ตอนที่ 9

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 9: จูบแรกในที่เกิดเหตุ

═══════════════════════════════════════════

พายุยังไม่หยุด

ฝนตกติดต่อกันมาสองวัน ไฟฟ้ายังไม่กลับมา คฤหาสน์เรือนวิมานอาบอยู่ในแสงเทียนและความมืด

วันที่เก้า ตกดึก อารยานอนไม่หลับ

ความคิดวนเวียนอยู่กับบันทึกของวิรัช กับคำว่า "ให้อภัย" กับภาพถ่ายที่เชียงดาว กับคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

และกับเสียงทุ้มที่เรียก "อาร์ม"

เธอลุกขึ้น สวมเสื้อคลุมบาง หยิบไฟฉาย

_ไปค้นห้องทำงานอีกครั้ง บันทึกของวิรัชอาจมีหน้าที่ยังไม่ได้อ่าน_

═══════════════════════════════════════════

ห้องทำงานวิรัชมืดสนิท

อารยาไม่ได้จุดเทียน ใช้แค่ไฟฉายส่องเฉพาะจุด เธอเปิดลิ้นชักล่างอีกครั้ง หยิบสมุดบันทึกมาอ่านจากหน้าแรก

หน้าแรกๆ เป็นบันทึกธุรกิจ — ราคาไม้สัก สัญญาที่ดิน ตัวเลข

กลางเล่มเริ่มมีเรื่องส่วนตัว

_"ปวีณาทำอาหารให้ทุกวัน เธอยิ้มเสมอ แต่ฉันเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังยิ้มนั้น_

_บางทีฉันก็คิดว่า — เธอยิ้มให้ฉัน หรือยิ้มให้หน้ากากของตัวเอง?"_

_"วิชญ์กลับจากอังกฤษ ลูกโตเป็นผู้ใหญ่ ฉลาดเหมือนแม่_

_แม่เขาตายเร็วเกินไป ฉันไม่มีวันให้อภัยตัวเอง"_

_"หมอจิรมาหาบ่อยขึ้น ตาเขาเหมือนตาฉันตอนหนุ่ม_

_เขารู้หรือยัง? ฉันไม่กล้าถาม"_

อารยาอ่านอย่างจดจ่อ แต่ละหน้าเปิดเผยชั้นใหม่ของความลับตระกูลศรีสกุลวงศ์

_วิรัชรู้ว่าหมอจิร "มีตาเหมือนเขา" — นั่นหมายความว่า..._

_หมอจิรเป็นลูกของวิรัช?_

เสียงฟ้าร้องครืนสนั่น ตามด้วยสายฟ้าผ่าที่ทำให้ทั้งห้องสว่างวาบเป็นวินาที

ในแสงสว่างวาบนั้น อารยาเห็นเงาที่ประตู

วิชญ์

═══════════════════════════════════════════

เขาเดินเข้ามาถือเทียนเล่มเดิม แสงส้มอุ่นทอดบนใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้า

"นอนไม่หลับเหมือนกัน?" อารยาถาม ปิดสมุดเก็บ

"ไม่ค่อยหลับเลยตั้งแต่กลับมาบ้านนี้" วิชญ์วางเทียนบนโต๊ะ "ทุกคืนที่นอนในบ้านนี้ ผมฝันเห็นพ่อ"

"ฝันว่าอะไร?"

"ฝันว่าพ่อนั่งอยู่ตรงนี้" เขามองเก้าอี้หนัง "หันมามองผม ปากขยับ แต่ไม่มีเสียง ผมอ่านปากไม่ออกว่าพ่อพูดอะไร"

เขาหยุด

"แล้วก็ตื่น"

ฝนเบาลงเล็กน้อย เสียงหยดน้ำหยดจากรางน้ำฝนดังเป็นจังหวะ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

อารยามองเขาในแสงเทียน

ผมสีดำตกลงมาบนหน้าผาก ดวงตาเข้มมีวงคล้ำใต้ตาเล็กน้อย ริมฝีปากหนาเม้มแน่น กรามเกร็ง — ใบหน้าของคนที่แบกทุกอย่างไว้คนเดียวมานานเกินไป

_เขาเหนื่อย_

_เหมือนเธอ_

"ฉันก็ฝันเห็นพ่อเหมือนกัน" อารยาพูด ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดอีก "ทุกครั้งก็เหมือนกัน พ่อนั่งในรถ หันมายิ้ม แล้วก็..."

เธอหยุด

"แล้วก็?"

"แล้วก็หายไป"

เงียบ

เสียงฝนหยด

เทียนวูบ

วิชญ์ยกมือขึ้น ลังเล แล้วเอื้อมมาเช็ดอะไรบนแก้มเธอ

อารยาตกใจ

_เธอร้องไห้?_

_ตั้งแต่เมื่อไหร่?_

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหล

"อย่า..." เธอกระซิบ มือยกขึ้นจะปัดมือเขาออก

แต่นิ้วเขาค้างอยู่บนแก้มเธอ อุ่น นุ่ม นิ้วโป้งลากเช็ดน้ำตาช้าๆ

อารยาไม่ผลัก

_ทำไมไม่ผลัก?_

"อย่า..." เธอกระซิบอีกครั้ง แต่เสียงแผ่วลง

ดวงตาเธอจ้องตาเขาในแสงเทียน ตาที่ปกติคมกริบ ตอนนี้อ่อนลง ชื้นด้วยน้ำตาที่ไม่ยอมไหลอีก

วิชญ์ก้มลง

ช้า

ให้เวลาเธอหลบ ให้เวลาเธอผลักออก ให้เวลาเธอเป็นนักสืบ

แต่เธอไม่หลบ

═══════════════════════════════════════════

ริมฝีปากเขาสัมผัสริมฝีปากเธอ

เบา

อ่อนโยน

แค่แตะ ผิวสัมผัสผิว อุ่นสัมผัสอุ่น

อารยาหลับตา

_ผิด_

_ผิดทุกอย่าง_

_เขาคือผู้ต้องสงสัย ห้องนี้คือที่เกิดเหตุ เธอคือนักสืบ_

_ผิด_

แต่มือเธอจับเสื้อเขาแน่น ไม่ผลัก แค่จับไว้ เหมือนยึดเหนี่ยว เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยมือ ทุกอย่างจะหายไป

วิชญ์จูบลึกขึ้น มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าเธอ อีกข้างวางบนเอว

อารยาตอบจูบ

สมองบอกว่าหยุด แต่ร่างกายไม่ฟัง ริมฝีปากเธอเคลื่อนตามเขา มือรั้งเสื้อเขาแน่นขึ้น

จูบนุ่ม ร้อน ช้า — จูบของคนที่สะสมอารมณ์มาหลายวันจนล้น จูบของคนที่สูญเสียเหมือนกัน เจ็บเหมือนกัน โดดเดี่ยวเหมือนกัน

วิชญ์กดเธอพิงขอบโต๊ะทำงาน ร่างเขาคลุมเธอ ลมหายใจร้อนปะทะกัน

อารยาลืมตา

_โต๊ะ_

_โต๊ะที่พ่อเขาตาย_

"ห้อง..." เธอหายใจหอบเล็กน้อย ผลักอกเขาเบาๆ "ห้องนี้ มันคือที่เกิดเหตุ"

วิชญ์หยุด ริมฝีปากห่างจากเธอไม่ถึงนิ้ว ลมหายใจเขาร้อนปะทะปากเธอ

"ผมรู้" เสียงเขาแหบ "แต่ตอนนี้ผมไม่ได้คิดเรื่องคดี"

ดวงตาเข้มจ้องเข้ามาในตาเธอ ในแสงเทียนที่วูบไหว — เธอเห็นความต้องการ ความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว ทุกอย่างผสมกันจนแยกไม่ออก

มือเขาที่วางบนเอวเธอเกร็ง แต่ไม่บังคับ

_ถ้าเธอผลัก เขาจะปล่อย_

_เธอรู้_

_แต่เธอไม่ผลัก_

อารยาจับคอเสื้อเขา ดึงเขาลงมาจูบอีกครั้ง

จูบครั้งนี้แรงกว่า เร่งรัดกว่า ริมฝีปากกดแน่น ลิ้นสัมผัสกัน เธอเอนหลังพิงโต๊ะ เขาโน้มตัวตาม มือลากจากเอวขึ้นไปที่สีข้าง นิ้วกดเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าบาง

เสียงหายใจหนักของทั้งคู่ผสมกับเสียงฝนและฟ้าร้อง

_ผิด ผิด ผิด_

_แต่ฉันไม่อยากหยุด_

วิชญ์จูบมุมปากเธอ แก้ม ลงมาที่คาง ลำคอ — ริมฝีปากอุ่นกดลงบนผิวเธอเบาๆ ลมหายใจร้อนปะทะต้นคอ

อารยาเงยคอ มือจับผมเขาแน่น สั่นเล็กน้อย

"วิชญ์..." ชื่อเขาหลุดจากปากเธอเป็นครั้งแรก แหบ เบา เหมือนคำสารภาพ

เขาหยุดจูบ เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

"เรียกอีกครั้ง" เขากระซิบ

อารยาสั่นหัว มือปล่อยผมเขา ค่อยๆ ดันออก

_หยุด_

_หยุดตรงนี้ ก่อนที่จะข้ามเส้นกลับไม่ได้_

"ฉัน..." เธอหายใจเข้าลึก ผลักเขาออกเบาๆ "ฉันเป็นนักสืบ คุณคือผู้ต้องสงสัย เรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้น"

เธอหนีออกจากห้อง

═══════════════════════════════════════════

อารยาเดินเร็วตามทางเดินมืด มือสั่น หัวใจตุบตุบแรง ริมฝีปากยังร้อนจากจูบของเขา

_ทำอะไรลงไป?_

_จูบผู้ต้องสงสัยในห้องที่คนตาย_

_นักสืบที่แย่ที่สุดในโลก_

เธอเข้าห้อง ปิดประตู ล็อค

ยืนพิงประตู หายใจหอบ

มือยกขึ้นแตะริมฝีปาก — ยังรู้สึกถึงเขาอยู่ ความอุ่น ความนุ่ม กลิ่น Oud Wood ที่ติดอยู่บนเสื้อ

_ผิดจรรยาบรรณ_

_ถ้าใครรู้ อาชีพจบ_

_แต่..._

_สัมผัสของเขา — ไม่ใช่สัมผัสของฆาตกร_

_หรือนั่นคือสิ่งที่ฆาตกรที่เก่งที่สุดอยากให้เธอคิด?_

อารยานั่งลงบนพื้น หลังพิงประตู

_ฉันกำลังทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต_

_ถ้าเขาเป็นฆาตกร — ฉันเป็นนักสืบที่โง่ที่สุด_

_ถ้าเขาไม่ใช่ — ฉันเป็นผู้หญิงที่กำลังตกหลุมรักคนที่ไม่ควรรัก_

_ไม่ว่าจะทางไหน ฉันแพ้_

ฝนตกหนักขึ้นอีกครั้ง

ในห้องมืด อารยานั่งอยู่บนพื้น มือแตะริมฝีปาก

คิดถึงจูบที่ไม่ควรเกิดขึ้น

ในห้องที่ไม่ควรเกิดขึ้น

กับคนที่ไม่ควรเกิดขึ้น

แต่มันเกิดขึ้นแล้ว

และเธอรู้ว่า — มันจะเปลี่ยนทุกอย่าง

═══════════════════════════════════════════