ตอนที่ 1

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 1: คฤหาสน์เรือนวิมาน

═══════════════════════════════════════════

ถนนลาดยางสายเล็กคดเคี้ยวผ่านป่าสนและไร่นาเบื้องล่าง ยิ่งรถวิ่งลึกเข้าไปตามเนินเขา ทิวทัศน์ก็ยิ่งเปลี่ยนจากเมืองเชียงใหม่ที่คึกคักเป็นความเงียบสงัดของธรรมชาติ

อารยา ชัยวัฒนากุล นั่งอยู่เบาะหลังรถแท็กซี่ มือซ้ายพลิกแฟ้มเอกสารหนาที่วางบนตัก มือขวาจดบันทึกลงสมุดเล่มเล็กสีดำ ตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำกวาดผ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว — ชื่อ วันเกิด ตำแหน่ง ความสัมพันธ์ แรงจูงใจ

_วิรัช ศรีสกุลวงศ์ อายุ 62 ปี หัวหน้าตระกูลศรีสกุลวงศ์ เสียชีวิตเมื่อ 3 เดือนก่อน สาเหตุการตายตามรายงานตำรวจ: หัวใจวาย_

เธอหรี่ตามองบรรทัดสุดท้ายของรายงาน

_ผู้ร้องเรียน: นิรนาม_

ใครสักคนไม่เชื่อว่าวิรัชตายเพราะหัวใจวาย และคนคนนั้นจ้างเธอมา

"คุณครับ ถึงแล้วครับ"

อารยาเงยหน้าจากเอกสาร

ตรงหน้าเธอคือประตูเหล็กดัดสูงเกือบสามเมตร ลวดลายเถาวัลย์พันรอบตัวอักษร "ศ" อันเป็นอักษรย่อของตระกูล ประตูเปิดครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นทางเดินปูอิฐแดงที่ทอดยาวเข้าไปในเงาของต้นจามจุรีเก่าแก่

เธอจ่ายค่ารถ หิ้วกระเป๋าเดินทางใบเดียวลงจากรถ แล้วยืนมองคฤหาสน์ที่ปรากฏอยู่ปลายทาง

"เรือนวิมาน" — คฤหาสน์ไม้สักโบราณของตระกูลศรีสกุลวงศ์

เป็นเรือนไทยประยุกต์สามชั้นที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมล้านนากับอาณานิคม หลังคาจั่วสูงมุงกระเบื้องดินเผา ระเบียงไม้ฉลุลายวิจิตรทอดยาวรอบตัวอาคาร เสาไม้สักต้นใหญ่ค้ำยันโครงสร้างที่มั่นคงราวกับผ่านพายุมาแล้วเป็นร้อยครั้ง

แต่สิ่งที่อารยาสังเกตก่อนอื่นคือความมืดทึบ

ม่านทุกบานปิดสนิท ไม่มีแสงไฟรั่วออกมาจากภายใน ต้นไม้ในสวนหน้าบ้านรกครึ้มไม่ได้ตัดแต่ง บรรยากาศทั้งหมดบอกเธอว่าที่นี่ไม่ได้ต้อนรับแขก — ที่นี่ซ่อนความลับ

เธอดึงแฟ้มเอกสารออกมาเปิดอีกครั้ง

_ปลอมตัวเป็น: พัชรินทร์ ธนะวงศ์ — ผู้ช่วยทนายความจากสำนักงาน "พิพัฒน์ ทนายความ" มาจัดการเรื่องแบ่งมรดก_

อารยาปิดแฟ้ม ยืดหลังตรง จัดเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าให้เรียบร้อย เหน็บแฟ้มไว้ใต้แขน แล้วเดินเข้าไปตามทางเดินอิฐแดง

ส้นรองเท้าเตี้ยเคาะจังหวะสม่ำเสมอ ทุกก้าวมั่นคง ทุกก้าวเก็บข้อมูล

_กล้องวงจรปิดตัวแรก — ติดที่เสาประตู มุมกว้าง ยี่ห้อเก่า น่าจะติดมาสิบปี_

_ทางเดินอิฐมีรอยแตกตรงกลาง มอสเขียวขึ้น — ไม่ได้ซ่อมมานาน_

_สวนด้านซ้าย — มีแปลงดอกไม้ที่ยังดูแลอยู่ ขัดกับความทรุดโทรมอื่นๆ_

เธอขึ้นบันไดไม้สู่ระเบียงหน้า กดกริ่ง

ความเงียบ

กดอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน ช้า ลากเล็กน้อย ก่อนที่ประตูจะเปิดออก

หญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยสีเข้มยืนอยู่หลังประตู ใบหน้ากลมอิ่ม ตาอ่อนโยน ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มต้อนรับที่ดูอบอุ่นจริงใจ ผมสีดำหงอกประปรายมัดรวบเรียบร้อยไว้ด้านหลัง

"สวัสดีค่ะ คุณเป็นทนายที่โทรนัดไว้ใช่ไหมคะ?"

"สวัสดีค่ะ พัชรินทร์ ธนะวงศ์ค่ะ ผู้ช่วยทนายจากสำนักงานพิพัฒน์ มาเรื่องจัดการมรดกของคุณวิรัชค่ะ"

"โอ๊ย เชิญค่ะเชิญ ป้าชื่อปวีณาค่ะ น้องสาวพี่วิรัช เรียกป้าปุ๋ยก็ได้นะคะ ทุกคนเรียกกัน"

ปวีณาเปิดประตูกว้าง ก้าวหลบให้อารยาเดินเข้าไป

ภายในคฤหาสน์มืดกว่าที่คิด แสงสว่างมีเพียงโคมไฟไม่กี่ดวง บันไดไม้สักกว้างทอดขึ้นสู่ชั้นบน ผนังประดับรูปถ่ายเก่าในกรอบทองเหลืองหมอง ทุกอย่างส่งกลิ่นไม้สักผสมกลิ่นชาจางๆ

อารยากวาดตามอง

_คฤหาสน์แบ่งเป็นสามปีก — ตะวันออก กลาง ตะวันตก_

_ปีกตะวันตกมีโซ่คล้องประตู — ล็อค ห้ามเข้า_

"มาทางนี้ค่ะ ป้าจัดห้องให้ที่ปีกตะวันออก สะอาดสะอ้าน"

ปวีณาพาเธอเดินผ่านห้องโถงกว้าง โต๊ะยาวตั้งอยู่กลางห้อง เก้าอี้หกตัวเรียงรอบ บนโต๊ะมีแจกันดอกไม้สดที่ดูเหมือนจัดใหม่ทุกวัน

"ป้าปุ๋ยคะ ปีกตะวันตกทำไมล็อคไว้คะ?"

ปวีณาหยุดเดินชั่วขณะ หลังสั่นเกือบไม่เห็น ก่อนจะหันกลับมายิ้ม

"โอ๊ย ปีกนั้นเก่ามากค่ะ ไม้ผุ อันตราย พี่วิรัชสั่งล็อคไว้ตั้งแต่ปีก่อนเสียอีก ไม่มีใครเข้าไปค่ะ"

อารยาพยักหน้า จดบันทึกในใจ

_ปีกตะวันตก — ล็อค เหตุผล: ไม้ผุ ตรวจสอบภายหลัง_

═══════════════════════════════════════════

ห้องที่จัดให้อยู่ชั้นสองของปีกตะวันออก กว้างพอสมควร เตียงไม้สักเก่ามีผ้าปูที่นอนสะอาด โต๊ะเขียนหนังสือตั้งริมหน้าต่างที่มองเห็นสวนด้านหลัง และตู้เสื้อผ้าไม้สลักลาย

อารยาวางกระเป๋าลง เปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท

มองลงไปเห็นสวนหลังบ้านกว้าง มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น ม้านั่งหิน ทางเดินคดเคี้ยว และมุมไกลสุดที่มองเห็นได้ในแสงบ่าย — แปลงดอกไม้สีม่วงสดใสที่ปลูกแยกจากดอกไม้อื่นๆ

เธอหยิบกล้องส่องทางไกลขนาดเล็กจากกระเป๋า ส่องไปที่แปลงดอกไม้นั้น

_ดอกไม้สีม่วง ทรงกระดิ่ง ก้านสูง — จดไว้ก่อน ตรวจสอบชนิดทีหลัง_

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เชิญค่ะ"

ปวีณาเปิดประตู ถือถาดชาและขนมไทยมาวาง

"พักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวอาหารเย็นป้าจัดให้ จะได้เจอสมาชิกคนอื่นๆ ด้วย ตอนนี้วิชญ์ — ลูกชายพี่วิรัช — ยังไม่กลับมาค่ะ ไปจัดการธุรกิจในเมือง"

"ขอบคุณค่ะป้า" อารยายิ้มสุภาพ "สมาชิกในบ้านมีใครบ้างคะ?"

"ก็ป้า กับวิชญ์ สิรินทร์ — ภรรยาคนที่สองพี่วิรัช กฤต — ลูกพี่ลูกน้อง หมอจิร — หมอประจำตัวพี่วิรัชที่ยังมาดูแลคนในบ้านอยู่ แล้วก็ลุงพล คนสวนเก่าแก่ อยู่กันแค่นี้ค่ะ คฤหาสน์ใหญ่แต่คนอยู่น้อย"

ปวีณาถอนหายใจเบาๆ ดวงตาวาบเศร้าเป็นเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมายิ้มอีกครั้ง

"ตั้งแต่พี่วิรัชจากไป บ้านเงียบลงเยอะค่ะ"

อารยาจดจำสีหน้านั้นไว้ — ไม่ใช่แค่เศร้า มีอะไรอีกที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้น

═══════════════════════════════════════════

อาหารเย็นถูกจัดที่โต๊ะยาวในห้องโถง

อารยานั่งลงตรงเก้าอี้ที่ปวีณาจัดให้ สังเกตว่าเก้าอี้หัวโต๊ะว่าง — ที่นั่งของวิรัช ไม่มีใครกล้านั่ง

สิรินทร์ ภรรยาคนที่สองของวิรัช เดินเข้ามาในชุดเดรสสีดำ ผมยาวจัดทรงเรียบร้อย ใบหน้าสวยเฉียบราวแกะสลัก แต่ดวงตาเย็นเหมือนกระจก เธอมองอารยาตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่พยายามปกปิด

"ทนายอีกคน?" สิรินทร์ถาม น้ำเสียงไร้อารมณ์

"ผู้ช่วยทนายค่ะ มาจัดการเอกสารเรื่องมรดก"

"เร็วๆ นะคะ ยิ่งจัดการเร็ว ยิ่งดี ฉันไม่อยากอยู่บ้านนี้นานกว่าที่จำเป็น"

สิรินทร์นั่งลง ยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบ ไม่พูดอีก

ธนกฤตเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะ หนุ่มหน้าตาดีวัยยี่สิบปลาย เสื้อเชิ้ตลายดอกปลดกระดุมบน กลิ่นโคโลญจน์แรง ถือขวดเบียร์ในมือ

"โอ้โห ทนายสาวสวย ยินดีต้อนรับสู่เรือนวิมาน — บ้านที่มีแต่คนหน้าเศร้า!" เขาหัวเราะ ดึงเก้าอี้นั่ง "ผมกฤตครับ ลูกพี่ลูกน้อง อยู่ที่นี่เพราะไม่มีที่ไป — พูดตรงๆ เลยนะ"

อารยายิ้มสุภาพ "ยินดีค่ะ"

หมอจิรพัฒน์เข้ามาเงียบๆ ผู้ชายวัยสามสิบกลาง ร่างผอม แว่นกรอบบาง ดวงตาสุขุมที่สังเกตทุกอย่างแต่ไม่แสดงออก เขาพยักหน้าทักอารยาสั้นๆ แล้วนั่งลงกินอาหารโดยแทบไม่พูด

อำพลคนสวนไม่ได้ร่วมโต๊ะ ปวีณาบอกว่าลุงพลชอบกินคนเดียวที่เรือนคนสวนหลังบ้าน

อารยากำลังจะยกช้อนตักข้าว เมื่อเสียงฝีเท้าหนักดังมาจากทางเดิน

ทุกคนที่โต๊ะหยุดขยับพร้อมกัน

ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องโถง

สูง ไหล่กว้าง เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก กางเกงผ้าสีเข้ม ผมดำหวีเสยไปด้านหลังเผยหน้าผากกว้างและกรามคม รองเท้าหนังสีน้ำตาลเข้มเคาะพื้นไม้ดังก้อง

แต่สิ่งที่ทำให้อารยาหยุดนิ่งคือดวงตา

ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ลึกราวกับบ่อน้ำที่มองไม่เห็นก้น มองแล้วอ่านไม่ออกว่าคิดอะไร แต่มีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้คนจ้องมองไม่วางสายตา

ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์

เขากวาดตามองทุกคนที่โต๊ะ สายตาหยุดที่อารยาเป็นจังหวะนานกว่าคนอื่น

"วิชญ์ นี่คุณพัชรินทร์ค่ะ ผู้ช่วยทนายมาจัดการเรื่องมรดก" ปวีณาแนะนำ

วิชญ์เดินมาหยุดตรงข้ามอารยา สายตาจ้องเข้าไปในตาเธอโดยไม่กะพริบ

อารยาจ้องกลับ ไม่หลบ

ความเงียบทอดยาวเป็นวินาทีที่รู้สึกนานเหมือนนาที

"ผู้ช่วยทนายความ..." วิชญ์เอ่ยเสียงทุ้ม ก้มศีรษะเล็กน้อย "...ที่มีสายตาเหมือนนักสืบ"

หัวใจอารยาเต้นแรงขึ้นจังหวะหนึ่ง แต่ใบหน้าเธอไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

"คนทำงานกฎหมายต้องช่างสังเกตค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ

วิชญ์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย — ไม่ถึงรอยยิ้ม แต่มากกว่าความเฉยเมย

"ช่างสังเกต...หรือช่างสืบ?"

เขาดึงเก้าอี้นั่งลง ไม่รอคำตอบ หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นวางบนตัก

อารยาบังคับให้มือไม่สั่น หยิบช้อนตักข้าวเข้าปากอย่างปกติ

_เขาอ่านเธอออกตั้งแต่วินาทีแรก_

_ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์ — ผู้ต้องสงสัยอันดับ 1_

_อันตราย_

═══════════════════════════════════════════

อาหารเย็นผ่านไปท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด

กฤตพยายามเล่าเรื่องตลกแต่ไม่มีใครหัวเราะ สิรินทร์กินเงียบๆ จิบไวน์เรื่อยๆ หมอจิรสนทนาเรื่องสภาพอากาศกับปวีณา ลุงพลส่งอาหารมาจากครัวแล้วกลับออกไปเงียบๆ

วิชญ์ไม่พูดอีกเลยตลอดมื้ออาหาร แต่อารยารู้สึกได้ว่าเขาสังเกตเธอตลอด ทุกครั้งที่เธอเงยหน้า สายตาสีน้ำตาลเข้มนั้นจ้องอยู่ที่เธอเสมอ

หลังอาหาร อารยาขอตัวกลับห้อง

เธอล็อคประตู เปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมา เริ่มพิมพ์รายงาน

_วันที่ 1 — บันทึกการสังเกต_

_คฤหาสน์เรือนวิมาน: เก่า ทรุดโทรมบางส่วน แต่ยังมีคนดูแล (ป้าปุ๋ย?) ปีกตะวันตกล็อค — น่าสงสัย ต้องตรวจสอบ_

_ผู้ต้องสงสัย:_ _1. ภาณุวิชญ์ (วิชญ์) — ทายาท ได้มรดกทั้งหมด ฉลาด สังเกตเก่ง อ่านคนออก อันตราย_ _2. ปวีณา (ป้าปุ๋ย) — น้องสาวผู้ตาย ดูใจดีมาก อาจจะดีเกินไป?_ _3. สิรินทร์ — ภรรยาคนที่ 2 เย็นชา ต้องการมรดก ไม่แสดงอาการเศร้า_ _4. ธนกฤต (กฤต) — ลูกพี่ลูกน้อง อยู่เพราะ "ไม่มีที่ไป" ติดเหล้า?_ _5. จิรพัฒน์ (หมอจิร) — หมอประจำตัว เงียบ สังเกตทุกอย่าง ซ่อนอะไร?_ _6. อำพล (ลุงพล) — คนสวน ไม่ร่วมโต๊ะ ยังไม่ได้พบ_

_ข้อสังเกต: วิชญ์จำเธอได้ว่าไม่ใช่ทนายตั้งแต่แรก ต้องระวัง_

_สิ่งที่ต้องตรวจสอบ:_ _— ห้องทำงานวิรัช (ที่เกิดเหตุ)_ _— ปีกตะวันตกที่ล็อค_ _— ดอกไม้สีม่วงในสวนหลังบ้าน_ _— กล้องวงจรปิด_

เธอปิดโน้ตบุ๊ค ลุกขึ้นเปิดหน้าต่าง

แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนสวนหลังบ้าน ลมเย็นจากดอยพัดเข้ามา พาเอากลิ่นดินชื้นกับกลิ่นดอกไม้ที่จำไม่ได้มาด้วย

ตาของเธอกวาดไปที่แปลงดอกไม้สีม่วงมุมสวน

ในแสงจันทร์ ดอกไม้เหล่านั้นเหมือนระฆังน้อยๆ แกว่งไกวตามลม สวยงาม ลึกลับ

_ดอกอะไร? ทำไมปลูกแยกจากดอกอื่น?_

เสียงบางอย่างทำให้เธอหยุด

เงาร่างสูงเดินอยู่ในสวนเบื้องล่าง

วิชญ์

เขาเดินช้าๆ ตามทางเดินในสวน มือล้วงกระเป๋ากางเกง ศีรษะก้มต่ำ เหมือนคนที่แบกภาระหนักจนไหล่โน้มลง

แล้วเขาหยุด

เงยหน้าขึ้น

มองตรงมาที่หน้าต่างห้องเธอ

อารยาถอยกลับเข้าไปในเงามืด รวดเร็ว เงียบ ฝึกมาจนเป็นสัญชาตญาณ

แต่เธอรู้ว่ามันช้าเกินไป

เขาเห็นแล้ว

และในแสงจันทร์ เธอเห็นมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน

อารยาพิงผนัง หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ

_ผู้ต้องสงสัยอันดับ 1_

_ฉลาด อันตราย_

_...และดึงดูด_

เธอบังคับตัวเองกัดฟัน

_ไม่ ห้ามคิดแบบนั้น_

_เขาคือผู้ต้องสงสัย_

_เธอคือนักสืบ_

_อย่าลืม_

อารยาปิดหน้าต่าง ดึงม่านลง ปิดไฟ

นอนลงบนเตียงจ้องเพดาน

คืนแรกในคฤหาสน์เรือนวิมาน — บ้านที่ทุกคนมีเรื่องซ่อน

และเธอเพิ่งเข้ามา

═══════════════════════════════════════════