ตอนที่ 2

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 2: ผู้ต้องสงสัย

═══════════════════════════════════════════

แสงเช้าลอดผ่านม่านบางเข้ามาในห้อง อารยาลืมตาขึ้นเมื่อนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังขึ้นเวลาหกโมงตรง

นิสัยเก่าจากการเป็นตำรวจยังไม่หายไป ตื่นเช้า ตรวจห้อง จัดระเบียบความคิด

เธอล้างหน้าแปรงฟัน จัดเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เรียบร้อย กางเกงสแล็คสีดำ รวบผมเป็นหางม้าต่ำ ไม่แต่งหน้ามากนักนอกจากทาลิปบาล์มบางๆ กับปัดมาสคาร่า — พอให้ดูเป็นผู้ช่วยทนายมืออาชีพ ไม่ใช่นักสืบที่แฝงตัวเข้ามา

เธอเปิดสมุดบันทึกเล่มเล็กสีดำ ทบทวนแผนการของวันนี้

_วันที่ 2 — แผนงาน:_ _1. สัมภาษณ์สมาชิกตระกูลทีละคน (ในฐานะผู้ช่วยทนาย สอบถามเรื่องมรดก)_ _2. สังเกตปฏิกิริยาเมื่อพูดถึงวันที่วิรัชตาย_ _3. ตรวจสอบห้องทำงานวิรัช_

═══════════════════════════════════════════

เสียงน้ำมันร้อนจี่ดังมาจากครัวตั้งแต่อารยาเดินลงบันได

ปวีณายืนอยู่หน้าเตาไฟ กลิ่นข้าวต้มหมูสับลอยอบอวล เธอหันมายิ้มเมื่อเห็นอารยา

"ตื่นเช้าจังค่ะ นั่งเลยนะ ป้าทำข้าวต้มไว้"

"ขอบคุณค่ะ" อารยานั่งลงที่โต๊ะในครัว

ปวีณาตักข้าวต้มวางตรงหน้า โรยต้นหอมผักชี ใส่ไข่ลวก กลิ่นหอมกรุ่น

"ป้าปุ๋ยคะ วิรัชเสียชีวิตวันไหนคะ? ต้องใส่ในเอกสารมรดก"

ปวีณาหยุดตักข้าวเข้าปากตัวเอง ช้อนค้างกลางอากาศชั่ววินาที

"วันที่สิบสองพฤศจิกายนค่ะ สามเดือนกว่าแล้ว"

"ตอนนั้นป้าอยู่ด้วยไหมคะ?"

"อยู่ค่ะ อยู่ที่นี่ทุกวัน" ปวีณาวางช้อนลง ตาเริ่มแดง "เช้าวันนั้นป้าไปเคาะห้องทำงานพี่วิรัชเหมือนทุกวัน บอกว่าข้าวเช้าพร้อมแล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบ"

เธอหยุดพัก กลืนน้ำลาย

"เคาะแล้วเคาะอีก ไม่มีเสียง ป้าเรียกลุงพลมาช่วยงัดประตู ก็เจอพี่วิรัช... นั่งอยู่บนเก้าอี้ หน้าโต๊ะทำงาน ตาเปิด แต่... แต่..."

น้ำตาไหลพราม ปวีณาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับ

"หมอจิรมาตรวจ บอกว่าหัวใจวาย ตำรวจมาสรุปเหมือนกัน ไม่มีร่องรอยอาชญากรรม ห้องล็อคจากด้านใน"

อารยาพยักหน้า จดบันทึกในใจทุกคำ

"พี่วิรัชมีโรคประจำตัวไหมคะ?"

"มีค่ะ โรคหัวใจ ความดัน หมอจิรดูแลประจำ กินยาทุกวัน" ปวีณาเช็ดน้ำตา พยายามยิ้ม "พี่วิรัชเป็นคนดีค่ะ ดูแลทุกคนในตระกูล ป้าอยู่กับพี่ตั้งแต่สามีป้าเสีย ยี่สิบปีแล้ว พี่ก็ไม่เคยไล่ให้ไป"

_สามีป้าปุ๋ยเสีย — ยี่สิบปีก่อน จดไว้_

"ป้าคิดว่ามีใครอยากทำร้ายพี่วิรัชไหมคะ?"

ปวีณาส่ายหน้าทันที "ไม่มีค่ะ ใครจะทำ ทุกคนรักพี่วิรัช"

_ตอบเร็วเกินไป ไม่มีการคิด — ซักซ้อมคำตอบ หรือเชื่อจริงๆ?_

═══════════════════════════════════════════

อารยาเดินออกจากครัว ผ่านห้องโถงไปยังระเบียงด้านหลัง

สิรินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายริมสวน สวมแว่นกันแดด มือข้างหนึ่งถือถ้วยกาแฟ อีกข้างเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เธอดูเหมือนนักท่องเที่ยวมากกว่าภรรยาม่ายที่เพิ่งสูญเสียสามี

"สวัสดีค่ะคุณสิรินทร์ ขอรบกวนถามเรื่องเอกสารมรดกได้ไหมคะ?"

สิรินทร์ลดแว่นลงมองเธอ ดวงตาเย็นประเมิน

"ถาม"

"สถานะสมรสของคุณกับคุณวิรัช — ยังเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายใช่ไหมคะ?"

"ใช่" สิรินทร์ตอบสั้น "แต่ไม่ได้หมายความว่าเราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ถ้าคุณจะถามต่อ"

"ก่อนคุณวิรัชเสีย มีแผนจะเปลี่ยนแปลงอะไรเรื่องทรัพย์สินไหมคะ?"

สิรินทร์ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ช้า

"ก่อนตาย วิรัชจะหย่ากับฉัน" เธอพูดเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ "ฉันรู้ เขารู้ ทุกคนในบ้านรู้ เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ"

อารยาจดบันทึกในสมุด "สาเหตุที่จะหย่าคะ?"

"เราไม่รักกัน ก็แค่นั้น" สิรินทร์สวมแว่นกลับ "ถ้าถามว่าฉันฆ่าเขาเพื่อไม่ให้หย่าหรือเปล่า — ไม่ ฉันไม่จำเป็น ทนายของฉันจัดการเรื่องทรัพย์สินได้อยู่แล้ว การตายของวิรัชทำให้ทุกอย่างยุ่งขึ้นสำหรับฉัน ไม่ได้ง่ายขึ้น"

เธอหมุนโทรศัพท์กลับมาเลื่อน

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวนะคะ"

อารยาพยักหน้า เดินออกมา

_สิรินทร์ — เย็นชา ตรงไปตรงมา ไม่แสดงอาการเศร้า มีเหตุผลที่จะฆ่า (หย่า = เสียทรัพย์สิน) แต่ก็มีเหตุผลที่ไม่ฆ่า (หย่า ≠ ศูนย์ ยังต่อรองได้) — ยังไม่ตัดออก_

═══════════════════════════════════════════

ธนกฤตนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมสระน้ำเล็กๆ หลังบ้าน ขวดเบียร์ว่างวางข้างเท้าสองขวด ทั้งที่ยังไม่ถึงเที่ยง

"คุณกฤตคะ ขอถามเรื่องเอกสาร—"

"เรียกกฤตก็ได้ครับ ไม่ต้องเป็นทางการ" เขายิ้มกว้าง เลื่อนแว่นกันแดดขึ้น "นั่งเลยครับ ดื่มไหม?"

"ไม่ค่ะ ขอบคุณ" อารยานั่งลงตรงข้าม "คุณกฤตเป็นลูกพี่ลูกน้องฝ่ายไหนคะ?"

"ฝ่ายพ่อครับ พ่อผมเป็นน้องชายลุงวิรัช แต่พ่อแม่ผมเสียหมดแล้ว ลุงวิรัชก็เลยรับดูแล — ให้อยู่ที่นี่ ให้เงินใช้ ลุงใจดีครับ จริงๆ"

สายตาเขาหลบไปทางขวดเบียร์เป็นวินาที

"วันที่ลุงวิรัชเสีย คุณกฤตอยู่ที่ไหนคะ?"

กฤตเกาหัว "อืม... ผมอยู่ที่นี่ครับ เพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่ตอนบ่ายวันนั้น ลุงเสียตอนกลางคืน ตอนผมกลับมาก็ไม่ทันได้เจอ"

"กลับมาจากเชียงใหม่ทำอะไรคะ?"

"ก็... ไปเที่ยวครับ" เขาหัวเราะแห้ง "ผมชอบออกไปข้างนอก อยู่บ้านมันเงียบ"

_โกหก เขาไม่ได้ไปเที่ยว — สายตาหลบ มือเกาหัว สัญญาณทั่วไปของการโกหก ต้องเช็คว่าเขาไปทำอะไรจริงๆ_

"วันนั้นคุณกฤตได้พบลุงวิรัชก่อนที่ท่านจะเสียไหมคะ?"

กฤตนิ่งไป ยกเบียร์ขึ้นดื่มอึก

"ไม่ครับ ไม่ทันเจอ" เสียงเบาลง

อารยาจ้องเขานิ่ง

กฤตหลบตา

_กฤต — ซ่อนอะไร? ไม่ได้ไปเที่ยวจริง อาจเกี่ยวกับเงิน (ดูจากไลฟ์สไตล์ เบียร์ราคาแพง โคโลญจน์แพง แต่ไม่มีรายได้) — สืบต่อ_

═══════════════════════════════════════════

หมอจิรพัฒน์อยู่ในห้องรับแขกชั้นล่าง กำลังอ่านหนังสือ เมื่ออารยาเดินเข้ามา เขาวางหนังสือลง มองเธอผ่านแว่นกรอบบาง

"หมอจิรคะ ขอรบกวนถามเรื่องสุขภาพคุณวิรัช เกี่ยวกับเอกสารมรดกค่ะ"

"ถามได้ครับ" เสียงสุขุม ไม่เร็วไม่ช้า

"คุณวิรัชมีโรคหัวใจ ตอนที่เสียชีวิตหมอเป็นคนตรวจก่อนใช่ไหมคะ?"

"ใช่ครับ ผมเป็นคนยืนยันว่าเสียชีวิต"

"มีอะไรผิดปกติไหมคะ ก่อนที่ท่านจะเสีย?"

หมอจิรนิ่งคิดชั่วครู่ "คุณวิรัชมีโรคหัวใจอยู่แล้ว กินยาประจำ ช่วงก่อนเสียมีอาการเหนื่อยง่ายขึ้น ผมปรับยาให้ แต่... หัวใจวายเฉียบพลันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ครับ"

"ผลตรวจเลือดก่อนเสียชีวิตยังอยู่ไหมคะ?"

สิ่งที่อารยาสังเกตคือการกะพริบตาของหมอจิร — เร็วกว่าปกติสองครั้ง

"ผมส่งผลตรวจไปที่โรงพยาบาลตามระเบียบครับ น่าจะอยู่ในระบบ"

_หมอจิร — สุขุม ควบคุมตัวเองเก่ง แต่กะพริบตาเร็วเมื่อถูกถามเรื่องผลตรวจเลือด — ซ่อนอะไร? เป็นหมอที่ออกใบมรณบัตร ต้องตรวจสอบ_

═══════════════════════════════════════════

บ่ายแก่ อารยาเดินไปหาลุงพลที่เรือนคนสวนหลังบ้าน

ชายชราวัยหกสิบกว่านั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้าเรือน มือหยาบกร้านจากการทำสวนกำลังลับมีดตัดกิ่ง ตาเหม่อมองไปที่สวน

"ลุงพลคะ"

อำพลเงยหน้ามอง ดวงตาเก่าแก่ส่องแสงระแวง

"อะไรครับ?"

"มาถามเรื่องคุณวิรัชค่ะ ลุงพลอยู่ที่นี่มานานใช่ไหมคะ?"

"สี่สิบปีครับ ตั้งแต่คุณนายวิรัชยังเป็นหนุ่ม" เขาลับมีดต่อ ไม่มองเธอ

"วันที่คุณวิรัชเสีย ลุงพลเป็นคนช่วยงัดประตูใช่ไหมคะ?"

อำพลหยุดลับมีด

"ใช่ครับ"

"ลุงเห็นอะไรในห้องบ้างคะ?"

ความเงียบยาวนาน

"เห็นคุณนายนั่งอยู่บนเก้าอี้ ตาเปิด ถ้วยชาอยู่บนโต๊ะ" เสียงเขาเบาลง "ก็แค่นั้น"

"มีอะไรผิดปกติไหมคะ?"

อำพลเงยหน้ามอง ดวงตาเก่าแก่จ้องเข้ามาในตาอารยา ราวกับกำลังชั่งใจ

"ผม..." เขาเริ่มพูด

แล้วหยุด

"ไม่มีครับ ไม่มีอะไรผิดปกติ"

เขาก้มหน้าลับมีดต่อ

_ลุงพล — รู้อะไรมากกว่าที่พูด ต้องการจะบอก แต่มีอะไรบางอย่างกั้น — กลัว?_

═══════════════════════════════════════════

ค่ำลงแล้วเมื่ออารยาเดินกลับเข้าบ้านผ่านระเบียงหลัง

แม่บ้านคนหนึ่งที่มาช่วยงานตอนเช้ากำลังจะกลับ อารยาเดินไปทัก

"พี่คะ ขอถามนิดหนึ่ง พี่ทำงานที่นี่มานานไหมคะ?"

"สิบห้าปีแล้วค่ะ" แม่บ้านตอบ

"วันที่คุณวิรัชเสีย พี่อยู่ไหมคะ?"

แม่บ้านส่ายหน้า "ไม่ค่ะ วันนั้นหยุด แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไรคะ?"

แม่บ้านเหลียวซ้ายขวา เสียงเบาลง

"คืนก่อนวันที่ท่านเสีย ดิฉันยังอยู่จัดของในครัว ได้ยินเสียงคุณวิชญ์กับคุณพ่อทะเลาะกัน เสียงดังมากค่ะ"

หัวใจอารยาเต้นแรงขึ้น "ทะเลาะเรื่องอะไรคะ?"

"ไม่ชัดค่ะ แต่ได้ยินคุณวิชญ์ตะโกนว่า 'พ่อไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนทุกคน!' แล้วเสียงปังเหมือนทุบโต๊ะ"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?"

"คุณวิชญ์เดินออกมาจากห้อง หน้าแดง ไม่พูดกับใคร ขับรถออกไป กลับมาตอนตีสอง"

_วิชญ์ทะเลาะกับพ่อคืนก่อนตาย ตะโกน ทุบโต๊ะ ขับรถหนีออกไป กลับตีสอง_

_แล้วเช้าวันต่อมา พ่อก็ตาย_

อารยาขอบคุณแม่บ้าน เดินกลับเข้าบ้าน

ใจเต้นแรง แต่สมองทำงานเป็นระบบ

_Red Herring หรือหลักฐานจริง? ต้องสืบต่อ_

═══════════════════════════════════════════

อารยากลับถึงห้อง เปิดโน้ตบุ๊คจดรายงาน

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เธอลุก ลังเล แล้วเปิดประตู

วิชญ์ยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดดำล้วน ผมที่เสยเรียบร้อยตอนกลางวันตอนนี้ปล่อยลงมาปรกหน้าผากบางส่วน ดูอ่อนลงแต่ไม่ได้อันตรายน้อยลงเลย

"คุณพัชรินทร์" เขาเอ่ย เสียงทุ้มต่ำ "หรือจะให้ผมเรียกชื่อจริง?"

อารยาสบตาเขา ใจเย็น "พัชรินทร์ค่ะ"

"ได้" วิชญ์ยิ้มมุมปาก ยื่นกระดาษพับมาให้ "ผมมีนี่ให้คุณ อาจเป็นประโยชน์กับ... 'การจัดการมรดก' ของคุณ"

อารยารับกระดาษ ยังไม่เปิด

"คืออะไรคะ?"

"เปิดดูเอง" เขาถอยหลังก้าวหนึ่ง "ราตรีสวัสดิ์" แล้วเดินจากไป

อารยาปิดประตู ล็อค กลับมานั่งที่โต๊ะ

คลี่กระดาษออก

เป็นจดหมายลายมือ ตัวหนังสือเก่าแก่แต่ยังอ่านออก

_"ถ้าพ่อเป็นอะไรไป ให้ดูคนใกล้ตัว"_

ลงท้ายด้วยลายเซ็น — วิรัช ศรีสกุลวงศ์

อารยามองจดหมายนิ่ง

_วิรัชเขียนจดหมายนี้ถึงใคร? ถึงวิชญ์?_

_ถ้าวิรัชรู้ว่ามีคนจะฆ่าเขา... ทำไมไม่หนี? ทำไมไม่แจ้งตำรวจ?_

_และทำไมวิชญ์ถึงให้จดหมายนี้กับเธอ?_

_เขาช่วยเธอสืบ... หรือเขากำลังเล่นเกม?_

เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจด

_ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์ — ผู้ต้องสงสัยอันดับ 1_ _— ทะเลาะกับพ่อคืนก่อนตาย (แม่บ้านยืนยัน)_ _— ได้มรดกทั้งหมด_ _— ฉลาด อ่านคนออก อันตราย_ _— แต่... ให้จดหมายของพ่อมา?_ _— ต้องการให้เธอสืบ? หรือต้องการควบคุมทิศทางการสืบสวน?_

อารยาวางปากกาลง ถอนหายใจ

คดีนี้ไม่ง่าย

ทุกคนในคฤหาสน์มีเรื่องซ่อน และผู้ชายที่อันตรายที่สุดในบ้าน กำลังเดินเข้ามาหาเธอเอง

เธอมองจดหมายอีกครั้ง

_"ให้ดูคนใกล้ตัว"_

_คนใกล้ตัวของวิรัช — ทุกคนในคฤหาสน์นี้_

_รวมถึงวิชญ์_

_รวมถึงป้าปุ๋ยที่ยิ้มอบอุ่น_

_รวมถึงหมอจิรที่เงียบ_

_ทุกคน_

อารยาปิดสมุด เอนหลังพิงเก้าอี้ จ้องเพดาน

คืนที่สองในคฤหาสน์เรือนวิมาน

และเธอเริ่มรู้สึกว่า ยิ่งสืบ ยิ่งมืด

═══════════════════════════════════════════