คำสั่งย้ายที่ไร้ผล

ตอนที่ 5: คำสั่งย้ายที่ไร้ผล

══════════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งเดือนผ่านไป

กองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ที่ภาคินรับผิดชอบเริ่มดำเนินงานอย่างเป็นทางการ เขาทุ่มเทเวลาและพลังงานทั้งหมดในการบริหารจัดการ ควบคู่ไปกับงานหมอประจำ

ผลตอบรับเกินความคาดหมาย

คนไข้เก่าหลายรายบริจาคเงินสนับสนุน ผู้มีจิตศรัทธาในสังคมต่างให้ความสนใจ สื่อมวลชนนำเสนอข่าวในแง่บวก ทำให้ภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลวรินทร์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ไม่ใช่ทุกคนจะพอใจกับความสำเร็จนี้

══════════════════════════════════════════════════════════════

ห้องทำงานของพิชญ์พล รองประธานบริหาร

"รายงานยอดบริจาคกองทุนเดือนแรกครับ" ผู้ช่วยยื่นเอกสารให้ "5 ล้านบาทครับ"

พิชญ์พลรับเอกสารมาอ่าน คิ้วขมวดแน่น

"หมอคนนี้รู้จักหาเงินด้วยหรือนี่?"

"ครับ นพ.ภาคิน ติดต่อผู้บริจาครายใหญ่หลายราย รวมถึงคนไข้ VIP ที่เขาดูแลด้วยครับ"

พิชญ์พลวางเอกสารลง นั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เดิมทีเขาหวังว่าโครงการนี้จะล้มเหลว ซึ่งจะทำให้ท่านประธานมีข้อหาในการจัดการกับภาคิน และในเวลาเดียวกัน ก็จะทำให้ปริมเสียหน้าที่อนุมัติโครงการนี้ตั้งแต่แรก

แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับตรงกันข้าม

"ต้องหาทางทำให้โครงการนี้ล้มเหลว" พิชญ์พลพึมพำ

"จะให้ดำเนินการอย่างไรครับ?"

"ยังไม่ต้องทำอะไร ให้รอดูสถานการณ์ก่อน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ที่ห้องทำงานของปริม

เธอกำลังอ่านรายงานความคืบหน้าของกองทุน ตัวเลขที่เห็นทำให้เธอประหลาดใจ

"5 ล้านบาทในเดือนแรก?" เธอถามนิช

"ค่ะ ท่านประธาน และมีคนติดต่อมาอีกหลายรายที่ต้องการบริจาค รวมถึงบริษัทใหญ่หลายแห่งที่สนใจเป็นผู้สนับสนุนหลักค่ะ"

ปริมวางเอกสารลง รู้สึกสับสน

เธอตั้งใจให้โครงการนี้เป็นการทดสอบภาคิน หวังว่าเขาจะล้มเหลวและเธอจะมีข้ออ้างในการจัดการกับเขา

แต่เขากลับทำได้ดีกว่าที่คาดไว้

"นิช" เธอพูดขึ้น "จัดการประชุมกับ นพ.ภาคิน ฉันต้องการฟังรายงานโดยตรงจากเขา"

"ค่ะ ท่านประธาน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น ภาคินเข้าพบปริมในห้องทำงาน

"ท่านประธานเรียกพบครับ"

ปริมพยักหน้าให้เขานั่ง "ฉันอ่านรายงานของกองทุนแล้ว ตัวเลขน่าประทับใจ"

"ขอบคุณครับ"

"คุณทำได้อย่างไร?" เธอถามตรงๆ "ปกติโครงการใหม่ๆ มักจะใช้เวลานานกว่าจะมีคนสนใจ แต่คุณทำได้ภายในเดือนเดียว"

"ผมใช้ความสัมพันธ์ที่มีอยู่ครับ" ภาคินตอบ "คนไข้ที่ผมดูแลหลายคนเป็นผู้มีฐานะดี พวกเขาพร้อมที่จะช่วยเหลือเมื่อรู้ว่าเงินจะถูกนำไปช่วยคนที่ต้องการจริงๆ"

"คนไข้ VIP ของคุณ"

"ครับ รวมถึงครอบครัวและเพื่อนของพวกเขาด้วย"

ปริมพยักหน้า "คุณใช้คนไข้เป็นเครื่องมือในการระดมทุน"

"ผมไม่ได้มองว่าเป็นการ 'ใช้' ครับ" ภาคินตอบ "ผมแค่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ทำสิ่งดีๆ คนส่วนใหญ่อยากช่วยเหลือผู้อื่น แค่ต้องมีคนบอกว่าจะช่วยได้อย่างไร"

ปริมมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

"คุณเก่งกว่าที่ฉันคิด" เธอยอมรับ

"ขอบคุณครับ"

"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยให้คุณทำอะไรตามใจ" เธอเสริม "กองทุนนี้ยังต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของบริษัท ทุกการใช้จ่ายต้องผ่านการอนุมัติจากฝ่ายบริหาร"

"เข้าใจครับ"

"ดี" ปริมพยักหน้า "คุณไปได้"

ภาคินลุกขึ้นจะเดินออกไป แต่หยุดอยู่ตรงประตู

"ท่านประธานครับ"

"อะไร?"

"ผมอยากขอบคุณที่ให้โอกาส" เขาพูด "ผมรู้ว่าท่านไม่ได้ชอบผม แต่ท่านก็ยังให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเอง นั่นคือสิ่งที่ผู้นำที่ดีทำ"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากภาคิน

"ฉันไม่ได้ให้โอกาสคุณเพราะใจดี" เธอตอบ "ฉันแค่ต้องการเห็นว่าคุณจะทำได้จริงหรือเปล่า"

"ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไรก็ตาม ผมขอบคุณครับ"

ภาคินเดินออกไป ทิ้งให้ปริมนั่งมองตามอยู่ครู่หนึ่ง

══════════════════════════════════════════════════════════════

สัปดาห์ต่อมา พิชญ์พลเริ่มลงมือ

เขาใช้อิทธิพลในบอร์ดบริหารเสนอให้มีการโยกย้ายแพทย์ในโรงพยาบาล โดยอ้างเหตุผลว่าเพื่อความสมดุลของบุคลากร

"ผมเสนอให้ย้าย นพ.ภาคิน ไปประจำที่สาขาชลบุรี" พิชญ์พลพูดในที่ประชุม "สาขานั้นขาดแคลนแพทย์อายุรกรรมที่มีฝีมือ และ นพ.ภาคิน เป็นหมอที่เก่งที่สุดในแผนก"

กรรมการหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย

ปริมนั่งฟังเงียบๆ เธอรู้ดีว่านี่คือความพยายามของพิชญ์พลในการกำจัดภาคินออกจากสาขาใหญ่ ถ้าภาคินถูกย้ายไปสาขาต่างจังหวัด เขาจะไม่สามารถบริหารกองทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

"ท่านประธานเห็นอย่างไรครับ?" พิชญ์พลถาม

ปริมคิดครู่หนึ่ง

"ฉันไม่เห็นด้วย" เธอตอบ

พิชญ์พลตกใจ "ไม่เห็นด้วยครับ? ทำไมครับ?"

"นพ.ภาคิน กำลังรับผิดชอบกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ที่ฉันอนุมัติไป" ปริมอธิบาย "ถ้าย้ายเขาไปต่างจังหวัด โครงการนี้จะได้รับผลกระทบ และเราเพิ่งประกาศโครงการนี้ต่อสาธารณะ ถ้าล้มเหลว ภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลจะเสียหาย"

"แต่ท่านประธานครับ สาขาชลบุรีต้องการแพทย์..."

"ให้หาแพทย์คนอื่นไป" ปริมตัดบท "นพ.ภาคิน ยังต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะครบ 6 เดือนตามที่ฉันให้เวลาไว้"

พิชญ์พลกัดฟัน แต่ไม่กล้าโต้แย้ง

"ครับ ท่านประธาน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังการประชุม พิชญ์พลกลับไปที่ห้องทำงานด้วยความหงุดหงิด

"ท่านประธานปกป้องหมอคนนั้น!" เขาบ่นกับผู้ช่วย "ไม่เคยเห็นเธอปกป้องใครขนาดนี้มาก่อน"

"จะให้ดำเนินการอย่างไรครับ?"

"ต้องหาทางอื่น" พิชญ์พลคิด "ถ้าไม่สามารถย้ายเขาได้โดยตรง ต้องหาทางทำให้เขาอยู่ไม่ได้เอง"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ขณะเดียวกัน ที่แผนกอายุรกรรม

ภาคินได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องประชุมจากวีรภัทร

"นายรู้ไหม?" วีรภัทรเดินมาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้น "รองประธานพิชญ์พลเสนอให้ย้ายนายไปสาขาชลบุรี แต่ท่านประธานค้าน!"

ภาคินหยุดเขียนรายงาน "ท่านประธานค้าน?"

"ใช่! บอกว่านายต้องอยู่ที่นี่เพื่อบริหารกองทุน"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คาดคิดว่าปริมจะปกป้องเขา

"แปลกนะ" เขาพูดเบาๆ

"แปลกอะไร?"

"ทำไมเธอถึงช่วยผม? เธอไม่ชอบผมนี่"

วีรภัทรยิ้มแกล้ง "หรือจริงๆ แล้วเธอแอบชอบนายก็ได้?"

"วี อย่าเพ้อเจ้อ"

"ก็แค่พูดเล่นนะ" วีรภัทรหัวเราะ "แต่จริงๆ นะ มันก็แปลกจริงๆ ท่านประธานไม่เคยปกป้องใครขนาดนี้"

ภาคินคิดถึงการสนทนาครั้งล่าสุดกับปริม วันที่เขาเล่าเรื่องย่าให้เธอฟัง

บางทีเธออาจจะเข้าใจเขามากกว่าที่เขาคิด

══════════════════════════════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น ปริมนั่งทำงานอยู่ในห้องจนดึก

นิชเดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาร้อน

"ท่านประธานคะ ดึกมากแล้วค่ะ"

"รู้" ปริมตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร

"ท่านประธานคะ..." นิชลังเล "ดิฉันอยากถามเรื่องหนึ่งค่ะ"

"ถามได้"

"ทำไมท่านประธานถึงปกป้อง นพ.ภาคิน วันนี้คะ?"

ปริมหยุดอ่านเอกสาร เงยหน้าขึ้นมองเลขา

"เพราะเขากำลังทำโครงการที่ฉันอนุมัติ ถ้าโครงการล้มเหลว มันจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของบริษัท"

"แค่นั้นหรือคะ?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง "นิช คุณกำลังถามอะไร?"

"ไม่มีอะไรค่ะ" นิชรีบตอบ "ดิฉันแค่สงสัย เพราะท่านประธานไม่เคย... ปกป้องใครขนาดนี้มาก่อน"

"หมอคนนั้นมีประโยชน์" ปริมตอบเรียบๆ "แค่นั้น"

"ค่ะ ท่านประธาน"

นิชก้มหัวและเดินออกไป แต่รอยยิ้มเล็กๆ แฝงอยู่บนริมฝีปาก

เธอทำงานกับปริมมานานพอที่จะรู้ว่านายจ้างของเธอกำลังเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างกับหมอคนนั้น

แม้ว่าตัวปริมเองจะยังไม่รู้ตัวก็ตาม

══════════════════════════════════════════════════════════════

ดึกคืนนั้น ปริมขับรถกลับคอนโดหรูที่เธอพักอยู่

เธอเหนื่อยมาก ทำงานมาตั้งแต่เช้าจนดึก เหมือนทุกวัน

เมื่อเข้าไปในห้อง เธอล้มตัวลงบนโซฟาโดยไม่ได้เปลี่ยนชุด ความเหนื่อยล้าทำให้เธอหลับไปเกือบจะทันที

แต่ก่อนจะหลับ ความคิดสุดท้ายของเธอกลับเป็นภาพของหมอหนุ่มที่สวมแว่น

นพ.ภาคิน

ทำไมเธอถึงคิดถึงเขา?

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 5]

ตอนหน้า: ตอนที่ 6 - คนไข้เลือกหมอ ไม่ใช่เงิน