ตอนที่ 9

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 9: เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

═══════════════════════════════════════════

แสงแดดยามเช้าหลังพายุผ่านพ้นสว่างจ้ากว่าปกติ ราวกับท้องฟ้าจะชดเชยความมืดมิดของคืนที่ผ่านมา อากาศสดชื่น กลิ่นดินเปียก กลิ่นใบไม้สด และกลิ่นทะเลผสมกันเป็นกลิ่นเฉพาะของเกาะช้างหลังฝน

แพรเดินกลับบังกะโลของตัวเองด้วยเท้าเปล่า รองเท้าแตะหล่นหายไปกลางทางเมื่อคืน พื้นดินเฉอะแฉะเย็นใต้ฝ่าเท้า ชุดนอนยับยู่ยี่ เส้นผมยุ่งเหยิง และกลิ่น Bleu de Chanel ยังติดอยู่บนผิวเหมือนตราประทับ

_เดินเร็วกว่านี้ ชนัญญา ก่อนที่ใครจะเห็น_

เธอก้มหน้าเดินเร็วจนเกือบวิ่ง ใจสั่น ตัวสั่น ทุกครั้งที่ลมพัดมากลิ่นน้ำหอมของเขาก็ลอยขึ้นมาจากผิวจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ความทรงจำของคืนที่ผ่านมาฉายซ้ำในหัวเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ — มือร้อนบนผิว ริมฝีปากบนลำคอ เสียงกระซิบข้างหู

_หยุดคิด! หยุดคิดได้แล้ว!_

เข้าถึงบังกะโลตัวเอง กระแทกประตูปิด เอนหลังพิงผนัง หลับตา หายใจหอบ

_ฉันนอนกับณัฐวัฒน์ ธนวรรธน์_

ข้อเท็จจริงนั้นหนักอึ้งเหมือนก้อนหินทับอก

_ดาราเพลย์บอยอันดับหนึ่ง คนที่มีกิ๊กตามกอง คนที่ฉันเกลียดนิสัย คนที่ฉันสาบานกับออมว่าจะไม่มีวันแม้แต่จะมอง_

_แต่คืนนี้ ฉันไม่ได้แค่มอง_

แพรเลื่อนตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่า ซุกหน้า

_เขาอ่อนโยนกว่าที่คิด ทะนุถนอมกว่าที่คิด เขาจูบหน้าผากฉันตอนที่คิดว่าฉันหลับ เขากระซิบว่า "ผมทำอะไรลงไปเนี่ย" ด้วยเสียงที่... ที่ไม่เหมือนเพลย์บอยเลย_

_แต่แล้วไง? เช้าวันใหม่ ทุกอย่างจะเปลี่ยน เขาจะกลับเป็นณัฐวัฒน์คนเดิม ยิ้มเสน่ห์ มองทุกผู้หญิงด้วยสายตาเดียวกัน_

_ฉันจะไม่ยอมเป็นแค่อีกหนึ่งรายชื่อในลิสต์ของเขา_

เธอลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำอาบนานจนผิวแดง พยายามล้างกลิ่นของเขาออก ล้างความรู้สึกออก ล้างทุกอย่าง

แต่กลิ่น Bleu de Chanel ราวกับซึมเข้าไปในผิว ไม่ยอมจางหาย

═══════════════════════════════════════════

ณัฐวัฒน์ลืมตาตื่นในเทรลเลอร์ที่ว่างเปล่า

มือเขาคลำไปทางข้างๆ — เย็น ที่นอนเรียบ ไม่มีใคร

เขาลุกนั่ง มองรอบห้อง ร่องรอยของเธอยังอยู่ — รอยหมอนที่ยุ่ง กลิ่น YSL Mon Paris จางๆ บนผ้าปูที่นอน เส้นผมสีน้ำตาลสองสามเส้นบนหมอน

แต่ตัวเธอไม่อยู่

ณัฐยกมือขึ้นลูบผม ยิ้มมุมปาก — แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่เหมือนรอยยิ้มเพลย์บอยแบบเคย เป็นรอยยิ้มที่มีอะไรบางอย่างซับซ้อนกว่านั้น

_หนีแล้ว_

เขาคาดไว้แล้ว ผู้หญิงอย่างแพรไม่มีทางอยู่ให้เขาตื่นมาเห็นตอนเช้า เธอฉลาดเกินไป ภูมิใจในตัวเองมากเกินไป และ... กลัวเกินไป

_แต่ทำไมเตียงที่ว่างเปล่านี้มันรู้สึกผิดปกติ?_

ณัฐวัฒน์ลุกขึ้น เก็บเสื้อฮูดที่อยู่บนพื้น ยกขึ้นมา กลิ่นของเธอยังอยู่ น้ำหอมหวานปนกลิ่นฝน เขาซุกจมูกลงในผ้าโดยไม่ทันคิด แล้วสะดุ้งตัวเอง

_เฮ้ย ณัฐ ทำอะไรของแกเนี่ย_

เขาโยนเสื้อฮูดลงตะกร้า อาบน้ำแต่งตัว ใส่เสื้อเชิ้ตลินินสีขาวพับแขน กางเกงขายาวสีเทา ฉีด Bleu de Chanel สองปั๊ม มองกระจก — ภาพสะท้อนเป็นณัฐวัฒน์ ธนวรรธน์ ดาราอันดับหนึ่ง สง่า เนียบ เพอร์เฟค

_เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น_

_แต่รอยเล็บบนหลัง... พิสูจน์ว่ามันเกิดขึ้นจริง_

═══════════════════════════════════════════

กองถ่ายกลับมาเริ่มงานตอนสายหลังพายุผ่านไป ทีมงานจัดฉากบนหาด อุปกรณ์บางชิ้นเสียหายจากพายุเมื่อคืน ทุกคนวุ่นวาย

แพรถือสคริปต์เดินสำรวจโลเคชัน ใส่เสื้อเชิ้ตยีนส์ผูกเอว กระโปรงสั้น ผมถักเปียข้าง แว่นกันแดด — อาวุธป้องกันสายตาที่อาจเผยความรู้สึกข้างใน

"แพร! เซตฉากตรงโน้นเสร็จยัง?" เสียงพ่อตะโกนจากเก้าอี้ผู้กำกับ

"เกือบเสร็จค่ะพ่อ!" เธอตอบ เสียงมั่นคงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

_มืออาชีพ ชนัญญา มืออาชีพ_

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงนั้น

"สวัสดีครับพี่ๆ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลัง ณัฐวัฒน์เดินเข้ากอง ยิ้มทักทายทีมงานราวกับวันธรรมดาๆ สง่า สุภาพ เนียบไม่มีที่ติ

หัวใจเธอเต้นพลาดไปจังหวะ

เขาเดินผ่านเธอ — กลิ่น Bleu de Chanel ลอยมา กลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนผิวเธอทั้งคืน สายตาเข้มกวาดมาพบเธอ

ชั่ววินาที สายตาของเขาเปลี่ยน — จากยิ้มสุภาพเป็นอะไรบางอย่างที่ลึกกว่า ร้อนกว่า ส่วนตัวกว่า สายตาที่พูดว่า _"ผมจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับคืนนี้"_

แล้วมันก็หายไปในพริบตา เขายิ้มสุภาพเหมือนเดิม "สวัสดีครับคุณแพร" น้ำเสียงปกติ เป็นทางการ แล้วเดินผ่านไปหาผู้กำกับ

แพรกำสคริปต์ในมือแน่นจนกระดาษยับ หัวใจเต้นรัวจนหน้ามืด

_เขาทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น_

_ก็ดี... ฉันก็ต้องการแบบนั้น_

_ใช่ไหม?_

═══════════════════════════════════════════

แต่ร่างกายไม่เชื่อฟังจิตใจ

ตลอดทั้งเช้า ทุกครั้งที่แพรและณัฐอยู่ในรัศมีสิบเมตรของกันและกัน อากาศรอบตัวเหมือนเปลี่ยนความหนาแน่น

ตอนเธอเดินผ่านเก้าอี้เขาเพื่อไปส่งสคริปต์ แขนเธอเฉียดแขนเขา — กระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านจนทั้งสองสะดุ้ง

"ขอโทษครับ" เขาพูดเบาๆ ไม่สบตา

"ไม่เป็นไร" เธอตอบเร็ว เดินหนีไม่หันหลังกลับ

ตอนถ่ายฉากบนหาด เธอต้องยืนข้างกล้องคุมมุม เขาแสดงอยู่หน้ากล้อง บทกำหนดให้เขามองออกไปทางทะเล สายตาไกลลิบ แต่ระหว่างเทค สายตาเข้มของเขาเลื่อนมาหาเธอ

สบตากัน

เธอเบือนหน้าหนีก่อน

เขายิ้มมุมปาก

ตอนพักเที่ยง เธอรีบเดินไปนั่งกินข้าวกับออมฝั่งตรงข้ามโดยไม่มองใคร

"แพร" ออมเอียงหน้ามามองเพื่อนสนิท ตาหรี่จับผิด "เป็นอะไรของแก?"

"อะไรคือเป็นอะไร?" แพรตอบเร็วเกินไป

"หน้าแดง ไม่สบตาใคร มือสั่น กินข้าวหกตั้งสามรอบ" ออมนับนิ้ว "เมื่อวานพายุเป็นไงบ้าง? นอนหลับได้เปล่า?"

"หลับดี" แพรตอบ ก้มหน้าตักข้าว

"หลับดี? แกกลัวฟ้าร้องตั้งแต่เด็กนะ เมื่อคืนฟ้าร้องแทบพังเกาะ แกบอกหลับดี?"

"ก็... พอหลับได้"

ออมจ้องเธอ "แพร... แกไปอยู่ไหนเมื่อคืน?"

"อยู่ห้อง!" เสียงเธอสูงขึ้นหนึ่งอ็อกเทฟ

"ไม่อยู่" ออมตอบทันที "ฉันมาเคาะห้องแกตีสอง กลัวว่าแกจะกลัวพายุ ไม่มีใครอยู่ เคาะจนมือบวม"

แพรหยุดเคี้ยว

"แล้วเช้านี้แก..." ออมเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ จมูกสูดอากาศ "แกมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายติดตัว"

"ฉันไม่ได้—"

"Bleu de Chanel" ออมพูดทีละคำ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง "กลิ่นนี้ในกองนี้ มีคนเดียวที่ใช้"

แพรวางช้อนลง ก้มหน้า ใบหน้าแดงจัดจนหูร้อน

"ชนัญญา วรรณกิจ!" ออมกระซิบเสียงหลง "แกไม่ได้ไป... กับพี่ณัฐ...?"

"ออม เงียบ!" แพรจับแขนเพื่อน ก้มกระซิบ "อย่าพูดดัง ขอร้อง"

ออมอ้าปากค้าง "จริงเหรอ?! แกบ้าเหรอแพร?! เขาเป็นเพลย์บอย! มีกิ๊กทุกกอง! แกเองบอกจะไม่ยุ่ง!"

"ฉันรู้..." แพรกระซิบ เสียงสั่น "ฉันรู้ว่ามันผิด..."

"แล้วทำไมยังไป?"

"ฉัน... กลัวพายุ ฉันวิ่งไปหลบ แล้วมัน... มันก็..." เธอซุกหน้าในมือ "ฉันไม่รู้ ออม ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันเหมือนร่างกายไม่ฟังหัว ฉันบอกตัวเองว่าอย่า แต่..."

ออมถอนหายใจ กอดเพื่อนสนิท "แล้วเช้านี้ เขาพูดอะไรบ้าง?"

"ฉันหนีออกมาก่อนเขาตื่น"

"โอ้ แพร..."

"ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปมองเขายังไง ออม" แพรกระซิบ น้ำตาคลอ "ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรของเขา ไม่รู้ว่าสำหรับเขามันเป็นแค่... คืนธรรมดาอีกคืนหนึ่ง หรือ..."

_หรือมันพิเศษเหมือนที่ฉันรู้สึก_

═══════════════════════════════════════════

บ่ายวันนั้น ข่าวลือเริ่มแพร่ในกอง

ทีมงานเริ่มกระซิบ สายตาเริ่มจับจ้อง

"พี่ณัฐเมื่อคืนมีเสียงผู้หญิงอยู่ในเทรลเลอร์ไหม? ฉันเดินผ่านตอนดึก เหมือนได้ยิน..."

"ใครเหรอ? มิ้นท์เหรอ?"

"ไม่ใช่มั้ง มิ้นท์บังกะโลอยู่อีกฝั่ง"

"แล้วใครล่ะ..."

แพรเดินผ่านกลุ่มทีมงานที่กำลังกระซิบ พวกเขาหยุดพูดทันที หันมายิ้มให้เธอ แต่สายตายังคงเต็มไปด้วยคำถาม

_พวกเขารู้ไหม?_

ใจเธอตกวูบ

และสิ่งที่ทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก — เรือสปีดโบ๊ทลำหนึ่งเทียบท่าเกาะช้างตอนบ่าย มีชายร่างผอม สวมเสื้อเชิ้ตฮาวาย สะพายกล้องตัวโตก้าวลงจากเรือ

รุจ — รุจิภาส นักข่าวสายบันเทิงที่ฉาวที่สุดในวงการ

"พี่รุจ!" ทีมงานคนหนึ่งทักทาย "มาเยี่ยมกองเหรอครับ?"

"มาเก็บบรรยากาศน่ะครับ" รุจยิ้มกว้าง แว่นกันแดดเลื่อนขึ้นบนหัว สายตาแหลมคมกวาดไปทั่วกอง "ได้ยินว่ากองพี่พิพัฒน์ถ่ายที่เกาะช้าง สวยดีน่าจะมีอะไรน่าสนใจ"

_น่าสนใจ_ สำหรับรุจ หมายถึงข่าวซุบซิบ ภาพหลุด เรื่องอื้อฉาวที่ขายได้

รุจเดินสำรวจกอง ทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มกว้าง กล้องห้อยคอ พร้อมยกขึ้นถ่ายทุกเมื่อ

ณัฐวัฒน์เห็นรุจ สีหน้าเปลี่ยนเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเป็นรอยยิ้มสุภาพ "พี่รุจครับ มาเยี่ยมกองเหรอ?"

"ณัฐ! ดาราที่หล่อที่สุดในประเทศ!" รุจเดินมาตบบ่า "ได้ยินว่ามีฉากดีๆ มากมาย ไม่อยากพลาด"

_นักข่าวสายนี้ไม่เคยมาเพราะเรื่องดีๆ_

ณัฐคิดในใจ แต่ยิ้มต่อ "ยินดีครับ พี่รุจ ถ่ายภาพได้ตามสบายเลย"

═══════════════════════════════════════════

ช่วงเย็น ถ่ายฉากสุดท้ายของวัน ฉากณัฐวัฒน์เดินบนหาดตอนพระอาทิตย์ตก

แพรยืนข้างกล้องตัวที่สาม คุมมุมกว้าง แสงสีทองของพระอาทิตย์ที่จมลงขอบทะเลทาบบนใบหน้าเธอ ลมทะเลพัดเส้นผมสีน้ำตาลปลิว

"คัท! ดีมาก!" พิพัฒน์ตะโกน "ณัฐ take สุดท้ายอีกทีนะ"

ณัฐเดินกลับมาที่จุดเริ่มต้น ต้องเดินผ่านแพร ระยะห่างไม่ถึงหนึ่งเมตร

ลมพัดกลิ่น YSL Mon Paris ของเธอมาเข้าจมูกเขา หัวใจเขากระตุก

เขาหยุดข้างเธอ ไม่ได้หันหน้ามอง แต่กระซิบเบาจนมีเพียงเธอได้ยิน

"เสื้อฮูดของผมยังอยู่กับเธอ"

แพรสะดุ้ง หันมองเขา ดวงตาเบิกกว้าง

เขายิ้มมุมปากแล้วเดินไป ไม่หันหลังกลับ

_ใจเย็นๆ ชนัญญา ใจเย็น_

แต่ใบหน้าเธอแดงจนถึงปลายหู

และจากอีกฝั่งของหาด รุจหยิบกล้องขึ้นมา เลนส์ซูมจับภาพชั่วขณะนั้นไว้ — ณัฐวัฒน์ก้มกระซิบข้างหูแพร แพรหน้าแดงมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ใช่สายตาเพื่อนร่วมงาน

นิ้วกดชัตเตอร์

คลิก

รุจลดกล้องลง มองภาพในจอ LCD ยิ้มกว้าง

"ภาพนี้น่าสนใจ..."

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 10 — ภาพที่นักข่าวได้