หมอหัวแข็งแห่งวรินทร์

ตอนที่ 2: หมอหัวแข็งแห่งวรินทร์

══════════════════════════════════════════════════════════════

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบางเข้ามาในห้องพักขนาดเล็กของภาคิน อพาร์ตเมนต์เก่าแก่ที่เขาเช่าอยู่ไม่ได้หรูหราอะไร แต่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

นาฬิกาปลุกดังขึ้นเวลา 5.30 น. ภาคินลืมตาตื่นทันที ไม่มีการกดเลื่อนปลุก ไม่มีการนอนต่ออีกสักครู่ เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงและยืดเส้นยืดสายสักครู่ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ

กิจวัตรเดิมๆ ที่ทำมาตลอดห้าปีที่ทำงานที่โรงพยาบาลวรินทร์

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ภาคินเดินไปที่ครัวเล็กๆ เขาหยิบส่วนผสมออกมาเตรียมทำอาหารเช้า ไข่ต้ม ขนมปังโฮลวีท ผักสลัด และน้ำผลไม้คั้นสด

อาหารเช้าที่เขาคิดคำนวณปริมาณสารอาหารอย่างละเอียด

เขาไม่ได้เป็นคนเคร่งครัดเรื่องอาหารเพราะอยากดูดี แต่เพราะเขาเชื่อในวิทยาศาสตร์ อาหารที่ดีส่งผลต่อสุขภาพร่างกายและการทำงานของสมอง และในฐานะหมอ เขาต้องรักษาสุขภาพตัวเองให้ดีเพื่อจะได้มีพลังในการดูแลคนไข้

ระหว่างกินอาหาร ภาคินเปิดแท็บเล็ตอ่านข่าวและงานวิจัยทางการแพทย์ใหม่ๆ นี่คือช่วงเวลาที่เขาชอบที่สุดในแต่ละวัน ช่วงเวลาที่เขาได้อยู่กับความรู้โดยไม่มีใครมารบกวน

โทรศัพท์สั่น มีข้อความจากแม่

"ลูก กินข้าวหรือยัง? อย่าทำงานหนักเกินไปนะ"

ภาคินยิ้มเล็กน้อย เขาพิมพ์ตอบกลับ

"กินแล้วครับแม่ แม่กับพ่อสบายดีไหม?"

"สบายดีจ้ะ พ่อเพิ่งออกไปสอนหนังสือ แม่ก็กำลังจะไปโรงเรียน คิดถึงลูกนะ"

"คิดถึงเหมือนกันครับ ไว้วันหยุดจะกลับไปเยี่ยม"

เขาวางโทรศัพท์ลง ความคิดถึงบ้านแวบขึ้นมาในใจ

พ่อแม่ของเขาเป็นครูประจำโรงเรียนประถมในต่างจังหวัด ครอบครัวไม่รวยแต่อบอุ่น ท่านทั้งสองทำงานหนักเพื่อส่งเขาเรียนหมอ และภาคินก็ไม่เคยทำให้ท่านผิดหวัง

เขาจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ได้ทุนเรียนต่อเฉพาะทาง และกลายเป็นหมออายุรกรรมที่ฝีมือดีที่สุดคนหนึ่งในโรงพยาบาล

แต่สิ่งที่ทำให้เขาเลือกเป็นหมอไม่ใช่แค่ความสามารถ

มันคือความทรงจำเกี่ยวกับย่า

══════════════════════════════════════════════════════════════

ภาคินจำได้ดีถึงวันนั้น วันที่เขาอายุสิบสองปี

ย่าของเขาล้มป่วยกะทันหัน อาการหนักมาก ต้องผ่าตัดด่วน แต่โรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้านเรียกเก็บค่ามัดจำก้อนใหญ่ เงินจำนวนที่ครอบครัวเขาไม่มี

พ่อวิ่งเต้นหายืมเงินทุกทาง แม่ร้องไห้อ้อนวอนโรงพยาบาล แต่คำตอบที่ได้รับคือ "ถ้าไม่มีเงิน เราไม่สามารถรับผู้ป่วยได้"

สุดท้ายพวกเขาต้องนำย่าไปโรงพยาบาลรัฐที่อยู่ไกลกว่า ใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วโมง

ย่าเสียชีวิตระหว่างทาง

ภาคินจำภาพนั้นได้ติดตา ภาพของพ่อที่กุมมือย่าที่เย็นชืด ภาพของแม่ที่ร้องไห้ไม่หยุด และภาพของตัวเองที่นั่งอยู่ในรถตู้ มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดมิด

วันนั้นเขาสาบานกับตัวเองว่าจะเป็นหมอ

และจะไม่มีวันปล่อยให้ใครต้องตายเพราะไม่มีเงินอีก

══════════════════════════════════════════════════════════════

ภาคินมาถึงโรงพยาบาลเวลา 7.00 น. ก่อนเวลางานครึ่งชั่วโมง เขาเดินผ่านล็อบบี้ที่เริ่มมีคนไข้และญาติทยอยมาถึง ทักทายพยาบาลและเจ้าหน้าที่ที่พบระหว่างทาง

"สวัสดีครับ คุณหมอ" เสียงทักทายดังมาจากหลายทิศทาง

ภาคินพยักหน้าตอบ เขาไม่ได้เป็นคนพูดมาก แต่ทุกคนที่ทำงานด้วยรู้ดีว่าเขาเป็นหมอที่ไว้ใจได้

เมื่อถึงแผนกอายุรกรรม เขาเห็นเพื่อนร่วมงานหลายคนกำลังซุบซิบกัน พอเห็นเขาเดินมา ทุกคนก็เงียบลง

"อรุณสวัสดิ์ครับ" ภาคินทักทายเหมือนปกติ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหมอ" พยาบาลหัวหน้าเวรตอบ สายตาเธอแฝงความเห็นใจ "คุณหมอทราบเรื่องแล้วใช่ไหมคะ?"

"ทราบครับ" ภาคินตอบเรียบๆ "แผนกผู้ป่วยนอกใช่ไหม?"

"ค่ะ มีคำสั่งจากฝ่ายบุคคลเมื่อคืน ให้ย้ายมีผลตั้งแต่วันนี้"

ภาคินพยักหน้า "เข้าใจครับ ผมจะไปรับตำแหน่งใหม่ แต่ขอส่งต่อคนไข้ที่ดูแลอยู่ให้หมอท่านอื่นก่อนนะครับ"

"แน่นอนค่ะ คุณหมอ"

ภาคินเดินไปที่ห้องทำงาน เก็บของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋า เขาไม่ได้มีของมากมาย แค่หนังสือไม่กี่เล่ม รูปถ่ายครอบครัว และแก้วกาแฟที่แม่ซื้อให้

"คิน!"

เสียงเรียกดังมาจากหลัง ภาคินหันไปพบวีรภัทรยืนอยู่หน้าประตู สีหน้ากังวล

"วี"

"นายโอเคไหม?" วีรภัทรเดินเข้ามา "เรื่องย้ายแผนกน่ะ"

"โอเคครับ" ภาคินตอบเรียบๆ "แผนกผู้ป่วยนอกก็ดีนะ ได้พบคนไข้หลากหลายกว่า"

"นายพูดเหมือนไม่มีอะไรเลย" วีรภัทรถอนหายใจ "ทั้งที่ถูกลงโทษ"

"ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นการลงโทษ" ภาคินหันมามองเพื่อน "ผมมองว่ามันเป็นผลของการตัดสินใจของผม ผมเลือกที่จะพูดความจริง และนี่คือผลที่ตามมา ผมยอมรับมันได้"

"แต่นายไม่เสียใจเลยหรือ?"

"เสียใจที่พูดความจริงหรือครับ?" ภาคินถาม "ไม่ครับ ผมไม่เคยเสียใจที่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง"

วีรภัทรมองเพื่อนอยู่นาน แล้วก็ส่ายหัวเบาๆ

"บางทีผมก็อิจฉานาย คิน"

"อิจฉาอะไร?"

"อิจฉาที่นายมั่นใจในตัวเองขนาดนี้" วีรภัทรยิ้ม "ผมน่ะ ถ้าโดนท่านประธานด่าขนาดนั้น คงวิ่งไปขอโทษแล้ว"

ภาคินยิ้มมุมปาก "ผมไม่ได้มั่นใจในตัวเองหรอก ผมแค่มั่นใจในสิ่งที่ผมเชื่อ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

แผนกผู้ป่วยนอกอยู่ชั้น 1 ของอาคารหลัก บรรยากาศต่างจากแผนกอายุรกรรมที่เขาเคยอยู่อย่างสิ้นเชิง ที่นี่วุ่นวายกว่า คนไข้เยอะกว่า แต่ส่วนใหญ่เป็นอาการเล็กน้อย ไม่ได้ต้องการความเชี่ยวชาญเฉพาะทางมากนัก

พูดง่ายๆ คือแผนกที่ไม่ต้องใช้ฝีมือเท่าไร

ภาคินเข้าใจดีว่านี่คือเจตนาของท่านประธาน เธอต้องการให้เขารู้สึกว่าถูกลดคุณค่า ถูกกดให้ต่ำลง

แต่สำหรับเขา คนไข้ก็คือคนไข้ ไม่ว่าจะป่วยหนักหรือป่วยเบา ทุกคนสมควรได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด

"สวัสดีครับ ผม นพ.ภาคิน มาประจำแผนกผู้ป่วยนอกตั้งแต่วันนี้ครับ"

พยาบาลและเจ้าหน้าที่ในแผนกมองเขาด้วยความประหลาดใจ พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของ นพ.ภาคิน หมอฝีมือดีของแผนกอายุรกรรม ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะถูกย้ายมาที่นี่

"ยินดีต้อนรับค่ะ คุณหมอ" หัวหน้าพยาบาลกล่าว "แต่... ไม่ทราบว่าทำไมถึงย้ายมาคะ?"

"มีเรื่องขัดแย้งกับฝ่ายบริหารเล็กน้อยครับ" ภาคินตอบตรงๆ "แต่ไม่เป็นไร ผมพร้อมทำงานที่นี่เต็มที่ครับ"

คำตอบตรงไปตรงมาของเขาทำให้ทุกคนแปลกใจ ปกติหมอที่ถูกลงโทษมักจะหน้าม้านหรือไม่ก็พยายามปกปิด แต่ภาคินพูดออกมาเหมือนไม่มีอะไรต้องซ่อน

══════════════════════════════════════════════════════════════

เช้าวันนั้น คนไข้รายแรกของภาคินในแผนกใหม่คือเด็กหญิงอายุประมาณ 8 ขวบ มาพร้อมกับแม่ที่ดูกังวลมาก

"สวัสดีครับ ผมหมอภาคิน" เขาทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หนูชื่ออะไรครับ?"

"หนูชื่อน้องมิ้นท์ค่ะ" เด็กหญิงตอบเสียงเบา

"น้องมิ้นท์มาหาหมอเป็นอะไรครับ?"

"หนูปวดท้องค่ะ" น้องมิ้นท์บอก "ปวดมาสองวันแล้ว"

แม่ของเด็กหญิงรีบอธิบายเพิ่ม "คุณหมอคะ ลูกบ่นปวดท้องมาตั้งแต่เมื่อวาน ให้กินยาแก้ปวดไปก็ไม่หาย กลัวว่าจะเป็นอะไรหนักค่ะ"

ภาคินพยักหน้า เขาตรวจร่างกายเด็กอย่างละเอียด กดท้องเบาๆ ตรวจวัดไข้ ดูลักษณะการกินอาหารและขับถ่าย

"น้องมิ้นท์กินอะไรไปบ้างครับช่วงนี้?" เขาถาม

"หนูกินขนมค่ะ" น้องมิ้นท์ตอบ "กินเยอะเลย เพราะเป็นงานวันเกิดเพื่อน"

ภาคินยิ้ม "กินขนมอะไรบ้างครับ?"

"มีเค้ก มีลูกอม มีช็อกโกแลต มีน้ำอัดลม..." เด็กหญิงนับนิ้ว

"เยอะจังเลย" ภาคินพูดเบาๆ เขาหันไปบอกแม่ "ไม่ต้องกังวลครับคุณแม่ น้องมิ้นท์แค่ท้องอืดจากการกินของหวานมากเกินไป ไม่ได้เป็นอะไรรุนแรง ผมจะจ่ายยาช่วยย่อยให้ และให้งดของหวานสักสองสามวันก่อนนะครับ"

แม่ของเด็กหญิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ขอบคุณมากค่ะ คุณหมอ"

ภาคินหันมามองน้องมิ้นท์ "หนูมิ้นท์ ครั้งหน้าถ้าไปงานวันเกิดเพื่อน จำไว้นะครับว่ากินของหวานแค่นิดหน่อยพอ ถ้ากินเยอะเกินไป ท้องจะปวดอีก"

"ค่ะ คุณหมอ" น้องมิ้นท์พยักหน้า

ภาคินเขียนใบสั่งยา ก่อนจะยื่นให้แม่ของเด็กหญิง

"ยานี้ราคาไม่แพงครับ ซื้อที่ร้านขายยาข้างนอกก็ได้ ไม่จำเป็นต้องซื้อที่โรงพยาบาล จะได้ประหยัดขึ้น"

แม่ของน้องมิ้นท์มองเขาด้วยความประหลาดใจ ปกติหมอที่โรงพยาบาลเอกชนมักจะแนะนำให้ซื้อยาที่โรงพยาบาล เพราะโรงพยาบาลจะได้กำไร

"ขอบคุณมากค่ะ คุณหมอ ใจดีจริงๆ"

ภาคินยิ้ม "ไม่มีอะไรครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ"

══════════════════════════════════════════════════════════════

ตลอดทั้งวัน ภาคินดูแลคนไข้หลายสิบรายด้วยความตั้งใจและเอาใจใส่เหมือนกันหมด ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐีหรือคนธรรมดา ไม่ว่าจะป่วยหนักหรือป่วยเบา

เขาใช้เวลากับคนไข้แต่ละรายอย่างเต็มที่ อธิบายอาการ วิธีรักษา และวิธีป้องกันอย่างละเอียด บางครั้งเขายังแนะนำวิธีประหยัดค่าใช้จ่ายให้คนไข้ด้วย

พยาบาลในแผนกเริ่มสังเกตเห็นความต่าง

"คุณหมอภาคินน่ารักจังค่ะ" พยาบาลคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อน "ไม่เหมือนหมอคนอื่นที่ชอบเร่งๆ ให้คนไข้กลับเร็วๆ"

"ใช่ค่ะ และคุณหมอยังบอกให้คนไข้ซื้อยาข้างนอกด้วย ประหยัดกว่าเยอะ"

"นี่ถ้าฝ่ายบริหารรู้ คงโดนด่าอีก"

"เงียบๆ นะ อย่าให้ใครได้ยิน"

══════════════════════════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น ระหว่างที่ภาคินกำลังพักกินข้าว โทรศัพท์ของเขาสั่น มีสายจากเบอร์ไม่คุ้นเคย

"สวัสดีครับ ผมภาคิน"

"คุณหมอภาคินหรือเปล่าคะ?" เสียงผู้หญิงสูงอายุดังมาจากอีกฝั่ง "ดิฉันคุณหญิงพิมลพรรณค่ะ"

ภาคินรู้จักชื่อนี้ดี คุณหญิงพิมลพรรณเป็นคนไข้ VIP ที่เขาดูแลมาหลายปี เธอเป็นผู้หญิงสูงอายุที่มีปัญหาเรื่องความดันโลหิตสูงและโรคหัวใจ

"สวัสดีครับคุณหญิง มีอะไรให้ช่วยครับ?"

"คุณหมอคะ ดิฉันได้ยินว่าคุณหมอถูกย้ายแผนกใช่ไหมคะ?"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ใช่ครับ คุณหญิง"

"เป็นเพราะอะไรคะ? ดิฉันได้ยินว่าคุณหมอมีเรื่องกับท่านประธาน?"

"มีเรื่องขัดแย้งกันเล็กน้อยเรื่องนโยบายครับ" ภาคินตอบตรงๆ "แต่ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมยังทำงานที่โรงพยาบาลนี้อยู่ ถ้าคุณหญิงต้องการ ผมยังดูแลคุณหญิงได้ครับ"

"แน่นอนค่ะ ดิฉันไม่ต้องการหมอคนอื่น" คุณหญิงพิมลพรรณพูดเสียงหนักแน่น "ถ้าโรงพยาบาลไม่ให้คุณหมอดูแลดิฉัน ดิฉันก็จะย้ายไปโรงพยาบาลอื่น"

"คุณหญิงครับ ไม่ต้องถึงขนาดนั้น..."

"ไม่ค่ะ คุณหมอ" เสียงของเธอหนักแน่น "ดิฉันรู้จักหมอมาหลายคน แต่มีคุณหมอคนเดียวที่ดูแลดิฉันอย่างจริงใจ ไม่ใช่เพราะดิฉันมีเงิน ไม่ใช่เพราะดิฉันมีตำแหน่ง แต่เพราะคุณหมอเป็นหมอที่ดี และดิฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณหมอ"

ภาคินรู้สึกซาบซึ้งใจ "ขอบคุณครับ คุณหญิง"

"ดิฉันจะโทรไปหาท่านประธานเดี๋ยวนี้" คุณหญิงพิมลพรรณบอก "ดูซิว่าเธอจะกล้าไล่หมอที่คนไข้ต้องการไหม"

"คุณหญิงครับ ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นจริงๆ ผม..."

"ไม่ต้องพูดอะไรค่ะ คุณหมอ ดิฉันตัดสินใจแล้ว"

สายถูกวาง

ภาคินถอนหายใจ เขาไม่ได้ต้องการให้ใครมาช่วยเหลือ แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจที่มีคนเห็นคุณค่าในสิ่งที่เขาทำ

══════════════════════════════════════════════════════════════

ขณะเดียวกัน ในห้องทำงานของท่านประธาน

ปริมกำลังนั่งอ่านรายงานอยู่ เมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น

"ท่านประธานคะ มีสายจากคุณหญิงพิมลพรรณค่ะ" เสียงของนิชดังมาจากอินเตอร์คอม

ปริมขมวดคิ้ว คุณหญิงพิมลพรรณเป็นคนไข้ VIP ที่สำคัญมาก เธอเป็นภรรยาของอดีตรัฐมนตรี มีอิทธิพลในสังคมสูง และเป็นลูกค้าประจำของโรงพยาบาลมาหลายสิบปี

"รับสาย"

"สวัสดีค่ะ คุณหญิง" ปริมทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่เธอสงวนไว้สำหรับคน VIP "มีอะไรให้ดิฉันช่วยเหลือคะ?"

"ดิฉันอยากถามเรื่อง นพ.ภาคิน ค่ะ ท่านประธาน" เสียงของคุณหญิงพิมลพรรณเย็นชา "ได้ยินว่าเขาถูกย้ายแผนกเพราะมีเรื่องกับท่านประธาน?"

ปริมกลืนน้ำลาย "ครับคุณหญิง มีเรื่องขัดแย้งกันเล็กน้อยเรื่องนโยบาย แต่เป็นการย้ายชั่วคราวเท่านั้นค่ะ"

"ดิฉันไม่สนใจว่ามีเรื่องอะไรกัน" คุณหญิงพูดเสียงหนักแน่น "แต่ดิฉันต้องการให้คุณหมอภาคินดูแลดิฉันเหมือนเดิม ถ้าโรงพยาบาลทำไม่ได้ ดิฉันก็จะย้ายไปรักษาที่อื่น"

ปริมรู้สึกหัวร้อน แต่ต้องข่มใจ

"เข้าใจค่ะ คุณหญิง ดิฉันจะจัดการให้คุณหมอภาคินดูแลคุณหญิงได้ต่อไปค่ะ"

"ดีค่ะ" คุณหญิงพิมลพรรณพูด "และดิฉันอยากบอกอีกอย่าง ท่านประธาน คุณหมอภาคินเป็นหมอที่ดีที่สุดที่ดิฉันเคยพบ เขาดูแลคนไข้อย่างจริงใจ ไม่ใช่เพราะเงินหรือชื่อเสียง โรงพยาบาลที่มีหมอแบบนี้ควรจะภูมิใจ ไม่ใช่มาลงโทษเขา"

สายถูกวางโดยไม่รอคำตอบ

ปริมนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็วางหูโทรศัพท์ลงอย่างแรง

หมอคนนั้นอีกแล้ว!

ตั้งแต่เมื่อวาน เขาทำให้เธอโกรธในห้องประชุม และวันนี้เขายังทำให้คนไข้ VIP มาต่อว่าเธออีก!

"นิช!" เธอกดอินเตอร์คอม

"ค่ะ ท่านประธาน"

"ยกเลิกคำสั่งย้าย นพ.ภาคิน"

"ย... ยกเลิกคะ?"

"ใช่" ปริมกดขากรรไกรแน่น "ให้เขากลับไปแผนกอายุรกรรมเหมือนเดิม"

"ค่ะ ท่านประธาน"

ปริมปิดอินเตอร์คอม แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

เธอแพ้รอบแรก

แต่เธอจะไม่แพ้อีก

══════════════════════════════════════════════════════════════

เย็นวันนั้น ภาคินได้รับแจ้งว่าคำสั่งย้ายถูกยกเลิก เขาจะกลับไปทำงานที่แผนกอายุรกรรมเหมือนเดิม

วีรภัทรมาหาเขาที่ห้องพักแพทย์ ยิ้มกว้าง

"นายโชคดีจริงๆ เว้ย! มีคนไข้ VIP ช่วยเหลือ"

"ผมไม่ได้ขอให้ใครช่วย" ภาคินตอบ

"ก็รู้ แต่นั่นยิ่งทำให้มันพิเศษไม่ใช่เหรอ? คนไข้รักนายมากพอที่จะลุกขึ้นมาปกป้องนาย"

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "วี ผมไม่ได้ดีใจนะ"

"ทำไม?"

"เพราะผมรู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย" ภาคินมองออกไปนอกหน้าต่าง "ท่านประธานคนนั้น... เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และผมก็เช่นกัน"

"นายจะทำสงครามกับเธอต่อไปหรือไง?"

"ผมไม่ได้ต้องการทำสงคราม" ภาคินหันมามองเพื่อน "ผมแค่ต้องการทำหน้าที่ของผม ถ้าการทำหน้าที่ของผมขัดแย้งกับเธอ ก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้น"

วีรภัทรส่ายหัว "นายบ้าจริงๆ คิน"

"อาจจะ" ภาคินยิ้มเล็กน้อย "แต่ผมยอมเป็นคนบ้าที่ทำสิ่งถูกต้อง ดีกว่าเป็นคนฉลาดที่ทำสิ่งผิด"

══════════════════════════════════════════════════════════════

[จบตอนที่ 2]

ตอนหน้า: ตอนที่ 3 - คำสั่งที่หมอไม่ยอมรับ