สืบสวาท รักซ่อนคดี
ตอนที่ 10
ตอนฟรีสืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 10: หลักฐานที่ชี้ไปที่เขา
═══════════════════════════════════════════
เช้าวันที่สิบ ฝนหยุดแล้ว แดดเช้าส่องผ่านม่านบาง
อารยาตื่นมาด้วยความมุ่งมั่นใหม่
_เมื่อคืนเป็นความผิดพลาด_
_จะไม่เกิดขึ้นอีก_
_ตั้งแต่วินาทีนี้ ฉันเป็นนักสืบ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ถูกดึงดูด_
เธอล้างหน้า แต่งตัว รวบผมแน่น สวมเสื้อเชิ้ต กางเกงสแล็ค — เกราะของ "ผู้ช่วยทนาย" สวมกลับทุกชิ้น
ลงไปชั้นล่าง ไม่สบตาวิชญ์ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
เขามองเธอ เธอรู้ รู้สึกได้ แต่ไม่หัน
"อาร์ม—" เขาเรียก
"ขอตัวค่ะ ต้องทำงาน" เธอตัดบท เดินผ่านไป
═══════════════════════════════════════════
ในห้อง อารยาโทรหาธีร์
"ธีร์ มีข้อมูลใหม่ไหม?"
"มี และนี่สำคัญมาก" เสียงธีร์จริงจัง "อาร์ม ฟังนะ ผมตรวจสอบประวัติการสั่งซื้อออนไลน์ของสมาชิกตระกูล — พบสิ่งนี้"
เงียบสักครู่
"ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์ สั่งซื้อ Aconitine ออนไลน์ หนึ่งเดือนก่อนวิรัชตาย"
โลกหยุดหมุน
"...อะไร?"
"Aconitine สารพิษจากดอกโหราเดือยไก่ สั่งจากเว็บขายสารเคมี ส่งถึงคฤหาสน์เรือนวิมาน ชื่อผู้สั่ง — ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์"
อารยากำโทรศัพท์แน่น
_วิชญ์สั่งซื้อยาพิษชนิดเดียวกับที่ฆ่าพ่อ_
_หนึ่งเดือนก่อนพ่อตาย_
_ทุกหลักฐานชี้ไปที่เขา — มรดก ทะเลาะกับพ่อ และตอนนี้...ยาพิษ_
"อาร์ม? ยังอยู่ไหม?"
"อยู่" เธอตอบเสียงแข็ง "ธีร์ ตรวจสอบให้ชัด — คำสั่งซื้อนี้มาจากบัญชีไหน? IP ที่ไหน? มีหลักฐานยืนยันไหมว่าเป็นวิชญ์จริงๆ ไม่ใช่คนอื่นใช้ชื่อเขา?"
"กำลังตรวจอยู่ แต่ชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทร ตรงหมด"
"ส่งหลักฐานมาทั้งหมด"
อารยาวางสาย
มือสั่น
_วิชญ์_
_จูบเมื่อคืน_
_"ตอนนี้ผมไม่ได้คิดเรื่องคดี"_
_แต่เขาสั่งซื้อยาพิษ_
_เขา..._
_เขาเป็นฆาตกร?_
═══════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น อารยาเผชิญหน้าวิชญ์
เธอขอพบเขาที่ห้องสมุดของคฤหาสน์ — ห้องเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีคนมา หนังสือเก่าเรียงรายบนชั้น กลิ่นกระดาษเก่าอบอวล
วิชญ์เข้ามา ปิดประตู
"อาร์ม เรื่องเมื่อคืน—"
"คุณสั่งซื้อ Aconitine ออนไลน์" อารยาตัดบท เสียงเย็น ตาจ้องตรง "หนึ่งเดือนก่อนพ่อคุณตาย ส่งมาที่คฤหาสน์ ชื่อผู้สั่ง — ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์"
วิชญ์แข็งทื่อ
ใบหน้าเปลี่ยน — ไม่ใช่หน้าคนที่ถูกจับได้ แต่เป็นหน้าคนที่ตกใจจริงๆ
"อะไร?"
"Aconitine สารพิษจากดอกโหราเดือยไก่" อารยาพูดเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นจนแทบระเบิด "พิษที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น ดูเหมือนหัวใจวาย ตรวจพบยาก — เว้นแต่มีคนลบผลตรวจเลือดออกจากระบบ"
วิชญ์จ้องเธอ ตากว้าง
"ผม... ผมสั่ง Aconitine จริง" เขายอมรับ เสียงสั่น "แต่ไม่ใช่เพื่อฆ่าพ่อ!"
"อธิบาย"
"หมอจิรแนะนำ" วิชญ์หายใจเข้าลึก "Aconitine ในปริมาณน้อยมากใช้ในยาแผนจีนรักษาโรคหัวใจได้ หมอจิรบอกว่าเป็นยาทางเลือก ผมสั่งให้พ่อ แต่ยายังไม่ทันส่งถึง... พ่อก็ตายเสียก่อน"
"มีหลักฐานไหม? ว่าหมอจิรแนะนำ?"
"ไม่มี" วิชญ์ส่ายหน้า "เขาบอกปากเปล่า"
_ไม่มีหลักฐาน_
_มีแค่คำพูดของเขา_
อารยาจ้องเขา พยายามอ่านทุกรอยบนใบหน้า ทุกการกระพริบตา ทุกกล้ามเนื้อที่ขยับ — เทคนิคการอ่านภาษากายที่ฝึกมาสิบปี
_ตากว้าง ไม่ใช่ตาที่แสดง — เป็นตกใจจริง_
_ตัวไม่ได้เกร็งในท่าป้องกัน — เป็นท่าเปิดรับ_
_เสียงสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่สั่นจากกลัว — สั่นจากเจ็บ_
_...แต่คนที่เก่งที่สุดในการโกหกก็ทำได้เหมือนกัน_
"ฉันจะตรวจสอบกับหมอจิร" อารยาพูดเย็น
วิชญ์เงียบ แล้วก้าวเข้ามาใกล้
"อาร์ม" เสียงเขาทุ้มต่ำ เจ็บปวด "ผมไม่ได้ฆ่าพ่อ"
"หลักฐานทุกอย่างบอกว่าคุณทำ — ได้มรดกทั้งหมด ทะเลาะกับพ่อ สั่งซื้อยาพิษ"
"ผมรู้ว่ามันดูแย่ ผมรู้ว่าคุณอาจไม่เชื่อ" เขาหยุดพัก ดวงตาเข้มจ้องเข้ามาในตาเธอ "แต่ผมเป็นคนที่จ้างคุณมา"
อารยาแข็งทื่อ
"...อะไร?"
"ผมเป็นผู้ว่าจ้างนิรนาม" วิชญ์พูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ "ผมเป็นคนจ้างคุณให้มาสืบคดีพ่อ"
═══════════════════════════════════════════
โลกหมุนช้าลง
_วิชญ์คือผู้ว่าจ้าง_
_เขาจ้างเธอมาสืบคดีพ่อ_
_ทำไมคนที่ฆ่าพ่อจะจ้างนักสืบมาสืบ?_
_เว้นแต่... เขาไม่ได้ฆ่า_
_หรือ... เขาจ้างนักสืบมาเพื่อควบคุม — เฝ้าดูว่าสืบถึงไหน หลอกให้ชี้ไปทางอื่น_
"พิสูจน์สิ" อารยาพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "พิสูจน์ว่าคุณเป็นคนจ้าง"
วิชญ์หยิบโทรศัพท์ เปิดอีเมล — แสดงข้อความที่ส่งไปหาบริษัทนักสืบของเธอ จากบัญชีอีเมลที่ไม่ระบุชื่อ
แต่เนื้อความตรงทุกคำกับงานที่เธอรับ — รายละเอียดคดี ค่าจ้าง เงื่อนไข
"ผมใช้อีเมลนิรนาม" วิชญ์อธิบาย "เพราะไม่อยากให้ฆาตกรรู้ว่ามีคนจ้างนักสืบ ถ้ารู้ว่าเป็นผม ฆาตกรจะระวังตัว"
"แล้วทำไมเปิดเผยตอนนี้?"
"เพราะคุณกำลังจะสรุปว่าผมเป็นฆาตกร" เขาตอบ "และผมไม่ต้องการให้คุณสืบผิดทาง"
อารยาจ้องอีเมล จ้องเขา จ้องอีเมลอีกครั้ง
_ข้อมูลตรง ทุกอย่าง_
_เขาเป็นผู้ว่าจ้างจริง_
_แต่..._
"การเป็นคนจ้างไม่ได้พิสูจน์ว่าคุณไม่ผิด" เธอพูด "ฆาตกรที่ฉลาดอาจจ้างนักสืบมาเพื่อควบคุมการสืบสวน — ชี้นำให้ไปทิศทางที่ต้องการ"
วิชญ์ยิ้มขม
"คุณฉลาดจริงๆ" เขาพูดเสียงเบา "ทุกอย่างที่ผมทำ คุณหาทางสงสัยได้หมด"
"นั่นคือหน้าที่ของฉัน"
"ผมรู้" เขาหยุดพัก "แล้ว... เมื่อคืน? นั่นก็เป็นหน้าที่ด้วยหรือเปล่า?"
อารยาจ้องเขา ไม่ตอบ
เพราะเธอไม่มีคำตอบ
═══════════════════════════════════════════
อารยากลับห้อง ปิดประตู ล็อค
นั่งลงบนเตียง จ้องเพดาน
_สรุป:_
_วิชญ์ = ผู้ว่าจ้างนิรนาม (มีหลักฐานอีเมลยืนยัน)_ _วิชญ์สั่งซื้อ Aconitine ก่อนพ่อตาย (อ้างว่าหมอจิรแนะนำ ไม่มีหลักฐาน)_
_สองความเป็นไปได้:_
_1. วิชญ์เป็นคนบริสุทธิ์:_ _ - จ้างนักสืบเพราะอยากหาความจริง_ _ - สั่ง Aconitine ตามคำแนะนำหมอจิร (ยาแผนจีน)_ _ - ทะเลาะกับพ่อเป็นเรื่องปกติ_ _ - ทุกอย่างเป็นเหตุบังเอิญที่ทำให้เขาดูเหมือนฆาตกร_
_2. วิชญ์เป็นฆาตกร:_ _ - จ้างนักสืบเพื่อควบคุมการสืบสวน_ _ - สั่ง Aconitine เพื่อวางยาพิษพ่อ_ _ - เข้าใกล้นักสืบ ดึงดูดเธอ ทำให้เธออยากเชื่อว่าเขาบริสุทธิ์_ _ - จูบ... เป็นส่วนหนึ่งของแผน?_
อารยากดมือลงบนหน้า
_ฉันไม่รู้_
_ครั้งแรกในอาชีพที่ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่ออะไร_
_หลักฐานบอกว่าเขาผิด_
_แต่ทุกอย่างที่เธอรู้สึก บอกว่าเขาไม่ผิด_
_แล้วนักสืบที่ดีเชื่ออะไร — หลักฐาน หรือความรู้สึก?_
โทรศัพท์ดัง ข้อความจากธีร์
"ตรวจ IP คำสั่งซื้อ Aconitine — มาจากคฤหาสน์เรือนวิมาน แต่ไม่สามารถระบุว่าเป็นเครื่องของใคร Wi-Fi ของบ้าน ใครก็ใช้ได้"
_ใครก็สั่งได้ ใช้ชื่อวิชญ์_
_หรือวิชญ์สั่งเอง_
_ยังไม่ชัด_
อารยาวางโทรศัพท์
_คดีนี้ซับซ้อนขึ้นทุกวัน_
_ฆาตกรยังอยู่ในบ้านนี้_
_และเธอเพิ่งจูบคนที่อาจเป็นฆาตกร_
_หรืออาจเป็นเหยื่ออีกคนหนึ่ง_
เธอหลับตา
_พรุ่งนี้ ต้องสืบต่อ ต้องเปิดเผยความจริง_
_ไม่ว่าความจริงนั้นจะเจ็บแค่ไหน_
═══════════════════════════════════════════
[จบตอนฟรี — อ่านต่อตอนที่ 11]
═══════════════════════════════════════════