ตอนที่ 4

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 4: เกมแมวไล่จับหนู

═══════════════════════════════════════════

วันที่สี่ในคฤหาสน์เรือนวิมาน อารยาเริ่มต้นเช้าด้วยการจัดระเบียบข้อมูลบนโน้ตบุ๊ค

แผนผังความสัมพันธ์ของสมาชิกตระกูลปรากฏบนหน้าจอ เส้นเชื่อมโยงไขว้กันเหมือนใยแมงมุม ทุกคนมีจุดเชื่อมกับวิรัช ทุกคนมีแรงจูงใจ

โทรศัพท์สั่น

"อาร์ม เช็คข้อมูลวิชญ์ให้แล้ว" เสียงธีร์ "ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์ เรียนจบกฎหมายจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด เกียรตินิยม กลับมาไทยปีที่แล้วเพื่อจัดการธุรกิจตระกูล ไม่มีประวัติอาชญากรรม ไม่มีคดีความ สะอาดมาก"

"สะอาดเกินไปหรือเปล่า?"

"อาจจะ" ธีร์หยุดพัก "แต่มีอย่างหนึ่ง — ก่อนพ่อตาย วิชญ์ไปร้องเรียนที่สถานีตำรวจว่าพ่ออาจถูกฆ่า แต่ตำรวจปัดเรื่องไป เพราะยังไม่มีหลักฐาน ตำรวจสรุปหัวใจวายไปแล้ว"

_วิชญ์ร้องเรียน ตำรวจไม่สนใจ_

_นี่สอดคล้องกับสิ่งที่เขาพูด — เขาต้องการคนมาสืบ_

_แต่ก็อาจเป็นฉากบังหน้า — ร้องเรียนก่อน เพื่อทำให้ตัวเองดูบริสุทธิ์_

"ส่งข้อมูลมาทางเมลนะ แล้วอีกอย่าง — ผลตรวจเลือดวิรัชที่โรงพยาบาลล่ะ?"

"อันนี้แปลก" เสียงธีร์จริงจังขึ้น "ผลตรวจเลือดหายไปจากระบบโรงพยาบาล ถูกลบ ไม่มีสำเนา"

"ลบ?"

"ใช่ มีคนเข้าระบบลบออก ไม่ใช่ข้อมูลสูญหาย"

อารยากำมือแน่น

_ผลตรวจเลือดถูกลบ — มีคนไม่อยากให้ตรวจพบสิ่งผิดปกติ_

_ใครมีอำนาจเข้าระบบโรงพยาบาล?_

_หมอ_

_หมอจิร_

"ธีร์ ตรวจสอบหมอจิรพัฒน์ด้วย ทุกอย่าง ประวัติ การเงิน ใบอนุญาต"

"ได้เลย"

═══════════════════════════════════════════

หลังอาหารเช้า อารยาทำตัวตามปกติ — ถือแฟ้มเอกสาร นั่งที่ห้องโถง ทำเป็นจัดเอกสารมรดก

ปวีณาเข้ามาวางชาร้อนให้ ยิ้มอบอุ่น

"ดื่มชาก่อนนะคะ ป้าชงเอง สูตรสมุนไพรของป้า กลิ่นหอมดี"

"ขอบคุณค่ะ" อารยารับถ้วยมา ยกขึ้นดม กลิ่นหอมผสมสมุนไพรหลายชนิด

เธอจิบเบาๆ หวานนิดอมขม รสชาติดี

_ป้าปุ๋ยชงชาให้ทุกคนในบ้าน วิรัชก็ดื่มชาของป้าทุกวัน_

_ถ้วยชาบนโต๊ะทำงาน — ป้าปุ๋ยเป็นคนชง?_

_คิดมากไปหรือเปล่า? ป้าปุ๋ยดูเป็นคนดีจริงๆ_

เสียงฝีเท้าดัง วิชญ์เดินเข้ามาในห้องโถง ถือซองเอกสาร

เขาหยุดมองอารยาที่นั่งทำงาน แล้วเดินมานั่งลงตรงข้าม

"ผู้ช่วยทนาย" เขาเรียก น้ำเสียงเป็นกลาง "ผมมีเอกสารอีกชุดที่อาจเกี่ยวข้อง"

เขาวางซองบนโต๊ะ ดันมาทางเธอ

อารยาเปิดซอง — ภายในเป็นจดหมายจากวิรัชอีกฉบับ แต่ฉบับนี้ยาวกว่า

_"ลูกรัก วิชญ์_

_ถ้าวันหนึ่งพ่อเป็นอะไรไป ให้ดูคนใกล้ตัว_ _อย่าไว้ใจใครในบ้านนี้ แม้แต่คนที่เธอคิดว่ารักเธอมากที่สุด_ _พ่อทำบาปไว้มาก บาปที่ไม่อาจอภัยได้_ _แต่ลูกไม่ได้ทำบาปนั้น อย่าแบกรับแทนพ่อ_

_ถ้าคุณเก่งจริงอย่างที่เขาจ้างมา สืบให้เจอสิ"_

อารยาอ่านจบ หยุดที่บรรทัดสุดท้าย

"ประโยคสุดท้าย... 'อย่างที่เขาจ้างมา' พ่อคุณเขียนถึงใคร?" เธอถามเสียงเบา

"ผม" วิชญ์ตอบ "พ่อรู้ว่ามีคนจะฆ่าเขา เขาเขียนจดหมายนี้ซ่อนไว้ในเซฟส่วนตัว ผมเพิ่งพบหลังงานศพ"

"พ่อคุณบอกว่า 'ดูคนใกล้ตัว' แต่ไม่บอกว่าใคร?"

"ไม่" วิชญ์ส่ายหน้า ดวงตาเข้มมีเงาเจ็บปวด "พ่อไม่ทันบอก หรือไม่กล้าบอก ผมไม่รู้"

อารยามองจดหมาย แล้วมองวิชญ์

"คุณวิชญ์ ถ้าคุณรู้ว่าพ่อถูกฆ่า ทำไมไม่สืบเอง? ทำไมต้องจ้างคนนอก?"

วิชญ์เอนหลังพิงเก้าอี้ มือประสานกัน สายตาจ้องเพดาน

"เพราะผมเป็นผู้ต้องสงสัย" เขาตอบเสียงเรียบ "ทายาทที่ได้มรดกทั้งหมด ทะเลาะกับพ่อคืนก่อนตาย ทุกคนชี้นิ้วมาที่ผม ผมขยับตัวไม่ได้โดยไม่มีคนตีความว่า 'ลูกฆ่าพ่อ'"

เขาก้มหน้ามอง

"ผมต้องการคนที่เก่งพอ ฉลาดพอ และไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับตระกูล" ดวงตาเข้มจ้องตรงมาที่เธอ "ถ้าคุณเก่งจริงอย่างที่เขาจ้างมา... สืบให้เจอสิ"

เขาพูดซ้ำประโยคในจดหมายของพ่อ

อารยารู้สึกอะไรบางอย่างแปลกๆ เกิดขึ้นในอก — ไม่ใช่ความสงสาร ไม่ใช่ความสงสัย แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกกว่านั้น เป็นความเข้าใจ

เพราะเธอก็เคยเป็นลูกที่สูญเสียพ่อ และไม่มีใครหาความจริงให้

"ฉันจะสืบ" เธอตอบ ไม่ได้ยอมรับว่าเป็นนักสืบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป "แต่ถ้าหลักฐานชี้ไปที่คุณ ฉันจะไม่เลี้ยว"

วิชญ์มองเธอนิ่ง

แล้วยิ้ม

ไม่ใช่ยิ้มมุมปากแบบที่เคยเห็น แต่เป็นยิ้มจริงๆ เล็กน้อยแต่จริงใจ

"นั่นแหละ ที่ผมต้องการ"

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น อารยาสืบต่อ

เธอขอดูเอกสารทรัพย์สินของตระกูล (ในฐานะผู้ช่วยทนาย) และพบสิ่งที่น่าสนใจ

ธุรกิจหลักของตระกูลคืออสังหาริมทรัพย์และค้าไม้สัก มูลค่ารวมกว่าห้าร้อยล้านบาท พินัยกรรมฉบับปัจจุบันระบุชัดว่า — วิชญ์ได้ทั้งหมด

สิรินทร์ กฤต ป้าปุ๋ย หมอจิร — ไม่ได้อะไรเลย

_นั่นหมายความว่า... ทุกคนที่ไม่ได้มรดกมีเหตุผลที่จะโกรธ_

_แต่คนที่ได้มรดกก็มีเหตุผลที่จะฆ่า — ถ้าอยากได้เร็วขึ้น_

_ทุกทางยังเปิดอยู่_

อารยาเดินไปที่ห้องทำงานอีกครั้ง คราวนี้เข้ามาตอนกลางวัน ตรวจสอบชั้นหนังสืออย่างละเอียด

หนังสือเรียงเป็นหมวดหมู่ — กฎหมาย ธุรกิจ ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม

นิ้วเธอลากผ่านสันหนังสือทีละเล่ม จนถึงชั้นล่างสุดที่ติดกับผนัง

มีเล่มหนึ่งที่ยื่นออกมามากกว่าเล่มอื่น

เธอดึงออก — เป็นหนังสือเก่า ปกแข็ง ไม่มีชื่อ

เปิดดู ภายในกลวง ถูกเจาะเป็นช่องซ่อนของ

แต่ช่องว่างเปล่า มีแค่ฝุ่นบางๆ เป็นรอยสี่เหลี่ยม — มีของอยู่แต่ถูกหยิบไป

_มีคนเอาของที่ซ่อนในหนังสือไปแล้ว — ใคร? เมื่อไหร่?_

เธอวางหนังสือกลับที่ ตรวจสอบต่อ

ผนังด้านหลังชั้นหนังสือฝั่งตะวันออก เธอเคาะเบาๆ

เสียงทึบ ทึบ ทึบ...

_กลวง_

เคาะอีกจุด

ทึบ ทึบ... โป๊ก

_เสียงต่างกัน — ด้านหลังชั้นนี้มีช่องว่าง_

หัวใจเต้นเร็ว แต่ยังไม่เจอวิธีเปิด ต้องกลับมาตรวจสอบอีก

═══════════════════════════════════════════

ค่ำนั้น อาหารเย็นยังคงอึดอัดเหมือนทุกครั้ง

กฤตเล่าเรื่องตลกไร้สาระ สิรินทร์เพิกเฉย หมอจิรกินเงียบ ปวีณาคอยเสิร์ฟอาหาร

วิชญ์นั่งเฉยๆ แต่มีจังหวะที่เขาหันมามองอารยา พยักหน้าเล็กน้อยราวกับบอกว่า "ผมรู้ว่าคุณกำลังทำอะไร"

อารยาไม่ตอบรับ ไม่ตอบปฏิเสธ

แค่จิบชาของป้าปุ๋ย

หลังอาหาร เธอกลับห้อง เปิดโน้ตบุ๊ค

_วันที่ 4 — สรุป:_

_1. ผลตรวจเลือดวิรัชถูกลบจากระบบโรงพยาบาล — ใครลบ? (ตรวจสอบหมอจิร)_ _2. วิชญ์เคยร้องเรียนตำรวจ — สอดคล้องกับคำพูดของเขา_ _3. จดหมายฉบับที่ 2 จากวิรัช: "ดูคนใกล้ตัว" + "พ่อทำบาปไว้มาก"_ _ — บาปอะไร? เกี่ยวกับใคร?_ _4. พินัยกรรม: วิชญ์ได้ทั้งหมด — ทุกคนมี motive_ _5. ผนังหลังชั้นหนังสือในห้องทำงานกลวง — ทางลับ?_ _6. หนังสือซ่อนของ — ของถูกหยิบไปแล้ว_

_ข้อสังเกตใหม่: วิชญ์ดูเหมือนจริงใจ แต่ยังตัดออกไม่ได้_ _ป้าปุ๋ยชงชาให้ทุกคนทุกวัน — ถ้วยชาบนโต๊ะวิรัชเป็นชาของใคร?_

เธอปิดโน้ตบุ๊ค เอนหลังพิงเก้าอี้

เกมแมวไล่จับหนูเพิ่งเริ่มต้น

และเธอยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นแมว... หรือหนู

═══════════════════════════════════════════