คำสั่งที่หมอไม่ยอมรับ

ตอนที่ 3: คำสั่งที่หมอไม่ยอมรับ

══════════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องประชุม

ปริมนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงาน แต่สายตากลับมองไม่เห็นเอกสารตรงหน้า ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับหมอคนนั้น

นพ.ภาคิน รัตนพิศาล

ชื่อนี้ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่นึกถึง

นิชเดินเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟร้อน วางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

"ท่านประธานคะ รายงานยอดขายบริการเสริมประจำสัปดาห์ค่ะ"

ปริมรับเอกสารมาอ่าน คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ทำไมยอดถึงไม่ขึ้นเลย?" เธอถามเสียงเย็น "ฉันสั่งให้หมอทุกคนเพิ่มการแนะนำบริการเสริม แต่ตัวเลขไม่มีการเปลี่ยนแปลง"

"ท่านประธานคะ..." นิชลังเล "ที่จริงแล้ว มีหมอบางท่านที่..."

"บางท่านที่อะไร?"

"ไม่ได้ปฏิบัติตามนโยบายค่ะ"

ปริมวางเอกสารลง "ใคร?"

"นพ.ภาคินค่ะ" นิชตอบเบาๆ "และมีหมออีกหลายท่านที่ทำตามเขา"

ปริมกำมือแน่น "เรียกประชุมหัวหน้าแผนกทุกคน บ่ายนี้"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ห้องประชุมชั้น 10 เต็มไปด้วยหัวหน้าแผนกจากทุกแผนกของโรงพยาบาล หมอกว่าสิบห้าคนนั่งรอด้วยสีหน้าตึงเครียด

ปริมก้าวเข้ามาในห้อง ทุกคนลุกขึ้นยืน

"นั่งได้" เธอสั่งสั้นๆ

เธอเดินไปยืนหน้าห้อง จอโปรเจคเตอร์แสดงกราฟยอดขายที่ไม่มีการเติบโต

"สัปดาห์ที่แล้ว ฉันประกาศนโยบายเพิ่มยอดขายบริการเสริม 20% แต่ตัวเลขที่ได้รับกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลง" ปริมเริ่มต้น "ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

ห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูด

"ไม่มีใครตอบได้?" ปริมถามเสียงเย็น

ภาคินที่นั่งอยู่ด้านท้ายห้องยกมือขึ้น

"ผมขอตอบครับ ท่านประธาน"

ปริมหันไปมองเขา สายตาเฉียบคม "เชิญ คุณหมอภาคิน"

ภาคินลุกขึ้นยืน "ท่านประธานครับ เหตุผลที่ตัวเลขไม่เพิ่มขึ้นก็เพราะหมอหลายคนไม่เห็นด้วยกับนโยบายนี้ รวมถึงผมด้วย"

"ไม่เห็นด้วย?" ปริมถาม "คุณมีสิทธิ์อะไรไม่เห็นด้วยกับนโยบายบริษัท?"

"ผมมีสิทธิ์ในฐานะแพทย์ครับ" ภาคินตอบ "การแนะนำบริการที่คนไข้ไม่จำเป็นต้องใช้เป็นการละเมิดจริยธรรมทางการแพทย์ แพทย์มีหน้าที่แนะนำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนไข้ ไม่ใช่สิ่งที่ทำเงินให้บริษัทมากที่สุด"

"คุณหมอ" ปริมก้าวเข้ามาใกล้ "คุณลืมไปหรือเปล่าว่าคุณเป็นลูกจ้างของบริษัทนี้? เงินเดือนที่คุณได้รับมาจากรายได้ของโรงพยาบาล ถ้าโรงพยาบาลไม่มีกำไร คุณก็ไม่มีเงินเดือน"

"ผมไม่ได้ลืมครับ" ภาคินตอบ "แต่ผมก็ไม่ลืมว่าผมเป็นหมอก่อนจะเป็นลูกจ้าง ถ้าวันหนึ่งผมต้องเลือกระหว่างเงินเดือนกับจริยธรรม ผมจะเลือกจริยธรรมทุกครั้ง"

เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นในห้อง หมอหลายคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแอบๆ

ปริมรู้สึกโกรธจัด "คุณกำลังยุยงให้หมอคนอื่นขัดคำสั่งฉันด้วยหรือเปล่า?"

"ผมไม่ได้ยุยงใครครับ" ภาคินตอบ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมเชื่อ ถ้ามีหมอคนอื่นเห็นด้วยและทำตาม นั่นเป็นการตัดสินใจของพวกเขาเอง"

ปริมหันไปมองหมอคนอื่นๆ "แล้วพวกคุณล่ะ? เห็นด้วยกับ นพ.ภาคิน หรือเปล่า?"

ห้องเงียบลง ไม่มีใครกล้าตอบ ทุกคนก้มหน้าหลบสายตา

"ถ้าไม่มีใครกล้าพูด ฉันถือว่าทุกคนจะปฏิบัติตามนโยบาย" ปริมกล่าว "และสำหรับคุณหมอภาคิน... ฉันขอพูดกับคุณเป็นการส่วนตัว"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังการประชุม ปริมและภาคินอยู่กันในห้องตามลำพัง

ปริมยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองออกไปด้านนอก หลังหันให้ภาคิน

"คุณหมอ" เธอเริ่มต้น "คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก?"

"รู้ครับ"

"แล้วทำไมยังทำ?"

"เพราะมันเป็นสิ่งที่ถูกต้องครับ"

ปริมหันกลับมามองเขา "สิ่งที่ถูกต้อง? คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกในหนังหรือไง? นี่คือโลกจริง คุณหมอ ในโลกจริง คนที่ขัดขวางผู้มีอำนาจมักจะลงเอยไม่ดี"

"ท่านประธานครับ" ภาคินมองตรงไปที่เธอ "ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นพระเอก ผมแค่เป็นหมอที่ต้องการทำหน้าที่ของตัวเอง ถ้าการทำหน้าที่ของผมทำให้ผมลงเอยไม่ดี ผมก็ยอมรับมันได้"

"คุณไม่กลัวตกงานจริงๆ หรือ?"

"กลัวครับ" ภาคินตอบตรงๆ "แต่ผมกลัวคนไข้ได้รับการรักษาที่ไม่เหมาะสมมากกว่า"

ปริมจ้องมองเขาอยู่นาน พยายามอ่านความคิดของเขา

"ทำไมคุณถึงเชื่อมั่นในตัวเองขนาดนี้?" เธอถามเสียงเบาลง

"ไม่ใช่เชื่อมั่นในตัวเองครับ" ภาคินตอบ "เป็นเชื่อมั่นในสิ่งที่ถูกต้อง ผมอาจจะผิดได้ในหลายเรื่อง แต่เรื่องนี้... ผมรู้ว่าผมถูก"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจ

"คุณรู้ไหมว่าคุณเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับฉันแบบนี้?" เธอพูดเบาๆ "ตั้งแต่ฉันรับตำแหน่งประธาน ไม่มีใครกล้าขัดแย้งกับฉันเลย"

"อาจเป็นเพราะพวกเขากลัวครับ"

"แล้วคุณไม่กลัว?"

ภาคินคิดครู่หนึ่ง "กลัวครับ แต่ความกลัวไม่ได้หมายความว่าผมต้องทำสิ่งที่ผิด มันแค่หมายความว่าผมต้องกล้าขึ้น"

ปริมมองเขาอีกครั้ง ครั้งนี้สายตาของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีบางอย่างที่คล้ายความสนใจแฝงอยู่

"คุณหมอ" เธอพูด "ฉันจะไม่ถอยในเรื่องนี้ นโยบายนี้ยังคงบังคับใช้ต่อไป"

"ผมก็จะไม่ถอยเช่นกันครับ" ภาคินตอบ

"งั้นเราก็ต้องดูกันว่าใครจะยืนได้นานกว่า"

"ยินดีครับ ท่านประธาน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

หลังจากภาคินออกไป ปริมนั่งลงที่เก้าอี้ รู้สึกอ่อนล้าอย่างกะทันหัน

เธอยกมือขึ้นนวดขมับ อาการปวดหัวที่เริ่มเป็นบ่อยขึ้นในช่วงหลังกลับมาอีก

นิชเดินเข้ามา "ท่านประธานคะ มีนัดกับนักลงทุนจากสิงคโปร์ในอีกหนึ่งชั่วโมงค่ะ"

"ได้" ปริมตอบ "เตรียมเอกสารให้พร้อม"

"ค่ะ แต่... ท่านประธานสบายดีไหมคะ? ดูเหนื่อยมาก"

"ฉันโอเค" ปริมตอบสั้นๆ

นิชมองนายจ้างด้วยความเป็นห่วง เธอทำงานกับปริมมาหลายปี เห็นเธอทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ พักผ่อนน้อยลงเรื่อยๆ และดูเหนื่อยล้ามากขึ้นทุกวัน

แต่เธอไม่กล้าพูดอะไร เพราะรู้ดีว่าท่านประธานไม่ชอบให้คนมายุ่งเรื่องส่วนตัว

══════════════════════════════════════════════════════════════

ที่แผนกอายุรกรรม ภาคินกำลังตรวจคนไข้รายหนึ่ง ชายสูงอายุที่มาตรวจสุขภาพประจำปี

"ผลตรวจโดยรวมดีครับลุง" ภาคินอธิบาย "แต่มีเรื่องที่ต้องระวังคือน้ำตาลในเลือดสูงกว่าปกติเล็กน้อย ต้องควบคุมอาหารและออกกำลังกายมากขึ้น"

ชายสูงอายุพยักหน้า "ขอบคุณครับ คุณหมอ"

"มีอะไรอีกไหมครับที่อยากปรึกษา?"

"ไม่มีแล้วครับ คุณหมอ"

ภาคินพยักหน้า เขากำลังจะส่งคนไข้ออกไป เมื่อพยาบาลเดินเข้ามา

"คุณหมอคะ ฝ่ายการตลาดฝากเอกสารมาค่ะ" พยาบาลยื่นแผ่นพับสีสันสดใส "เป็นแพ็คเกจตรวจสุขภาพแบบพรีเมียม ให้คุณหมอแนะนำคนไข้ค่ะ"

ภาคินรับเอกสารมาดู เป็นแพ็คเกจตรวจสุขภาพราคาแพงที่รวมการตรวจหลายอย่างที่ไม่จำเป็นสำหรับคนไข้ทุกคน

เขามองไปที่คนไข้ที่ยังนั่งอยู่ แล้วก็วางเอกสารลง

"ลุงครับ สำหรับสุขภาพของลุงตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องทำการตรวจเพิ่มเติมครับ แค่ควบคุมอาหารและออกกำลังกายก็พอ แล้วก็มาตรวจสุขภาพประจำปีตามปกติ"

พยาบาลมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"แต่... คุณหมอ ฝ่ายการตลาดบอกว่าให้แนะนำแพ็คเกจนี้ให้คนไข้ทุกคนค่ะ"

"ผมรู้" ภาคินตอบ "แต่ผมจะแนะนำเฉพาะสิ่งที่คนไข้ต้องการจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่บริษัทอยากขาย"

ชายสูงอายุมองภาคินด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณครับ คุณหมอ หมอที่นี่ไม่เหมือนที่อื่นเลย"

"ไม่มีอะไรครับลุง รักษาสุขภาพด้วยนะครับ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ข่าวเรื่องภาคินปฏิเสธแนะนำแพ็คเกจการตลาดแพร่ไปถึงหูฝ่ายการตลาดอย่างรวดเร็ว และไม่นานหลังจากนั้น มันก็ไปถึงหูของพิชญ์พล รองประธานบริหาร

พิชญ์พลนั่งอยู่ในห้องทำงาน ยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินรายงาน

"น่าสนใจ" เขาพูดกับผู้ช่วย "หมอคนนี้กำลังทำให้ท่านประธานเสียหน้าอย่างต่อเนื่อง"

"ครับ ท่านรองประธาน จะให้ดำเนินการอย่างไรครับ?"

"ยังไม่ต้องทำอะไร" พิชญ์พลเอนหลังพิงเก้าอี้ "ปล่อยให้เขาทำต่อไป ยิ่งท่านประธานมีปัญหามากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นประโยชน์กับเรามากเท่านั้น"

"ผมเข้าใจครับ"

พิชญ์พลหยิบรายงานผลประกอบการขึ้นมาดู ตัวเลขที่ไม่เติบโตเท่าที่ควรทำให้เขายิ้มกว้างขึ้น

เขารอโอกาสนี้มานาน โอกาสที่จะได้เห็นปริมล้มเหลว

══════════════════════════════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น ภาคินกำลังจะเลิกงาน เมื่อมีคนไข้ฉุกเฉินถูกนำเข้ามา

"คุณหมอ! มีคนไข้อาการหนักค่ะ!" พยาบาลตะโกน

ภาคินวางกระเป๋าและวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉินทันที

คนไข้เป็นชายวัยกลางคน อาการหอบเหนื่อย หายใจลำบาก ริมฝีปากเขียวคล้ำ

"ประวัติ?" ภาคินถามขณะตรวจร่างกาย

"ไม่มีประวัติค่ะ ญาติบอกว่าแค่หอบขึ้นมากะทันหัน"

ภาคินตรวจอย่างละเอียด สัญญาณชีพ เสียงปอด ค่าออกซิเจน

"น่าจะเป็น pulmonary embolism" เขาวินิจฉัย "ต้องทำ CT scan ด่วน และเตรียมยาละลายลิ่มเลือดไว้"

"ค่ะ คุณหมอ"

ภาคินหันไปหาญาติที่ยืนอยู่ใกล้ๆ "คุณเป็นอะไรกับคนไข้ครับ?"

"เป็นภรรยาค่ะ" หญิงวัยกลางคนตอบด้วยน้ำตา "สามีเป็นอะไรหนักไหมคะ คุณหมอ?"

"อาการค่อนข้างรุนแรงครับ แต่ถ้ารักษาทันเวลา มีโอกาสหายดี" ภาคินตอบตรงๆ "ตอนนี้ต้องขอให้คุณเซ็นใบยินยอมการรักษาก่อนนะครับ"

พยาบาลยื่นเอกสารให้ภรรยาของคนไข้ เธอเซ็นชื่อด้วยมือสั่น

"คุณหมอคะ" เธอพูดเสียงสั่น "พวกเราไม่ค่อยมีเงิน... ค่ารักษาพยาบาลจะแพงมากไหมคะ?"

ภาคินหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองหญิงตรงหน้าที่ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว ทั้งกลัวเรื่องอาการของสามี และกลัวเรื่องค่าใช้จ่าย

"ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษาชีวิตสามีคุณครับ" ภาคินพูดเสียงอ่อนโยน "เรื่องค่าใช้จ่าย ค่อยมาคิดทีหลัง"

"แต่..."

"ผมจะดูแลเรื่องนี้เองครับ อย่าเพิ่งกังวล"

ภาคินหันกลับไปดูแลคนไข้ สั่งการให้ทีมแพทย์และพยาบาลทำงานอย่างรวดเร็ว

══════════════════════════════════════════════════════════════

สองชั่วโมงต่อมา

คนไข้ผ่านพ้นวิกฤต ถูกย้ายไปห้อง ICU เพื่อดูอาการต่อ

ภาคินเดินออกมาพบภรรยาของคนไข้ที่รออยู่หน้าห้อง

"อาการดีขึ้นแล้วครับ" เขาบอก "แต่ต้องพักรักษาตัวใน ICU สักสองสามวันก่อน"

"ขอบคุณมากค่ะ คุณหมอ" หญิงวัยกลางคนร้องไห้ด้วยความดีใจ "ขอบคุณที่ช่วยสามีหนู"

"ไม่ต้องขอบคุณครับ เป็นหน้าที่ของผม"

"แต่... เรื่องค่ารักษาพยาบาลล่ะคะ? พวกเราจริงๆ แล้วไม่มีเงินเลยค่ะ"

ภาคินถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าค่ารักษาใน ICU แพงมาก ครอบครัวนี้คงแบกรับไม่ไหว

"ผมจะช่วยทำเรื่องขอความช่วยเหลือจากกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ครับ" เขาบอก "และส่วนที่เหลือ... ผมจะหาทางช่วยเอง"

"คุณหมอ... หนูจะตอบแทนยังไงดีคะ?"

"ไม่ต้องตอบแทนอะไรครับ" ภาคินยิ้ม "แค่ดูแลสามีให้ดี เมื่อหายแล้วก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข นั่นก็พอแล้ว"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ดึกคืนนั้น ภาคินนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักแพทย์ กำลังทำเอกสารขอความช่วยเหลือจากกองทุนผู้ป่วยยากไร้

ประตูเปิดออก วีรภัทรเดินเข้ามา

"ยังไม่กลับอีกเหรอ?" เพื่อนถาม

"ทำเอกสารอยู่" ภาคินตอบโดยไม่เงยหน้า

วีรภัทรมองเอกสารบนโต๊ะ "ขอความช่วยเหลือจากกองทุนอีกแล้วหรือ?"

"คนไข้รายนี้ไม่มีเงิน ถ้าไม่ช่วย เขาก็ต้องเป็นหนี้ก้อนใหญ่"

"นาย..." วีรภัทรถอนหายใจ "นายรู้ไหมว่าถ้าท่านประธานรู้เรื่องนี้ นายจะโดนอีก?"

"รู้"

"แล้วทำไมยังทำ?"

ภาคินหยุดเขียน เงยหน้าขึ้นมองเพื่อน

"วี ถ้านายเจอคนกำลังจะจมน้ำ นายจะถามก่อนไหมว่าเขามีเงินจ่ายค่ากู้ชีพหรือเปล่า?"

"ก็ไม่..."

"ผมก็เหมือนกัน ผมไม่สามารถปล่อยให้คนเจ็บป่วยต้องทุกข์ทรมานเพราะไม่มีเงินได้ ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร"

วีรภัทรมองเพื่อนอยู่นาน แล้วก็ยิ้ม

"นาย... บางทีผมก็อยากเป็นเหมือนนายนะ"

"เป็นได้ วี" ภาคินยิ้มกลับ "แค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

══════════════════════════════════════════════════════════════

วันรุ่งขึ้น

รายงานเรื่องภาคินช่วยเหลือคนไข้ยากไร้อีกครั้งถูกส่งถึงโต๊ะของปริม

เธออ่านรายงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"หมอคนนี้ไม่เคยเรียนรู้เลยหรือ?" เธอพึมพำ

นิชยืนอยู่ใกล้ๆ "ท่านประธานคะ จะให้ดำเนินการอย่างไรคะ?"

ปริมนิ่งไปครู่หนึ่ง ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับคำพูดของภาคิน

"ผมกลัวคนไข้ตายมากกว่ากลัวตกงาน"

เธอไม่เข้าใจ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อคนอื่น

"ยังไม่ต้องทำอะไร" เธอตอบในที่สุด "ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง"

"ค่ะ ท่านประธาน"

ปริมลุกจากโต๊ะ เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังอาคารโรงพยาบาลด้านล่าง

เธอต้องจัดการกับหมอคนนี้ให้ได้

แต่... ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขาทำให้เธอสับสน?

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 3]

ตอนหน้า: ตอนที่ 4 - ปะทะครั้งแรกกลางที่ประชุม