ตอนที่ 6

สืบสวาท รักซ่อนคดี ตอนที่ 6: เส้นบางระหว่างสงสัยกับดึงดูด

═══════════════════════════════════════════

เช้าวันที่หก อารยาตื่นมาพร้อมกับความมุ่งมั่น

_เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น_

_ไม่มีอะไรเลย_

_ค้นห้อง เจอเบาะแส กลับห้อง จบ_

_ไม่เกี่ยวกับกลิ่น Oud Wood หรือมือที่จับเอว หรือเสียงกระซิบในที่มืด_

_ไม่มีอะไร_

เธอล้างหน้า มัดผมรวบ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีกรม ทำตัวให้เป็น "ผู้ช่วยทนาย" ให้สมบทบาท

โทรศัพท์ดังขึ้น

"อาร์ม มีข้อมูลใหม่" เสียงธีร์ตื่นเต้น "ภาณุวิชญ์ ศรีสกุลวงศ์ ประวัติสะอาดจริง ไม่มีคดีความ ไม่มีหนี้สิน บัญชีเงินฝากปกติ"

"แต่?"

"แต่ มีข่าวลือในแวดวงธุรกิจเชียงใหม่ — หลังพ่อตาย มีคนเห็นวิชญ์ไปที่สถานีตำรวจสามครั้ง ร้องเรียนว่าพ่อถูกฆ่า ตำรวจไม่รับเรื่อง เพราะหมอออกใบมรณบัตรว่าหัวใจวาย ไม่มีหลักฐานอาชญากรรม"

"หมอจิรเป็นคนออกใบมรณบัตร?"

"ใช่ จิรพัฒน์ วัชระพงศ์ หมอประจำตัวของวิรัช ออกใบมรณบัตรภายในสองชั่วโมงหลังพบศพ ไม่มีการชันสูตร"

_สองชั่วโมง? เร็วผิดปกติ_

_ปกติต้องมีกระบวนการ แม้จะตายตามธรรมชาติ_

"ธีร์ ตรวจสอบหมอจิรเพิ่ม — ประวัติการเงิน มีเงินเข้าบัญชีก้อนใหญ่ผิดปกติไหม และตรวจว่ามีความสัมพันธ์พิเศษกับใครในตระกูลบ้าง"

"ได้ จะส่งให้เร็วที่สุด ระวังตัวด้วยนะอาร์ม"

"เสมอ"

═══════════════════════════════════════════

หลังอาหารเช้า อารยาตั้งใจจะกลับไปตรวจผนังกลวงในห้องทำงานวิรัช

เธอเดินเข้าไป ปิดประตู หยิบไฟฉายส่องชั้นหนังสือฝั่งตะวันออก ตรงจุดที่เคาะแล้วเสียงกลวง

นิ้วสวมถุงมือลูบผ่านขอบชั้น กดทีละจุด ดัน ดึง กด — ลองหาสวิตช์หรือกลไก

ไม่มีอะไรขยับ

เธอถอยออกมามองภาพรวม

_ชั้นหนังสือทั้งผนัง สูงจรดเพดาน ทำจากไม้สักเหมือนบ้าน ถ้ามีทางลับ กลไกต้องซ่อนอยู่ในชั้นหนังสือ_

มือเธอจับสันหนังสือทีละเล่ม ดึง ดัน ดึง ดัน —

เล่มที่สามจากซ้าย ชั้นที่สาม — หนังสือกฎหมายเก่าเล่มหนา

เมื่อเธอดึง หนังสือไม่ออกทั้งเล่ม แต่เอียงลงมาเหมือนคันโยก

คลิก

เสียงกลไกเก่าดังแผ่วๆ ภายในผนัง

ชั้นหนังสือทั้งแผงเลื่อนไปด้านข้าง ช้า เสียงไม้ครูดไม้ดังแหลม

ด้านหลังปรากฏ — ทางลับ

═══════════════════════════════════════════

ทางเดินแคบมืด กว้างพอให้คนเดินผ่านได้หนึ่งคน ผนังปูนดิบ มีฝุ่นบางๆ แต่ —

_มีรอยเท้า_

_รอยเท้าในฝุ่น ไม่ใช่รอยเก่ามาก ยังค่อนข้างชัด_

_มีคนใช้ทางนี้เมื่อไม่นานมานี้_

อารยาถ่ายรูปรอยเท้า ขนาดเท้าประมาณเบอร์ 38-39 ของผู้หญิง หรือผู้ชายเท้าเล็ก

_ไม่ใช่วิชญ์ เท้าเขาใหญ่กว่านี้_

เธอเดินตามทาง ทางลับวกไปวกมาภายในผนังคฤหาสน์ ยาวประมาณสิบเมตร

ถึงจุดสิ้นสุด — ประตูเล็กอีกบาน ผลักเปิด

ออกมาที่ — ห้องนอนข้างๆ ห้องทำงาน ห้องที่ปวีณาบอกว่าเป็น "ห้องรับแขก" ที่ไม่ค่อยมีคนใช้

_ทางลับเชื่อมห้องทำงานวิรัชกับห้องข้างๆ_

_ประตูล็อคจากด้านใน? ไม่สำคัญ — ถ้ารู้ทางลับ เข้าได้โดยไม่ต้องเปิดประตู_

_หน้าต่างล็อค? ไม่สำคัญ_

_ฆาตกรเข้าทางลับ วางยาพิษในชา แล้วออกทางลับ ล็อคทุกอย่างจากข้างนอก_

_ห้องที่ดูเหมือนล็อคจากด้านใน — จริงๆ ไม่ได้ล็อค_

หัวใจอารยาเต้นแรง นี่คือเบาะแสที่เปลี่ยนทุกอย่าง

_คำถามคือ — ใครรู้เรื่องทางลับนี้?_

═══════════════════════════════════════════

อารยาออกจากห้องทำงาน เดินไปตามทางเดินปีกตะวันออก

กำลังคิดจะกลับขึ้นห้อง — เท้าก้าวพลาดที่ขอบบันไดเก่าของปีกตะวันตก

พื้นไม้ผุ ขาขวาจมลงไปครึ่งท่อน ร่างเซไปข้างหน้า

"ระวัง!"

แขนแข็งแรงคว้าข้อมือเธอ ดึงขึ้นมาก่อนที่จะตกลงไปทั้งตัว

อารยาถูกดึงเข้าหาอกของวิชญ์

อีกแล้ว

ร่างเธอกระแทกเข้ากับเขาเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าอยู่ตรงอกเขา มือเขาจับข้อมือเธอแน่น มืออีกข้างรองใต้แขนเธอ

"บันไดผุ" วิชญ์พูด เสียงตึง "บอกแล้วว่าปีกตะวันตกอันตราย"

อารยาเงยหน้าขึ้น — ใกล้กว่าเมื่อคืนอีก ดวงตาเข้มของเขาจ้องลงมาในระยะไม่ถึงคืบ

ในแสงเช้า เธอเห็นม่านตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาชัด มีจุดเล็กๆ สีทอง เส้นขนตาหนา กรามคมที่เกร็งตึง — เพราะเป็นห่วง

_เขาเป็นห่วงจริงๆ_

_หรือแกล้ง?_

"ปล่อยได้แล้ว ไม่ล้มแล้ว" เธอพูดเสียงเรียบ

วิชญ์ไม่ปล่อยทันที ยังจับข้อมือเธอ มองรอยขีดข่วนบนมือจากขอบไม้ผุ

"เจ็บไหม?"

"แค่ถลอก"

เขาปล่อยมือ ช้าๆ นิ้วลากผ่านข้อมือเธอก่อนจะปล่อย

_สัมผัสนั้น..._

_หยุดคิด_

"ระวัง คฤหาสน์นี้อันตราย" วิชญ์พูดเสียงจริงจัง "ไม่ใช่แค่บันไดผุ"

อารยาจ้องตาเขา "คุณกำลังขู่ฉัน?"

"ผมกำลังเตือน" เขาหยุดพัก สายตาอ่อนลงเล็กน้อย "เพราะผมไม่อยากให้คุณเจ็บ"

น้ำเสียงนั้น — ไม่ใช่ท้าทาย ไม่ใช่เล่นเกม — จริงจังจนอารยาตกใจ

"ทำไม?" คำถามหลุดออกมาก่อนคิด "ทำไมถึงแคร์?"

วิชญ์มองเธอนิ่ง แสงเช้าส่องลงมาบนใบหน้าเขา ทำให้ดวงตาเข้มดูอ่อนโยนกว่าที่เคยเห็น

"เพราะคุณเป็นคนเดียวในคฤหาสน์นี้ที่พยายามหาความจริง" เขาตอบ "ทุกคนอื่นพยายามซ่อนมัน"

เขาหมุนตัวเดินจากไป

อารยายืนอยู่ตรงนั้น มองหลังเขา

มือยกขึ้นจับข้อมือตัวเอง — ตรงที่นิ้วเขาเพิ่งลากผ่าน

_หยุด_

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น อารยานั่งทบทวนเบาะแสในห้อง

_ทางลับในห้องทำงาน — ใครรู้บ้าง?_

_ต้องถามคนในบ้าน แต่ถามตรงไม่ได้ ต้องอ้อมค้อม_

เธอลงไปที่ห้องโถง ป้าปุ๋ยกำลังจัดดอกไม้ในแจกัน

"ป้าปุ๋ยคะ" อารยาเปิดบทสนทนา ยิ้มเป็นมิตร "คฤหาสน์นี้เก่ามากเลยนะคะ สร้างตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"

ป้าปุ๋ยยิ้มอบอุ่น "สร้างตั้งแต่รุ่นปู่ของวิรัช ร้อยกว่าปีแล้วค่ะ เป็นบ้านไม้สักทั้งหลัง มีการต่อเติมหลายครั้ง"

"คฤหาสน์ใหญ่มาก มีห้องเยอะจนหลงทางเลยค่ะ" อารยาหัวเราะเบาๆ "มีห้องลับหรือทางลับเหมือนในหนังบ้างไหมคะ?"

ป้าปุ๋ยหยุดจัดดอกไม้ชั่วขณะ สายตาวาบเร็วมาก — เร็วจนเกือบไม่ทันสังเกต

"ทางลับ?" ป้าปุ๋ยหัวเราะ "ไม่มีหรอกค่ะ บ้านเก่าๆ แค่ห้องเยอะเท่านั้น"

_เธอหยุดจัดดอกไม้ตอนได้ยินคำว่า "ทางลับ"_

_ปฏิกิริยาเล็กน้อย แต่มีอยู่_

_ป้าปุ๋ยรู้เรื่องทางลับ?_

"ป้าอยู่ที่นี่มานานกี่ปีแล้วคะ?"

"ตั้งแต่แต่งงาน เกือบสามสิบปีแล้ว" ป้าปุ๋ยตอบ ใบหน้ามีเงาเศร้าผ่านไปเร็ว "ย้ายมาอยู่กับพี่ชายหลังสามีเสียชีวิต"

"สามีป้าเสียชีวิตเหรอคะ? เสียใจด้วยนะคะ"

"เรื่องเก่าแล้วค่ะ ยี่สิบปีแล้ว" ป้าปุ๋ยยิ้ม แต่ยิ้มไม่ถึงตา "อุบัติเหตุ ตกเขาที่เชียงดาว"

_ตกเขาที่เชียงดาว — ตรงกับภาพถ่ายที่เจอเมื่อคืน "วิรัช & สมพงษ์ — เชียงดาว 2549"_

_วิรัชไปด้วยตอนที่สามีป้าปุ๋ยตาย_

"น่าเสียใจจังค่ะ ป้าอยู่กับพี่วิรัชตั้งแต่นั้นเลยเหรอคะ?"

"ค่ะ วิรัชดูแลป้ามาตลอด" ป้าปุ๋ยจัดดอกไม้ต่อ มือนิ่งสนิท "พี่ชายที่ดี"

_น้ำเสียงเธอเรียบเกินไป — ราวกับท่องจำประโยคนี้มาพันครั้ง_

_"พี่ชายที่ดี" — พูดเหมือนเป็นบท ไม่ใช่ความรู้สึก_

_หรือคิดมากไป?_

═══════════════════════════════════════════

ค่ำนั้น หลังอาหาร อารยาเดินผ่านทางเดินชั้นล่าง

เสียงพูดคุยดังมาจากห้องรับแขก — เสียงสิรินทร์กับกฤต

"เงินส่วนแบ่ง ฉันไม่ได้อะไรเลย!" เสียงสิรินทร์แหลมสูง "แต่งงานกับแกสิบปี สุดท้ายพินัยกรรมให้ลูกชายหมด"

"นั่นสิ ผมก็เหมือนกัน" เสียงกฤตบ่น "ลุงบอกจะดูแล แต่สุดท้ายไม่ให้อะไรเลย แม่ผมก็เป็นน้องสาวลุงเหมือนกัน"

"ถ้าทนายเปลี่ยนพินัยกรรมได้ ฉันจะ—"

"จะทำอะไร?" เสียงวิชญ์ดังแทรกขึ้น เขาเดินเข้ามาในห้อง "จะทำอะไร สิรินทร์?"

เงียบ

"เงินของพ่อ พ่อจะให้ใครก็ให้" วิชญ์พูดเสียงเรียบแต่มีน้ำหนัก "ผมไม่ได้ขอ แต่ผมก็ไม่เปลี่ยนสิ่งที่พ่อตัดสินใจ"

"แล้วพวกเราล่ะ?" สิรินทร์ถาม "สิบปีที่ฉันอยู่ที่นี่ ไม่มีค่าอะไรเลย?"

"ถ้าคุณอยู่เพราะรักพ่อ มันมีค่า" วิชญ์ตอบ "แต่ถ้าอยู่เพราะเงิน... พ่อคงเห็นมันมาก่อน"

สิรินทร์ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ผ่านอารยาไป ตาแดง

กฤตตามออกมา ยักไหล่ทำหน้าเหมือนไม่แคร์ แต่มือกำแน่น

อารยายืนในมุมมืด ไม่ขยับ

_ทุกคนในบ้านนี้มีเรื่องซ่อน_

_ทุกคนโกรธ_

_ทุกคนมีเหตุผลที่จะฆ่า_

═══════════════════════════════════════════

ดึกนั้น อารยานั่งบันทึกข้อมูลในห้อง

_วันที่ 6 — สรุป:_

_1. ค้นพบทางลับในห้องทำงานวิรัช!_ _ ชั้นหนังสือเลื่อนได้ เชื่อมไปห้องข้างๆ_ _ = ห้องที่ "ล็อคจากด้านใน" จริงๆ ไม่ได้ล็อค_ _ = ฆาตกรเข้าและออกทางลับได้_

_2. รอยเท้าในทางลับ — ขนาด 38-39 (ผู้หญิง หรือผู้ชายเท้าเล็ก)_ _ ไม่ใช่วิชญ์ (เท้าใหญ่กว่า)_ _ ป้าปุ๋ย? สิรินทร์? หมอจิร?_

_3. ป้าปุ๋ย — มีปฏิกิริยาเมื่อถูกถามเรื่อง "ทางลับ" (เล็กน้อยแต่มี)_ _ อยู่คฤหาสน์ 30 ปี น่าจะรู้ทุกมุม_

_4. สิรินทร์ + กฤต โกรธเรื่องมรดก — ทั้งคู่มี motive_

_5. หมอจิรออกใบมรณบัตรเร็วผิดปกติ (2 ชั่วโมง ไม่มีชันสูตร)_ _ — ประมาทเลินเล่อ? หรือจงใจ?_

_คำถาม: ใครรู้เรื่องทางลับ?_ _ต้องตรวจสอบ — สมาชิกตระกูลทุกคน + คนที่อยู่มานาน (อำพล?)_

_ข้อสังเกตส่วนตัว:_ _วิชญ์ — "ผมไม่อยากให้คุณเจ็บ"_ _จริงใจ? หรือเกมอีกชั้น?_

_ปัญหา: ฉันไม่ควรสนใจว่าเขาจริงใจหรือไม่_ _ฉันควรสนใจแค่ว่า — เขาเป็นฆาตกรหรือไม่_

เธอปิดโน้ตบุ๊ค

_แต่มือเขาที่จับข้อมือฉัน... นิ้วที่ลากผ่านช้าๆ ก่อนจะปล่อย_

_สัมผัสของคนที่ "แค่ช่วย" ไม่ได้เป็นแบบนั้น_

_หยุด อารยา_

_เธอคือนักสืบ_

_เขาคือผู้ต้องสงสัย_

_เส้นนั้นห้ามข้าม_

เธอดับไฟ ล้มตัวลงนอน

แต่ในความมืด เธอยังจำความรู้สึกของนิ้วเขาที่ข้อมือได้ชัดเจน

เส้นบางๆ ระหว่างสงสัยกับดึงดูด — บางลงทุกวัน

═══════════════════════════════════════════