ตอนที่ 3

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 3: ร่องรอยแรก

═══════════════════════════════════════════

เช้าวันที่สาม อารยาตื่นก่อนตีห้า

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการสืบสวนคือตอนที่ทุกคนยังหลับ

เธอสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงผ้ายืด รองเท้าผ้าใบพื้นนุ่มที่ไม่ส่งเสียง หยิบไฟฉายขนาดเล็ก กล้องถ่ายรูป และชุดเครื่องมือนักสืบเล็กๆ ที่ซ่อนในกระเป๋าเครื่องสำอาง แล้วออกจากห้องเงียบๆ

เป้าหมายแรก — ห้องทำงานวิรัช

═══════════════════════════════════════════

ห้องทำงานอยู่ชั้นล่างของปีกกลาง ประตูไม้สักหนาไม่ได้ล็อค ปวีณาเคยบอกว่าหลังจากตำรวจสรุปคดี ก็ไม่มีใครเข้าไปอีก

อารยาผลักประตูเข้าไป

กลิ่นไม้สักเก่าผสมกลิ่นหนังสือกระดาษเหลืองโชยออกมา ห้องกว้างประมาณสี่คูณห้าเมตร โต๊ะทำงานไม้สักใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง เก้าอี้หนังสีน้ำตาลหันหลังให้หน้าต่าง ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานเรียงรอบสามด้าน ประตูทางเข้าอยู่ด้านเดียว

เธอสแกนห้องอย่างเป็นระบบ

_ประตูเข้าออก — มีรอยกุญแจล็อคจากด้านใน ลูกบิดทองเหลืองเก่า ไม่มีรอยงัด_

_หน้าต่าง — สองบาน ล็อคจากด้านในเช่นกัน มีลูกสลักเหล็ก ไม่มีรอยถูกเปิด_

_ห้องล็อคจากด้านใน หน้าต่างล็อค — ห้องปิดตาย_

_ถ้าเป็นฆาตกรรม... ฆาตกรเข้ามาและออกไปได้อย่างไร?_

อารยาเดินไปที่โต๊ะทำงาน นิ้วสวมถุงมือยางบางลูบผ่านพื้นผิว ฝุ่นบางๆ เกาะ — สามเดือนไม่มีคนเข้า

บนโต๊ะมีของวางอยู่ไม่มาก — โคมไฟ ที่ใส่ปากกา แฟ้มเอกสารสองสามแฟ้ม และ...

_ถ้วยชา_

ถ้วยชาเซรามิกสีครีมวางอยู่ตรงมุมโต๊ะด้านขวา ภายในแห้งสนิท แต่มีคราบสีน้ำตาลเข้มติดก้นถ้วย

อารยาหยิบขึ้นมาดู ส่องไฟฉายเข้าไปข้างใน

_คราบชาแห้ง — สามเดือนแล้ว ถ้าวิรัชดื่มชาก่อนตาย ทำไมตำรวจไม่เก็บถ้วยไปตรวจ?_

เธอหยิบสำลีก้านเล็กๆ จากชุดเครื่องมือ ป้ายคราบในถ้วยเก็บใส่ถุงพลาสติกซิป

_ส่งตรวจ — ถ้ามียาพิษปนอยู่ นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญ_

เธอมองรอบห้องอีกครั้ง

_กล้องวงจรปิดในคฤหาสน์ — ต้องเช็คว่ามีตัวไหนจับภาพทางเข้าห้องนี้บ้าง_

อารยาจดจำตำแหน่งทุกอย่าง ถ่ายรูปทุกมุม แล้วออกจากห้องเงียบๆ เหมือนตอนเข้ามา

═══════════════════════════════════════════

ระหว่างทางกลับห้อง เธอแวะตรวจระบบกล้องวงจรปิด ตู้ควบคุมอยู่ในห้องเก็บของใกล้ครัว

เปิดตู้ — ระบบเก่า เครื่องบันทึกเทปดิจิตอลรุ่นสิบปีก่อน

อารยาเปิดดูบันทึกย้อนหลัง

_กล้องช่อง 1 (ประตูหน้า) — ทำงานปกติ_ _กล้องช่อง 2 (ห้องโถง) — ทำงานปกติ_ _กล้องช่อง 3 (ทางเดินปีกตะวันออก) — ดับ ไม่มีภาพตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน (คืนก่อนวิรัชตาย)_ _กล้องช่อง 4 (สวนหลังบ้าน) — ทำงานปกติ_

_กล้องช่อง 3 ดับในคืนนั้นพอดี — ทางเดินปีกตะวันออกคือทางที่ต้องผ่านเพื่อไปห้องทำงานวิรัช_

_บังเอิญ? ไม่น่าจะใช่_

เธอตรวจสอบกล้อง สายไฟถูกดึงออก — ไม่ได้เสียเอง มีคนตั้งใจปิด

_มีคนปิดกล้องเพื่อไม่ให้ถูกบันทึก คืนที่วิรัชตาย_

═══════════════════════════════════════════

หลังอาหารเช้า อารยาเดินออกไปสำรวจสวนหลังบ้าน

อากาศเช้าเย็นสบาย หมอกบางๆ ลอยอยู่เหนือยอดไม้ สวนของคฤหาสน์เรือนวิมานกว้างขวาง มีทั้งสนามหญ้า แปลงดอกไม้ ต้นไม้ใหญ่ และมุมที่ดูเหมือนสวนสมุนไพร

เธอเดินไปตามทางเดินหิน ผ่านม้านั่งเก่าใต้ต้นจามจุรี ผ่านบ่อปลาคราฟที่น้ำขุ่น ไปจนถึงมุมไกลสุดของสวน

ที่นั่น แยกจากดอกไม้อื่นอย่างชัดเจน มีแปลงดอกไม้สีม่วงเข้ม

ดอกทรงกระดิ่งคว่ำ ก้านสูงราวสามสิบเซนติเมตร กลีบดอกสีม่วงอมน้ำเงินเรียงซ้อนกันสวยงาม ปลูกเป็นแถวเรียบร้อย มีป้ายไม้เล็กๆ ปักอยู่ แต่ตัวหนังสือจางจนอ่านไม่ออก

อารยาหมอบลง ถ่ายรูปดอกไม้จากหลายมุม ใช้แอพระบุพันธุ์พืชในโทรศัพท์

ผลลัพธ์ปรากฏบนหน้าจอ

_Aconitum — Monkshood / Wolf's Bane_ _ชื่อไทย: ดอกโหราเดือยไก่_ _สถานะ: มีพิษร้ายแรง_ _สารพิษ: Aconitine — พิษต่อหัวใจ ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะและหยุดเต้น_ _อาการ: คล้ายหัวใจวาย ตรวจพบยากถ้าไม่ได้ตรวจเลือดเฉพาะทาง_

อารยารู้สึกเหมือนน้ำแข็งเกาะกระดูกสันหลัง

_ดอกไม้มีพิษ ปลูกอยู่ในสวนคฤหาสน์ สารพิษทำให้หัวใจหยุดเต้น — คล้ายหัวใจวาย_

_วิรัชตายจากหัวใจวาย_

_บังเอิญ?_

_ไม่ ไม่ใช่บังเอิญ_

เธอเก็บตัวอย่างใบไม้ใส่ถุงซิป ถ่ายรูปป้ายไม้ที่จาง

"ถ่ายรูปดอกไม้กลางดึก ตอนนี้ถ่ายอีกตอนเช้า"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง

อารยาสะดุ้ง หมุนตัวกลับ

วิชญ์ยืนอยู่ห่างไม่ถึงสามก้าว เสื้อยืดสีเทาเข้ม กางเกงวอร์ม ผมยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่น แต่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มตื่นเต็มที่ จ้องมาที่เธอ — หรือจะว่าจ้องมาที่ดอกไม้ในมือเธอ

"นอนไม่หลับ ออกมาเดินเล่นค่ะ" อารยาซ่อนถุงซิปไว้หลังหลัง

วิชญ์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น

"คนที่ 'แค่เดินเล่น' ไม่ถ่ายรูปดอกไม้มีพิษ"

เขารู้ว่ามันเป็นดอกอะไร

อารยาจ้องตาเขาไม่กะพริบ "คุณรู้จักดอกนี้?"

"Aconitum" เขาตอบเสียงเรียบ "ดอกโหราเดือยไก่ มีพิษ Aconitine ทำให้หัวใจหยุดเต้น ตรวจพบยาก ตอนผมเรียนกฎหมายที่อังกฤษ ศึกษาคดีวางยาพิษหลายคดี"

"แล้วทำไมถึงปลูกอยู่ในสวน?"

วิชญ์เงียบไปชั่วครู่ มองดอกไม้สีม่วง

"ผมไม่รู้ว่าใครปลูก ตอนเด็กจำได้ว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนี้" เขาหันกลับมามองเธอ "คุณคิดว่าพ่อผม... ไม่ได้ตายจากหัวใจวายใช่ไหม?"

คำถามตรง ไม่อ้อมค้อม

อารยาชั่งใจ — บอกความจริง หรือรักษาตัวตนที่ปลอมไว้?

"ฉันเป็นผู้ช่วยทนาย ไม่ใช่—"

"คุณไม่ใช่ทนาย" วิชญ์ตัดบท เสียงไม่แข็ง แต่มั่นคง "ผู้ช่วยทนายไม่เก็บตัวอย่างใบไม้ใส่ถุงหลักฐาน ไม่ถ่ายรูปดอกไม้มีพิษ และไม่แอบตรวจกล้องวงจรปิดตอนตีห้า"

เธอนิ่ง

เขาเห็นเธอตรวจกล้องด้วย?

"ผมตื่นเร็ว" วิชญ์ตอบราวกับอ่านความคิดเธอออก "และผมสังเกตทุกคนในบ้านนี้ เหมือนกับที่คุณทำ"

ลมเช้าพัดผ่าน พาเอากลิ่นดินชื้นมาด้วย ดอกโหราเดือยไก่โอนเอนไหวตามลม

"คุณจะบอกคนอื่นหรือเปล่า?" อารยาถาม ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ

"ไม่" วิชญ์ตอบทันที "ถ้าคุณเป็นคนที่ผมคิดว่าเป็น... คุณมาที่นี่เพราะเหตุผลเดียวกับที่ผมต้องการ"

"เหตุผลอะไร?"

"ความจริง"

ดวงตาเข้มจ้องเข้ามาในตาเธอ ในแสงเช้า อารยาเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกกว่าความลึกลับ — ความเจ็บปวด

เขาสูญเสียพ่อ และเขาไม่เชื่อว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ

"ถ้าคุณอยากรู้ความจริง ทำไมไม่สืบเอง?" เธอถาม

"ผมเป็นทายาท ทุกคนจับตามอง ทุกก้าวถูกเฝ้าดู ผมขยับตัวไม่ได้โดยไม่มีคนรู้" เขาหยุดพัก "แต่คุณ... คนนอก ที่ไม่มีใครสงสัย คุณทำได้"

_เขาต้องการให้เธอสืบ? หรือเขาต้องการควบคุมเธอ?_

_ถ้าเขาเป็นฆาตกร... นี่คือวิธีที่ดีที่สุดในการเฝ้าดูนักสืบ — อยู่ใกล้ๆ ทำเป็นช่วย_

_แต่ถ้าเขาไม่ใช่ฆาตกร... เขาคือพันธมิตรที่ดีที่สุดที่เธอจะมีได้ในคฤหาสน์นี้_

"ฉันจะไม่ไว้ใจคุณ" อารยาพูดตรงๆ

"ผมไม่ได้ขอให้ไว้ใจ" วิชญ์ตอบ "ผมแค่ขอให้สืบจนเจอ"

เขาหมุนตัว เดินกลับไปตามทางเดินหิน

อารยามองหลังเขาจนลับไปหลังต้นจามจุรี

หัวใจเธอเต้นแรง

ไม่ใช่เพราะกลัว

ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับเบาะแส

แต่เพราะวินาทีที่ดวงตาเข้มนั้นจ้องเธอในแสงเช้า เธอรู้สึก... อะไรบางอย่างที่ไม่ควรรู้สึก

_หยุด_

_เขาคือผู้ต้องสงสัย_

_ถ้วยชา ดอกไม้มีพิษ กล้องวงจรปิดที่ถูกตัด จดหมายจากพ่อ_

_ทุกอย่างชี้ไปว่า — วิรัชถูกฆ่า_

_และคนในบ้านนี้คนใดคนหนึ่งเป็นฆาตกร_

อารยาเก็บถุงตัวอย่างใส่กระเป๋า หันหลังให้ดอกโหราเดือยไก่ แล้วเดินกลับเข้าบ้าน

═══════════════════════════════════════════

ตกค่ำ อารยาอยู่ในห้อง โทรศัพท์ดังขึ้น

"อาร์ม" เสียงผู้ชายคุ้นเคย ร่าเริง

ธีร์ — คู่หูนักสืบของเธอที่กรุงเทพ

"ธีร์ ส่งตัวอย่างที่เก็บวันนี้ไปให้แล็บเอกชนด้วย จะส่งทางไปรษณีย์ด่วนพรุ่งนี้เช้า"

"อะไรเลยอาร์ม ยังไม่ทันสามวันเลยนะ" เสียงธีร์ขำ "เจออะไรน่าสนใจ?"

"ดอกไม้มีพิษในสวน ถ้วยชาที่ยังไม่ได้เก็บจากที่เกิดเหตุ กล้องวงจรปิดที่ถูกตัดสาย"

"โห ฟังดูไม่ใช่หัวใจวายเลยนะ"

"ไม่ใช่" อารยายืนยัน "ธีร์ ช่วยตรวจสอบให้ด้วย — ผลตรวจเลือดของวิรัช ศรีสกุลวงศ์ ที่ส่งจากโรงพยาบาลเชียงใหม่ มีในระบบไหม"

"ได้ เดี๋ยวเช็ค"

"แล้วก็... ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์ ประวัติทั้งหมด การศึกษา การเงิน คดีความ ทุกอย่างที่หาได้"

"ทายาทหนุ่ม? สงสัยเขาเหรอ?"

"ทุกคนในบ้านนี้ต้องสงสัย" อารยาตอบเสียงเรียบ

"โอเค ส่งให้เร็วที่สุด" ธีร์หยุดพัก "อาร์ม... ระวังตัวด้วยนะ ถ้ามันเป็นฆาตกรรมจริง ฆาตกรยังอยู่ในบ้านนั้น"

"รู้" เธอวางสาย

จ้องออกไปนอกหน้าต่าง

สวนมืดสนิท แสงจันทร์ส่องลงมาเป็นหย่อมๆ ผ่านเงาต้นไม้

ที่ไหนสักแห่งในความมืดนั้น มีดอกโหราเดือยไก่กำลังบาน

สวยงาม

และร้ายแรง

เหมือนหลายสิ่งในคฤหาสน์นี้

═══════════════════════════════════════════