้องระวัง"

"ทำไมครับ?"

"เพราะเขาต้องการตำแหน่งของฉัน" ปริมอธิบาย "เขาอยู่ในบริษัทมานานกว่าฉัน และคิดว่าตัวเองเหมาะสมกว่า แต่พ่อของฉันเลือกให้ฉันสืบทอดตำแหน่ง เขาไม่พอใจมาตลอด"

"แล้วท่านประธานไม่กังวลหรือครับ?"

"กังวล แต่ไม่กลัว" ปริมพูด "ฉันรู้ว่าเขาคิดอะไร และฉันจะไม่ปล่อยให้เขาชนะ"

ภาคินพยักหน้า "ท่านประธานเข้มแข็งครับ"

"ฉันต้องเข้มแข็ง" ปริมพูดเบาๆ "ไม่มีใครจะมาปกป้องฉันได้ นอกจากตัวฉันเอง"

ภาคินมองเธอ ในดวงตาของเขามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป

"ท่านประธานครับ" เขาพูดขึ้น "ผมรู้ว่าเราเริ่มต้นกันไม่ค่อยดี แต่... ถ้าท่านต้องการใครสักคนที่จะอยู่ข้าง ผมพร้อมจะเป็นคนนั้นครับ"

ปริมตกใจ "คุณ... หมายความว่าอะไร?"

"ผมหมายความว่า... ผมจะอยู่ข้างท่านครับ ไม่ใช่ในฐานะลูกน้อง แต่ในฐานะ... เพื่อน"

คำว่า "เพื่อน" ทำให้ปริมรู้สึกแปลกๆ เธอไม่เคยมีเพื่อน ไม่เคยมีใครที่เธอไว้ใจพอจะเรียกว่าเพื่อน

"ทำไมคุณถึงอยากเป็นเพื่อนกับฉัน?" เธอถาม "ฉันเป็นคนที่ทำให้ชีวิตคุณลำบากมาตลอด"

"เพราะผมเห็นตัวตนจริงๆ ของท่านแล้วครับ" ภาคินตอบ "ท่านไม่ได้เป็นคนร้ายอย่างที่ผมเคยคิด ท่านแค่เป็นคนที่แบกภาระหนักและไม่มีใครเข้าใจ"

ปริมรู้สึกตาร้อน เธอพยายามกลั้นน้ำตา

"ขอบคุณ" เธอพูดเสียงสั่น "ขอบคุณนะ คุณหมอ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

คืนนั้น ปริมนอนอยู่คนเดียวในห้อง

เธอนึกถึงคำพูดของภาคิน

"ผมจะอยู่ข้างท่านครับ ในฐานะเพื่อน"

เพื่อน

คำนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น

บางทีการนอนโรงพยาบาลอาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 10]

ตอนหน้า: ตอนที่ 11 - คนไข้ไม่มีสิทธิ์เลือกหมอ