ปะทะครั้งแรกกลางที่ประชุม

ตอนที่ 4: ปะทะครั้งแรกกลางที่ประชุม

══════════════════════════════════════════════════════════════

สองสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ช่วยเหลือคนไข้ยากไร้

ปริมตัดสินใจว่าถึงเวลาที่ต้องจัดการกับปัญหา นพ.ภาคิน อย่างเด็ดขาด เธอไม่สามารถปล่อยให้หมอคนหนึ่งมาทำลายภาพลักษณ์ของเธอต่อหน้าพนักงานได้อีก

"นิช เรียกประชุมบอร์ดบริหารพิเศษ พรุ่งนี้เช้า" เธอสั่ง "วาระเดียว: ทบทวนนโยบายการให้ความช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้"

"ค่ะ ท่านประธาน"

"และให้ นพ.ภาคิน เข้าร่วมประชุมด้วย"

══════════════════════════════════════════════════════════════

เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องประชุมบอร์ดบริหารเต็มไปด้วยกรรมการและผู้บริหารระดับสูง บรรยากาศตึงเครียดกว่าปกติ

ภาคินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านท้ายโต๊ะ สีหน้าสงบนิ่งเหมือนทุกครั้ง

ปริมก้าวเข้ามาในห้อง เดินไปนั่งที่เก้าอี้ประธานตรงหัวโต๊ะ

"เริ่มประชุมได้เลย" เธอเปิดประชุมทันที "วันนี้เราจะพูดถึงเรื่องเดียว คือนโยบายการให้ความช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้"

เธอหยิบเอกสารขึ้นมา "ในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา โรงพยาบาลของเราสูญเสียรายได้กว่า 15 ล้านบาทจากการยกเว้นค่ารักษาพยาบาล และมากกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนนี้มาจากแผนกอายุรกรรม โดยเฉพาะจากการอนุมัติของ นพ.ภาคิน"

สายตาทุกคู่หันไปมองภาคิน

"คุณหมอ" ปริมหันไปมองเขา "คุณมีอะไรจะอธิบายไหม?"

ภาคินลุกขึ้นยืน "ท่านประธานครับ ตัวเลขที่ท่านพูดถึงนั้นถูกต้อง แต่ผมอยากให้พิจารณาอีกด้านหนึ่งด้วย"

"ด้านไหน?"

"ด้านของคนไข้ครับ" ภาคินพูดต่อ "15 ล้านบาทที่ท่านพูดถึงนั้น ช่วยชีวิตคนไข้ไป 47 ราย ในจำนวนนี้มีผู้ป่วยวิกฤต 12 ราย ที่ถ้าไม่ได้รับการรักษาทันเวลา พวกเขาจะเสียชีวิต"

ห้องเงียบลง

"ผมไม่ได้บอกว่าโรงพยาบาลไม่ควรมีกำไรครับ" ภาคินพูดต่อ "แต่ผมเชื่อว่าเราสามารถหาจุดสมดุลระหว่างธุรกิจและจริยธรรมได้ การปล่อยให้คนตายเพราะไม่มีเงินไม่ใช่สิ่งที่โรงพยาบาลควรทำ"

พิชญ์พลยกมือขึ้น "ขอพูดหน่อยครับ"

"เชิญ คุณพิชญ์" ปริมพยักหน้า

"นพ.ภาคิน" พิชญ์พลพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงพิษ "คุณพูดเรื่องจริยธรรมได้สวยหรูมาก แต่คุณเคยคิดไหมว่าถ้าโรงพยาบาลขาดทุน พนักงาน 5,000 คนจะตกงาน? ครอบครัวของพวกเขาจะทำอย่างไร?"

"ผมเข้าใจครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมไม่เชื่อว่าการช่วยเหลือคนไข้ยากไร้ 47 รายจะทำให้โรงพยาบาลล้มละลาย โรงพยาบาลวรินทร์มีกำไรปีละหลายร้อยล้านบาท 15 ล้านบาทนั้นไม่ถึง 5% ของกำไรทั้งปี"

"แต่มันคือหลักการ" ปริมแทรกขึ้น "ถ้าเราปล่อยให้คุณทำแบบนี้ต่อไป คนอื่นๆ ก็จะทำตาม และสุดท้ายตัวเลข 5% จะกลายเป็น 10% 20% 50%"

"ท่านประธานครับ" ภาคินมองตรงไปที่เธอ "ผมเข้าใจความกังวลของท่าน แต่ผมอยากถามว่า โรงพยาบาลมีอยู่เพื่ออะไร?"

"เพื่อทำกำไรให้ผู้ถือหุ้น" ปริมตอบทันที

"นั่นคือเป้าหมายทางธุรกิจครับ" ภาคินพูด "แต่เป้าหมายที่แท้จริงของโรงพยาบาลคือการรักษาคนป่วย ถ้าเราลืมเป้าหมายนี้ เราก็ไม่ต่างจากโรงงานผลิตของทั่วไป"

"คุณกำลังสั่งสอนฉันหรือ?" ปริมถามเสียงเย็น

"ไม่ครับ ผมแค่แสดงความคิดเห็น"

"ความคิดเห็นของคุณไม่ได้ถูกต้องเสมอไป คุณหมอ"

"ผมไม่เคยอ้างว่าตัวเองถูกเสมอครับ" ภาคินตอบ "แต่ในเรื่องนี้ ผมเชื่อว่าผมถูก"

══════════════════════════════════════════════════════════════

บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ กรรมการหลายคนมองดูการโต้เถียงระหว่างท่านประธานกับหมอหนุ่มด้วยความตื่นเต้นปนกังวล

ลุงศักดิ์ กรรมการผู้อาวุโสที่เป็นอาของปริม กระแอมขึ้น

"ขออนุญาตพูดหน่อยนะครับ"

ทุกคนหันไปมอง

"ผมฟังทั้งสองฝ่ายแล้ว" ลุงศักดิ์พูดช้าๆ "ทั้งสองฝ่ายก็มีเหตุผลของตัวเอง ท่านประธานก็ถูกที่ห่วงเรื่องรายได้ของบริษัท และคุณหมอก็ถูกที่คิดถึงคนไข้"

เขาหยุดครู่หนึ่ง

"แต่ผมอยากถามว่า มีทางออกอื่นไหมที่ทั้งสองฝ่ายพอรับได้?"

ภาคินพยักหน้า "มีครับ ผมเคยเสนอให้ตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ขึ้นมาโดยเฉพาะ โดยรับบริจาคจากผู้มีจิตศรัทธา และจัดกิจกรรมการกุศลต่างๆ เพื่อหารายได้เข้ากองทุน วิธีนี้จะช่วยให้โรงพยาบาลสามารถช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ได้โดยไม่กระทบรายได้หลักของบริษัท"

"ความคิดดี" ลุงศักดิ์พยักหน้า "ท่านประธานคิดอย่างไร?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่คาดคิดว่าภาคินจะมีข้อเสนอที่สมเหตุสมผลขนาดนี้

"ผมจะพิจารณาเรื่องนี้" เธอตอบ "แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมยอมรับวิธีการของคุณหมอ การตัดสินใจอนุมัติค่าใช้จ่ายโดยพลการยังคงผิดระเบียบ"

"ผมยอมรับครับ" ภาคินพูด "และผมพร้อมรับผิดชอบต่อการกระทำของผม"

ปริมมองเขาอยู่นาน สายตาทั้งคู่จับตากันไม่ยอมหลบ

"ประชุมจบ" เธอกล่าวในที่สุด "คุณหมอภาคิน ขอพบคุณเป็นการส่วนตัว"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังการประชุม ปริมและภาคินอยู่กันในห้องตามลำพังอีกครั้ง

ปริมนั่งที่เก้าอี้ประธาน ภาคินยืนอยู่ตรงข้าม

"คุณหมอ" ปริมเริ่มต้น "ฉันยอมรับว่าข้อเสนอของคุณเรื่องกองทุนนั้นน่าสนใจ"

"ขอบคุณครับ"

"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันชอบคุณ" เธอพูดต่อ "คุณทำให้ฉันเสียหน้าในที่ประชุมหลายครั้ง และฉันไม่ชอบคนที่ท้าทายอำนาจของฉัน"

"ผมไม่ได้ต้องการท้าทายอำนาจของท่านประธานครับ" ภาคินตอบ "ผมแค่ต้องการทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

"สิ่งที่ถูกต้องในความคิดของคุณ" ปริมแก้ไข

"ครับ สิ่งที่ถูกต้องในความคิดของผม" ภาคินยอมรับ "ท่านประธานอาจมีมุมมองที่แตกต่าง และผมเคารพมุมมองนั้น แต่ผมก็ไม่สามารถทำสิ่งที่ขัดกับจิตสำนึกของผมได้"

ปริมเอนหลังพิงเก้าอี้ "คุณรู้ไหม คุณเป็นคนแปลก"

"แปลกอย่างไรครับ?"

"คนส่วนใหญ่เวลาเจอคนที่มีอำนาจมากกว่า พวกเขาจะยอมก้มหัว ยอมทำตาม เพื่อรักษาตำแหน่งหน้าที่ของตัวเอง แต่คุณไม่ทำ"

"เพราะผมไม่ได้เห็นด้วยกับวิธีนั้นครับ" ภาคินตอบ "ผมเชื่อว่าถ้าผมยอมก้มหัวในเรื่องที่ผิด ผมก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความผิดนั้น"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง คำพูดของภาคินทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ มันไม่ใช่ความโกรธอย่างที่เธอคิดไว้ มันคือความสนใจ

"คุณหมอ" เธอพูดเสียงเบาลง "บอกฉันหน่อยสิ ทำไมคุณถึงเชื่อมั่นในเรื่องจริยธรรมขนาดนี้? มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง คำถามนี้แตะถึงบาดแผลในใจเขา

"มีเหตุผลครับ" เขาตอบ "แต่เป็นเรื่องส่วนตัว"

"ฉันอยากรู้"

ภาคินมองเธอ สงสัยว่าทำไมเธอถึงอยากรู้ แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจตอบ

"ตอนผมอายุ 12 ปี ย่าของผมล้มป่วย" เขาเริ่มเล่า "ต้องผ่าตัดด่วน แต่โรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้านเรียกค่ามัดจำก้อนใหญ่ ครอบครัวผมไม่มีเงินขนาดนั้น"

ปริมนิ่งฟัง

"พวกเขาปฏิเสธรับย่าของผม" ภาคินพูดต่อ "พ่อต้องพาย่าไปโรงพยาบาลรัฐที่อยู่ไกลกว่า ใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วโมง"

"แล้ว... ย่าของคุณ?"

"เสียชีวิตระหว่างทางครับ"

ห้องเงียบลง

"วันนั้นผมสาบานกับตัวเองว่าจะเป็นหมอ" ภาคินพูดต่อ "และจะไม่มีวันปล่อยให้ใครต้องตายเพราะไม่มีเงินอีก"

ปริมไม่รู้จะพูดอะไร เรื่องราวของภาคินทำให้เธอนึกถึงพ่อของตัวเอง พ่อที่ทำงานหนักจนหัวใจวายตอนเธออายุ 25 ปี

"ฉัน... ไม่รู้" เธอพูดเบาๆ "เสียใจด้วย"

"ไม่ต้องเสียใจครับ" ภาคินตอบ "มันเป็นเรื่องนานมาแล้ว แต่มันทำให้ผมเป็นในสิ่งที่ผมเป็นทุกวันนี้"

ปริมมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเป็นมากกว่าแค่หมอหัวแข็งที่ทำให้เธอโกรธ

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังจากภาคินออกไป ปริมนั่งอยู่คนเดียวในห้องประชุม

เธอนึกถึงเรื่องราวของภาคิน และนึกถึงเรื่องของตัวเอง

พ่อของเธอก็ทำงานหนักเหมือนกัน ทำงานหนักจนร่างกายทนไม่ไหว และเสียชีวิตกะทันหัน ทิ้งให้เธอต้องแบกรับภาระทุกอย่างคนเดียว

เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ธุรกิจครอบครัวอยู่รอด ทำงานวันละ 14-16 ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด ไม่มีเวลาส่วนตัว

และเธอก็เรียกร้องเหมือนกันจากคนอื่น

แต่... นั่นถูกต้องหรือเปล่า?

ปริมส่ายหัว พยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป

เธอไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องไร้สาระ ยังมีงานอีกมากที่ต้องทำ

══════════════════════════════════════════════════════════════

ที่แผนกอายุรกรรม ภาคินกลับมาทำงานตามปกติ

วีรภัทรเดินมาหา "นาย โอเคไหม? ได้ยินว่าโดนเรียกประชุมอีก"

"โอเคครับ" ภาคินตอบ

"ท่านประธานพูดอะไรบ้าง?"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "เธอถามเรื่องย่าของผม"

วีรภัทรตกใจ "นายเล่าให้เธอฟังเหรอ!?"

"ครับ"

"ทำไม? นายไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยนอกจากผม"

ภาคินคิดครู่หนึ่ง "ผมไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะ... เธอดูอยากรู้จริงๆ"

วีรภัทรมองเพื่อนด้วยสายตาแปลกๆ "นาย... ไม่ได้แอบชอบเธอใช่ไหม?"

"อะไร?" ภาคินมองเพื่อนด้วยความงง "ไม่ได้ครับ เธอเป็นเจ้านาย และเป็นคนที่พยายามจะทำให้ชีวิตผมลำบาก"

"ก็... แค่ถามนะ" วีรภัทรหัวเราะ "เพราะปกตินายไม่เปิดเผยเรื่องส่วนตัวกับใครง่ายๆ"

"เธอไม่ใช่คนธรรมดา วี" ภาคินพูดเบาๆ "เธอ... น่าสนใจ"

วีรภัทรยิ้มกว้าง "นายบอกว่าท่านประธาน 'น่าสนใจ' เหรอ?"

"ในแง่ที่เธอเป็นคนที่ซับซ้อน" ภาคินรีบอธิบาย "ไม่ใช่ในแง่... แบบนั้น"

"ครับๆ ผมเชื่อนาย" วีรภัทรยิ้มแกล้ง

ภาคินถอนหายใจ "วี เลิกคิดมากได้แล้ว ผมไปดูคนไข้ก่อน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ดึกคืนนั้น ปริมยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้อง

เธอกำลังอ่านเอกสารเกี่ยวกับการตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ ข้อเสนอของภาคินที่เธอบอกว่าจะพิจารณา

ยิ่งอ่าน เธอยิ่งรู้สึกว่ามันเป็นความคิดที่ดี

มันจะช่วยให้โรงพยาบาลสามารถช่วยเหลือคนไข้ยากไร้ได้โดยไม่กระทบรายได้หลัก และยังเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้องค์กรอีกด้วย

แต่เธอลังเลที่จะยอมรับ

เพราะมันหมายความว่าเธอต้องยอมรับว่าภาคินคิดถูก

และเธอไม่ชอบที่ต้องยอมรับว่าคนอื่นคิดถูกกว่าเธอ

นิชเดินเข้ามา "ท่านประธานคะ ดึกมากแล้ว ไม่กลับพักผ่อนบ้างหรือคะ?"

"อีกสักพัก" ปริมตอบ

นิชมองนายจ้างด้วยความเป็นห่วง "ท่านประธานทำงานหนักมากเกินไปค่ะ ดิฉันสังเกตว่าช่วงหลังท่านดูเหนื่อยมากกว่าปกติ"

"ฉันโอเค" ปริมตอบสั้นๆ

"แต่..."

"นิช" ปริมพูดเสียงหนักแน่น "ฉันบอกว่าฉันโอเค"

นิชก้มหัว "ค่ะ ท่านประธาน"

หลังจากนิชออกไป ปริมยกมือขึ้นนวดขมับ อาการปวดหัวที่เป็นบ่อยขึ้นกลับมาอีก

เธอหยิบยาแก้ปวดจากลิ้นชักกินเข้าไป แล้วก็กลับไปทำงานต่อ

เธอไม่มีเวลาป่วย

══════════════════════════════════════════════════════════════

วันรุ่งขึ้น ปริมประกาศในที่ประชุมบอร์ดบริหาร

"ฉันตัดสินใจอนุมัติการตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้"

กรรมการหลายคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

"และฉันต้องการให้ นพ.ภาคิน เป็นประธานคณะกรรมการบริหารกองทุน"

ภาคินที่นั่งอยู่ในห้องประชุมด้วยตกใจ

"ท่านประธานครับ ผมไม่ได้คาดคิดว่า..."

"ไม่ต้องพูดอะไร" ปริมตัดบท "คุณเป็นคนเสนอแนวคิดนี้ คุณก็ควรเป็นคนรับผิดชอบ และถ้ากองทุนล้มเหลว คุณก็ต้องรับผิดชอบเช่นกัน"

ภาคินมองเธอ เข้าใจว่านี่คือการทดสอบ ถ้าเขาทำสำเร็จ มันจะพิสูจน์ว่าแนวคิดของเขาถูกต้อง แต่ถ้าล้มเหลว เธอก็จะมีข้ออ้างในการจัดการกับเขา

"ผมยินดีรับผิดชอบครับ" เขาตอบ

"ดี" ปริมพยักหน้า "ฉันจะให้เวลาคุณ 6 เดือนในการพิสูจน์ตัวเอง"

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 4]

ตอนหน้า: ตอนที่ 5 - คำสั่งย้ายที่ไร้ผล