ตอนที่ 5

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 5: ค้นห้องลับ

═══════════════════════════════════════════

สี่ทุ่มครึ่ง คฤหาสน์เรือนวิมานจมอยู่ในความเงียบ

อารยารอจนมั่นใจว่าทุกคนเข้าห้องแล้ว เธอสวมชุดสีดำล้วน รองเท้าผ้าใบพื้นยาง หยิบไฟฉายขนาดเล็กที่แสงปรับให้สลัวได้ แล้วเปิดประตูห้องเงียบๆ

เป้าหมายคืนนี้ — ปีกตะวันตก

ปีกที่ถูกล็อค ห้ามเข้า ไม่มีใครอธิบายเหตุผล

_ถ้าไม่มีอะไรซ่อน ทำไมต้องล็อค?_

เธอเดินไปตามทางเดินปีกกลาง ผ่านห้องโถงที่มืดสนิท เงาของเฟอร์นิเจอร์เก่าทอดยาวบนพื้นไม้ ไม้สักเก่าส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ ใต้เท้า เธอระวังทุกก้าว หลีกเลี่ยงจุดที่พื้นดังที่จำได้จากการเดินสำรวจตอนกลางวัน

ถึงประตูเชื่อมปีกตะวันตก — ประตูคู่ไม้สักหนัก มีกุญแจทองเหลืองเก่าล็อคอยู่

อารยาหยิบชุดเครื่องมือจากกระเป๋า ปิ๊กล็อคสองชิ้นบางเฉียบ เธอสอดเข้าไปในรูกุญแจ นิ้วหมุนอย่างชำนาญ

คลิก

กุญแจเปิด

═══════════════════════════════════════════

ปีกตะวันตกมืดสนิทกว่าส่วนอื่นของคฤหาสน์

ไม่มีไฟ ไม่มีหน้าต่างเปิด ม่านหนาปิดทึบทุกบาน กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าและฝุ่นที่สะสมมานานโชยมาแรง

อารยาเปิดไฟฉายสลัว กวาดแสงไปรอบๆ

ทางเดินยาวมีประตูห้องเรียงสองฝั่ง ห้าห้องแต่ละข้าง ผนังไม้มีรอยด่างของความเก่า กรอบรูปเก่าแขวนเอียง บางกรอบตกลงมาวางพิงฝาผนัง

_ปีกนี้ทิ้งร้างมานานหลายปี — แต่ไม่ใช่หลายสิบปี ฝุ่นหนาแต่ไม่ใช่ขนาดไม่มีคนเข้ามาเลย_

เธอเปิดห้องแรก — ห้องนอนเก่า เตียงมีผ้าคลุมฝุ่น ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า

ห้องที่สอง — ห้องเก็บของ กล่องกระดาษซ้อนกัน เฟอร์นิเจอร์เก่า

ห้องที่สาม — ห้องทำงานขนาดเล็ก โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เอกสารเหล็ก

อารยาเดินเข้าไป เปิดตู้เอกสาร ภายในมีแฟ้มเก่าๆ เอกสารธุรกิจ สัญญาที่ดิน ใบหุ้น — เอกสารของตระกูลที่เก็บมานาน

_ยังไม่มีอะไรผิดปกติ_

เธอเดินต่อไปที่ห้องที่สี่ ห้าม —

ไฟฉายดับ

ความมืดกลืนทุกอย่าง

อารยาหยุดนิ่ง กดสวิตช์ไฟฉาย — ไม่ติด กดอีก — ไม่ติด

_แบตหมด? ไม่น่าจะใช่ เพิ่งชาร์จเต็ม_

เธอเขย่าไฟฉาย กดอีกครั้ง

ไม่มีแสง

ความมืดสนิทแบบที่มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง

หูเธอตึง จับเสียงทุกอย่าง — เสียงลมหายใจตัวเอง เสียงไม้เก่าเอี๊ยด เสียงหนูวิ่งอยู่ในผนัง

แล้วก็ — เสียงฝีเท้า

ช้า หนักแน่น มาจากปลายทางเดิน

_มีคนอยู่ในปีกนี้_

อารยาถอยหลังเข้าไปชิดผนัง มือขวาล้วงลงไปจับปืนขนาดเล็กที่ข้อเท้า

ฝีเท้าใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น

"มาทำอะไรที่นี่กลางดึก?"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในความมืด อยู่ห่างไม่ถึงสองเมตร

อารยาจำเสียงนี้ได้

วิชญ์

═══════════════════════════════════════════

"คุณตามฉันมา?" อารยาถามเสียงเรียบ แต่หัวใจเต้นเร็ว

"ไม่ได้ตาม" เสียงเขาตอบในความมืด "ผมก็มาค้นเหมือนกัน"

"ค้นอะไร?"

"เรื่องเดียวกับคุณ — ความจริง"

เงียบ ลมเย็นพัดผ่านช่องลมเก่าๆ ในผนัง อารยารู้สึกถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนไปเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมของเขาลอยมาเจือจาง — Oud Wood ลึก อบอุ่น ปนกลิ่นไม้สักเก่า

"ไฟฉายคุณดับ" เขาพูด ไม่ใช่คำถาม

"แบตหมด"

"ใช้ของผม"

แสงสีเหลืองอ่อนวาบขึ้น ไฟฉายในมือเขาส่องสว่าง

อารยากะพริบตาปรับแสง — แล้วตระหนักว่าเขายืนอยู่ใกล้กว่าที่คิดมาก ไม่ถึงก้าว เสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาว ผมปล่อยลงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับแสงไฟฉาย มีประกายอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก

"ห้องถัดไป" วิชญ์พูด ก้าวนำ "มีตู้เก่าที่น่าสนใจ"

อารยาเดินตาม ระวังระยะห่าง — แต่ทางเดินแคบ สองคนเดินเคียงกันแทบชิดไหล่

ห้องที่ห้า — ห้องเก็บของที่ใหญ่กว่าห้องอื่น ตู้ไม้สักเก่าตั้งอยู่ชิดผนังด้านใน สูงจรดเพดาน ประตูตู้มีกุญแจเก่าแบบโบราณ

"ตู้นี้" วิชญ์ส่องไฟ "ตอนเด็กผมเคยเห็นพ่อมาที่นี่ ล็อคตู้ แล้วเก็บกุญแจ ไม่เคยบอกว่ามีอะไรข้างใน"

อารยาหมอบลงดูกุญแจ แบบเดียวกับประตูปีก — เก่า แต่แข็งแรง

"ให้ผมช่วย?" วิชญ์ถาม

"ไม่ต้อง" เธอหยิบปิ๊กล็อคออกมา

วิชญ์ยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง "นักสืบที่ไขกุญแจเป็น"

อารยาไม่ตอบ มุ่งมั่นกับกุญแจ

นิ้วบิดปิ๊กล็อค แต่กลไกเก่าฝืด

เธอเปลี่ยนมุม ออกแรงมากขึ้น — เท้าเหยียบขอบตู้เพื่อเพิ่มแรงกด

ขอบไม้ผุ

เท้าลื่น ร่างเธอเซถอยหลัง

วิชญ์คว้าเอวเธอไว้ ดึงเข้าหาตัว

ร่างของเธอกระแทกเข้ากับอกเขา

═══════════════════════════════════════════

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

หลังเธอแนบชิดอกเขา แขนเขาโอบเอวเธอแน่น มือใหญ่กดอยู่ที่สะโพก ใบหน้าเธออยู่ตรงคอเขาพอดี

กลิ่น Oud Wood ชัดขึ้น ผสมกลิ่นผิวอุ่น

หัวใจเธอเต้นตุบตุบดังขึ้นจนรู้สึกว่าเขาต้องได้ยิน

"ระวัง" วิชญ์พูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นกระทบผมเธอ

เขาไม่ปล่อย

อารยาก็ไม่ผลัก

_ทำไมไม่ผลัก?_

_ร่างกายเขาอุ่น แขนเขาแข็งแรง มือเขากดที่เอวเธอเหมือนเป็นเรื่องธรรมชาติ_

_หยุด_

"หัวใจคุณเต้นแรง นักสืบ" วิชญ์กระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มแหบเบา "กลัวผี... หรือกลัวผม?"

ลมหายใจอุ่นของเขาสัมผัสใบหูเธอ ขนอ่อนที่ต้นคอลุกซู่

อารยาผลักออก หน้าร้อนผ่าว

"ปล่อยนะ"

วิชญ์ปล่อย ยกมือทั้งสองขึ้นในท่ายอม แต่มุมปากยังยกขึ้น

"ขอโทษ" เขาพูด แต่ไม่ได้ฟังดูเสียใจเลย

อารยาหันกลับไปที่ตู้ พยายามทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามกดอาการร้อนที่แก้มลงไป

_สมาธิ_

_เขาคือผู้ต้องสงสัย_

_หยุดรู้สึก_

เธอสอดปิ๊กล็อคเข้าไปใหม่ คราวนี้ระวังขาไม่ให้ลื่น

คลิก

กุญแจเปิด

═══════════════════════════════════════════

ประตูตู้เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดของบานพับเก่า

ภายในมีชั้นวางสี่ชั้น บนชั้นเรียงแฟ้มเอกสาร กล่องเล็กๆ และซองจดหมายสีน้ำตาลหลายซอง

อารยาสวมถุงมือ หยิบแฟ้มมาเปิดดู — เอกสารสัญญาที่ดินเก่าตั้งแต่รุ่นปู่ เอกสารธุรกิจ บัญชีรายรับรายจ่าย

ชั้นที่สอง — ภาพถ่ายเก่าในกล่องไม้ ภาพครอบครัวตระกูลศรีสกุลวงศ์ตั้งแต่สมัยก่อน

ชั้นที่สาม — ซองจดหมายสีน้ำตาลปิดผนึก มีชื่อ "ปวีณา" เขียนไว้ด้านหน้า แต่ยังไม่ได้เปิด

วิชญ์มองเห็น "ซองถึงป้าปุ๋ย?"

"ยังไม่เปิด" อารยาถ่ายรูปไว้ก่อน "เก็บไว้ดูทีหลัง"

ชั้นล่างสุด — กล่องเหล็กเล็กๆ ล็อคด้วยกุญแจรหัสสี่ตัว

อารยาหมุนรหัส ลองหลายชุด — ไม่เปิด

"วันเกิดพ่อ" วิชญ์พูด "ลอง 1205"

อารยาหมุน 1-2-0-5

คลิก

เปิด

ภายในกล่องมีเอกสารแผ่นเดียว — พินัยกรรม

แต่ไม่ใช่ฉบับที่เธอเคยเห็น

_พินัยกรรมอีกฉบับ?_

อารยาอ่านอย่างเร็ว

ฉบับนี้ลงวันที่เก่ากว่าฉบับปัจจุบันสามปี เนื้อหาต่างกันโดยสิ้นเชิง

ฉบับเก่า: แบ่งทรัพย์สินให้ทุกคนเท่ากัน — วิชญ์ ปวีณา สิรินทร์ กฤต ทุกคนได้ส่วนแบ่ง

ฉบับปัจจุบัน: วิชญ์ได้ทั้งหมด

_ใครเปลี่ยนพินัยกรรม? ทำไม?_

"ฉบับนี้..." วิชญ์มองเอกสาร ใบหน้าเปลี่ยน "พ่อเคยแบ่งให้ทุกคน?"

"ใช่ แล้วเปลี่ยนเป็นให้คุณคนเดียว" อารยามองเขา "คุณรู้เรื่องนี้ไหม?"

"ไม่" เขาส่ายหน้า "ผมไม่เคยรู้ ผมไม่ได้ขอ ไม่ได้อยากได้มรดกทั้งหมดเลย"

เสียงเขาจริงจัง ไม่มีร่องรอยของการโกหก

_แต่นักสืบที่ดีไม่ตัดสินจากน้ำเสียง_

"นี่หมายความว่า..." อารยาพูดช้าๆ "มีคนที่ถูกตัดจากพินัยกรรม ทุกคนที่เคยได้ส่วนแบ่ง ตอนนี้ไม่ได้อะไรเลย"

"ป้าปุ๋ย สิรินทร์ กฤต" วิชญ์เอ่ยชื่อทีละคน

"ทุกคนมีเหตุผลที่จะโกรธ" อารยาสรุป

วิชญ์เงียบ มองพินัยกรรมฉบับเก่า

"หรือ..." เขาพูดเบา "มีเหตุผลที่จะฆ่า"

═══════════════════════════════════════════

สองคนค้นตู้จนหมดทุกชั้น อารยาถ่ายรูปเอกสารทุกแผ่น

ระหว่างเก็บของกลับที่ วิชญ์หยิบกล่องภาพถ่ายเก่าขึ้นมาดูอีกครั้ง

"ภาพนี้..." เขาหยุด

ภาพเก่าสีซีด — ผู้ชายสองคนยืนด้วยกันหน้าภูเขา คนหนึ่งเป็นวิรัชตอนหนุ่ม อีกคนเป็นชายที่เธอไม่รู้จัก

"ใครคนนั้น?" อารยาถาม

"ไม่รู้" วิชญ์พลิกภาพ ด้านหลังเขียนว่า "วิรัช & สมพงษ์ — เชียงดาว 2549"

"สมพงษ์?" เธอจดชื่อไว้

วิชญ์คิดครู่หนึ่ง "น่าจะเป็นสามีป้าปุ๋ย ผมเคยได้ยินว่าแกตายจากอุบัติเหตุ ตกเขาที่เชียงดาว ตอนผมยังเล็กมาก"

_สมพงษ์ สามีป้าปุ๋ย — ตายที่เชียงดาว ไปกับวิรัช_

_ข้อมูลนี้น่าสนใจ — เก็บไว้ก่อน_

อารยาถ่ายรูปภาพเก่า ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

"ควรกลับได้แล้ว" เธอพูด "ค้นนานเกินไป เสี่ยงที่จะมีคนรู้"

วิชญ์พยักหน้า

ทั้งสองเดินกลับตามทางเดินมืด ไฟฉายของวิชญ์ส่องนำ ทางเดินแคบทำให้ไหล่สัมผัสกันเป็นระยะ

ทุกครั้งที่ไหล่ชนกัน อารยารู้สึกถึงความร้อนจากร่างเขาผ่านเนื้อผ้า

_หยุดสนใจ_

_เขาคือผู้ต้องสงสัย_

_แต่ในความมืด กลิ่นเขา ความอุ่นจากร่างเขา เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหู..._

_หยุด_

ถึงประตูปีกตะวันตก อารยาล็อคกุญแจกลับเหมือนเดิม

"วันนี้เจอเบาะแสสำคัญ" เธอพูดเสียงเรียบ พยายามให้เป็นมืออาชีพ "พินัยกรรมฉบับเก่าเปลี่ยนทุกอย่าง"

"ใช่" วิชญ์พยักหน้า แล้วหันมามองเธอ

ในแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างทางเดิน ดวงตาเข้มของเขาจับแสงเงิน

"ขอบคุณ" เขาพูดเบา "ที่ค้นหาความจริงให้พ่อผม"

อารยานิ่ง

_ครั้งแรกที่เขาพูดขอบคุณ ไม่ใช่ท้าทาย ไม่ใช่แหย่ — แค่ขอบคุณ_

"ฉันทำหน้าที่" เธอตอบ หันหลังเดินกลับห้อง

"ราตรีสวัสดิ์ นักสืบ" เสียงเขาตามหลังมาเบาๆ

อารยาไม่หันกลับ

เพราะถ้าหัน เธอไม่แน่ใจว่าจะซ่อนสิ่งที่อยู่บนใบหน้าได้

═══════════════════════════════════════════

ในห้อง อารยานั่งลงบนเตียง เปิดโน้ตบุ๊ค

_วันที่ 5 — สรุป:_

_1. ค้นปีกตะวันตก — ห้องเก็บของ ตู้เอกสารเก่าของตระกูล_ _2. พบพินัยกรรมฉบับเก่า: แบ่งมรดกให้ทุกคนเท่ากัน_ _ vs ฉบับปัจจุบัน: วิชญ์ได้ทั้งหมด_ _ — ใครเปลี่ยน? ทำไม? วิชญ์อ้างว่าไม่รู้_ _3. ซองจดหมายถึง "ปวีณา" ที่ยังไม่เปิด — ต้องตรวจสอบ_ _4. ภาพถ่ายเก่า: วิรัช กับ สมพงษ์ (สามีป้าปุ๋ย) ที่เชียงดาว 2549_ _ — ปีเดียวกับที่สมพงษ์ตกเขาตาย?_

_ข้อสังเกต:_ _- วิชญ์ตามมาค้นด้วย — บังเอิญ หรือเฝ้าดูเธอ?_ _- เขารู้รหัสตู้ (วันเกิดพ่อ) — ใกล้ชิดกับพ่อจริงๆ หรือวางแผนมาก่อน?_ _- เขาแสดงอาการเจ็บปวดเรื่องพินัยกรรม — จริงใจ หรือเก่งเรื่องแสดง?_

เธอปิดโน้ตบุ๊ค เอนหลังลงบนเตียง

มือยกขึ้นแตะเอว — ตรงที่มือเขาเคยจับ

_หยุด_

เธอกำมือ กดลงข้างตัว

_เขาคือผู้ต้องสงสัย_

_แต่ในที่มืด ร่างเขาอุ่น กลิ่นเขาดึงดูด เสียงเขากระซิบว่า "กลัวผี...หรือกลัวผม?"_

_คำตอบคือ — ไม่ได้กลัวทั้งสองอย่าง_

_แต่กลัวสิ่งที่ตัวเองรู้สึก_

อารยาหลับตา

คืนนี้เธอฝันถึงกลิ่น Oud Wood ในความมืด

═══════════════════════════════════════════