ตอนที่ 8

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 8: เทรลเลอร์กลางสายฝน [NC25+]

⚠️ บทนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้อ่านอายุ 25 ปีขึ้นไปเท่านั้น

═══════════════════════════════════════════

"มีแค่เราสองคน"

คำกระซิบของณัฐวัฒน์ยังก้องอยู่ในอากาศ ผสมกับเสียงฝนที่กระหน่ำหลังคาเทรลเลอร์ไม่หยุด แสงเทียนสองเล่มที่เหลือเต้นระริก ทอดเงาสีส้มอ่อนบนใบหน้าทั้งสอง

แพรมองขึ้นไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขา เห็นเปลวเทียนสะท้อนอยู่ในนั้นราวกับไฟที่กำลังจะลุกท่วม ร่างกายเธอยังสั่น แต่ไม่ใช่เพราะความกลัวอีกต่อไป

เป็นเพราะสิ่งที่ร้อนแรงกว่าฟ้าร้อง กำลังเผาผลาญอยู่ข้างใน

มือของณัฐที่วางบนแก้มเธอ อุ่นและมั่นคง นิ้วหัวแม่มือลูบผ่านโหนกแก้มช้าๆ เหมือนสัมผัสงานศิลป์ที่บอบบาง สายตาเขาเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากเธอ — ค้างอยู่ตรงนั้น

"ณัฐ..." เสียงเธอแผ่วเหมือนลมหายใจ

"ชช..." เขากระซิบ นิ้วเลื่อนจากแก้มมาวางบนริมฝีปากเธอ สัมผัสเบาราวขนนก "ถ้าผมจูบเธอตอนนี้..." เสียงเขาแหบพร่า "เธอจะตบผมไหม?"

แพรรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่จากปลายนิ้วเขาซึมเข้ามาในเนื้อในตัว หัวใจเต้นถี่จนหายใจแทบไม่ทัน ทุกเหตุผลที่เคยบอกตัวเองว่าต้องอยู่ห่าง ทุกคำสาบานว่าจะไม่ตกหลุมเพลย์บอย — ถูกพายุพัดหายไปหมด

"ลองดูสิ" เธอกระซิบตอบ เสียงสั่นเครือ

ริมฝีปากเขาแตะของเธอ

เบา นุ่ม แค่สัมผัสผิวริมฝีปากแตะกัน แต่มันราวกับไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างทั้งสอง แพรหลับตา มือเกาะเสื้อหน้าอกเขาแน่น ณัฐถอนหายใจสั่น มือที่วางบนแก้มเธอเลื่อนไปกุมท้ายทอย ดึงเธอเข้าใกล้

จูบที่สองลึกกว่า ร้อนกว่า ริมฝีปากบางของเขาเคลื่อนไหวช้าๆ บนริมฝีปากอิ่มของเธอ ลิ้มรส ค้นหา เรียกร้อง แพรครางเบาในลำคอ มือเลื่อนจากหน้าอกขึ้นไปเกาะบ่ากว้างของเขา

ฝนกระหน่ำหนักขึ้น ลมหอบเสียงพายุกระทบเทรลเลอร์จนสั่นไหว แต่ทั้งสองไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหายใจของกันและกัน

"เธอยั่วผมก่อนนะ" ณัฐกระซิบข้างริมฝีปากเธอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า "ตั้งแต่วันแรกที่เข้ากอง... เธอยั่วผมตลอด"

"ฉันไม่ได้—"

"ยั่ว" เขาตัดบท จูบมุมปากเธอ "ทุกครั้งที่เธอเถียงผม ทุกครั้งที่เธอจ้องตาผมแล้วไม่ยอมก้มหน้า" จูบคาง "ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านแล้วกลิ่นน้ำหอมเธอตามหลอกหลอนผมทั้งวัน"

มือเขาเลื่อนลงจากท้ายทอย ผ่านแนวกระดูกสันหลัง ลงไปที่เอว สัมผัสผ่านผ้าเสื้อฮูดตัวหลวม แพรสูดหายใจเข้าสั่นเมื่อรู้สึกถึงมือใหญ่ร้อนผ่านผ้า

"ณัฐ..." เสียงเธอเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงกลัวอีกต่อไป เป็นเสียงเรียกร้องที่เธอเองก็ประหลาดใจ

═══════════════════════════════════════════

ณัฐวัฒน์รู้สึกถึงร่างเล็กในอ้อมแขนสั่นระริก แต่มือเรียวที่เกาะบ่าเขาไม่ได้ผลักออก กลับดึงเข้ามาใกล้

เขาถอยออกมาเล็กน้อย มองใบหน้าเธอในแสงเทียน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองเขา — ครึ่งกลัว ครึ่งต้องการ ริมฝีปากอิ่มอวบบวมเล็กน้อยจากจูบ แก้มแดงระเรื่อ ชายผมเปียกแนบหน้า

_เธอสวยจนหายใจไม่ออก..._

"ถ้าเธอจะหนี..." เขากระซิบ นิ้วลูบแก้มเธอ "หนีตอนนี้ เพราะถ้าอีกสักครู่... ผมจะหยุดไม่ได้แล้ว"

แพรกลืนน้ำลาย ดวงตาเปียกแล้วมองตรงเข้าไปในตาเขา

"ฉันไม่ได้จะหนี"

คำตอบนั้นเป็นเหมือนการจุดไฟ

ณัฐจูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ได้ถามอนุญาต ไม่ได้ลังเล ริมฝีปากเขาครอบครองของเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นสอดผ่าน แพรครางเบา ร่างเธออ่อนลงในอ้อมแขนเขา

มือเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อฮูดตัวหลวม สัมผัสผิวเอวเธอที่ยังเย็นจากน้ำฝน แพรสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามือร้อนบนผิวเปล่า ตัดกับความเย็นจนรู้สึกราวกับไฟลนน้ำแข็ง

"เย็น" เขากระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นพัดผ่านใบหู "ให้ผมทำให้อุ่นขึ้น"

เขาดึงเสื้อฮูดขึ้นช้าๆ ให้เวลาเธอปฏิเสธ แต่แพรยกแขนขึ้นให้เอง ใบหน้าแดงก่ำในแสงเทียน ตาเบือนไปทางอื่น

ณัฐสูดหายใจเข้าสั่น

ร่างเล็กในแสงเทียน ผิวนวลเปล่งปลั่ง แสงสีส้มเต้นระริกบนเรือนร่างเหมือนจิตรกรลงสีบนผืนผ้าใบ โค้งเว้าของเธอสวยราวกับรูปปั้นกรีก เส้นผมเปียกสีน้ำตาลตกลงมาปิดไหล่ หยดน้ำไหลผ่านผิว

เขาก้มลงจูบไหล่เธอตรงที่หยดน้ำไหลผ่าน ริมฝีปากไล่ตามทางน้ำขึ้นไปที่ลำคอ แพรเอียงคอให้ ลมหายใจเริ่มถี่ มือทั้งสองเกาะเสื้อหน้าอกเขา

"ณัฐ..." เสียงเธอสั่นครือ

"หือ?" เขากระซิบตอบบนผิวคอเธอ ริมฝีปากแตะจุดที่ชีพจรเต้นรัว

"เสื้อ... เธอด้วย..."

ณัฐยิ้มมุมปาก ถอยออกมาดึงเสื้อยืดออกในจังหวะเดียว ร่างสูงกำยำในแสงเทียน หน้าท้องแบนเรียบแกร่ง ไหล่กว้าง อกหนา กลิ่น Bleu de Chanel เข้มขึ้นเมื่อผิวเปิดเผย

แพรกลืนน้ำลาย สายตาเธอกวาดมองร่างเขาโดยไม่ตั้งใจ แล้วรีบเบือนหน้าหนี แต่ณัฐจับคางเธอหันกลับมา

"ดูผมสิ" เสียงเขาทุ้มต่ำ "อย่าเบือนหน้าหนี"

เขาดันเธอให้เอนลงบนเตียงช้าๆ ร่างเขาเอนตาม ทาบทับโดยไม่ทิ้งน้ำหนักจนเกินไป แขนยันสองข้างศีรษะเธอ มองลงมาที่ใบหน้าในแสงเทียน

ฝนยังคงกระหน่ำหลังคา เสียงดังสม่ำเสมอเหมือนจังหวะกลอง ลมหอนรอบเทรลเลอร์ ฟ้าแลบส่องเข้ามาทางหน้าต่างเป็นระยะ

แต่คราวนี้แพรไม่กลัว

เพราะไม่มีที่ว่างสำหรับความกลัวอีกต่อไป

═══════════════════════════════════════════

มือเขาประคองใบหน้าเธอด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยคิดว่าเพลย์บอยอย่างณัฐวัฒน์จะมี นิ้วลูบขมับ เลื่อนลงมาตามแนวขากรรไกร ลงไปที่คอ ที่ไหปลาร้า

"เธอสั่น" เขากระซิบ ริมฝีปากแตะหลังหูเธอ

"ก็... นี่ครั้งแรกที่..." เธอหยุดกลางประโยค ใบหน้าร้อนผ่าว

ณัฐหยุด เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาเข้มนิ่ง "ครั้งแรกที่อะไร?"

"ครั้งแรกที่... อยู่กับใครแบบนี้ ตั้งแต่กลับจากลอนดอน" เธอกระซิบ เบือนสายตาหนี "อดีตแฟนฝรั่ง... มันจบไม่ดี ฉัน..."

เขาวางนิ้วบนริมฝีปากเธอ "ไม่ต้องเล่า" แล้วจูบหน้าผากเธอเบาๆ ยาวนาน "ผมจะไม่ทำให้เธอเจ็บ"

_อย่าสัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้ ณัฐวัฒน์..._

แต่ร่างกายเขาสัญญาด้วยการกระทำ ทุกสัมผัสของเขาเปลี่ยนจังหวะ — ช้าลง นุ่มนวลขึ้น อ่อนโยนจนแพรรู้สึกเหมือนจะละลาย

ริมฝีปากเขาเดินทางจากหน้าผาก ลงมาที่ดวงตา จมูก แก้ม มุมปาก คาง ลำคอ ไหปลาร้า ไม่รีบร้อน ราวกับเขามีเวลาทั้งโลก ราวกับพายุข้างนอกจะกั้นเวลาไว้ให้เขา

แพรหลับตา ปล่อยให้ความรู้สึกท่วมท้น มือเธอเลื่อนจากบ่าเขาขึ้นไปสอดนิ้วในเส้นผมดำ กดศีรษะเขาเข้ามาใกล้ เรียวเล็บจิกหนังศีรษะเบาๆ เมื่อริมฝีปากเขาแตะจุดที่ทำให้เธอสะดุ้ง

"ณัฐ..." เสียงเธอครางต่ำ

"ผมชอบเวลาเธอเรียกชื่อผม" เขากระซิบบนผิวเธอ ลมหายใจร้อนพัดผ่าน "เรียกอีก"

"ณัฐ..."

"ดังกว่านี้"

"ณัฐ!"

เขายิ้มบนผิวเธอ สัมผัสมั่นใจแต่ละเอียดอ่อน ค้นหาจุดที่ทำให้เธอสูดหายใจเข้าสั่น จุดที่ทำให้เธอเกาะบ่าเขาแน่นขึ้น จุดที่ทำให้เสียงครางหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

ฝนกระหน่ำหนักขึ้นอีก กลบเสียงทุกอย่างนอกเทรลเลอร์ เหมือนโลกหดเล็กลงเหลือแค่ห้องสี่เหลี่ยมนี้ แค่เตียงนี้ แค่สองคนนี้

ร่างเธอโค้งรับเขาเมื่อเขาเลื่อนลงมาต่ำกว่าไหปลาร้า เรียวเล็บเธอลากเส้นบนหลังกว้างของเขา ทิ้งรอยแดงจางๆ ในแสงเทียน ณัฐครางต่ำในลำคอ เสียงทุ้มลึกที่สั่นสะเทือนถึงกระดูก

"อย่าหยุด..." แพรกระซิบ เสียงแหบพร่าด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ไม่เคยรู้จัก

ณัฐเงยหน้าขึ้น สบตาเธอ ดวงตาเข้มของเขาเปี่ยมด้วยสิ่งที่เธออ่านไม่ออก — ความต้องการ ความอ่อนโยน ความทะนุถนอม และอะไรบางอย่างที่ลึกกว่านั้น

"ไม่หยุด" เขาสัญญา

═══════════════════════════════════════════

เทียนเล่มที่สองดับลง เหลือเพียงเล่มสุดท้ายส่องสว่างริบหรี่

แสงจางเลือนทำให้ทุกอย่างกลายเป็นเงา เป็นความรู้สึก เป็นเสียง ในความมืดครึ่งสว่าง ประสาทสัมผัสทุกอย่างคมชัดขึ้นเป็นร้อยเท่า

กลิ่น Bleu de Chanel ผสม YSL Mon Paris ผสมกลิ่นฝน กลิ่นเทียน กลายเป็นกลิ่นใหม่ที่ไม่มีชื่อเรียก — กลิ่นของคืนนี้ ที่จะฝังอยู่ในความทรงจำตลอดไป

ผิวสัมผัสผิว ความร้อนปะทะความร้อน มือเรียวเกาะแขนแกร่ง เรียวเล็บฝังลงบนผิว ร่างใหญ่โอบร่างเล็ก จังหวะที่เริ่มช้าค่อยเร็วขึ้นตามเสียงหายใจที่ถี่ขึ้นเรื่อยๆ

"ณัฐ... อย่าหยุด" แพรกระซิบข้างหูเขา เสียงสั่นเครือ เรียวเล็บเกาหลังเขาแรงขึ้น

ณัฐครางต่ำ หน้าผากกดชนหน้าผากเธอ เหงื่อผสมกัน ลมหายใจร้อนประสานกัน "มองผม" เขากระซิบ "เปิดตามองผม"

แพรเปิดตา สบดวงตาเข้มของเขาในแสงเทียนเล่มสุดท้าย เห็นตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น เห็นความต้องการ เห็นความทะนุถนอม เห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจเธอบีบรัด

_เขามองเธอเหมือนเธอเป็นคนเดียวในโลก_

ร่างทั้งสองเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียว จังหวะเร่งขึ้น แรงขึ้น ลึกขึ้น แพรกอดรัดเขาแน่น ขาพันรอบเอว เล็บฝังลงในบ่าจนเขาคราง เสียงครางของทั้งคู่ผสมกับเสียงฝนที่กลบทุกเสียงอื่น

ฟ้าแลบสว่างวาบ ส่องร่างทั้งสองในชั่ววินาที — สวยราวกับฉากในภาพยนตร์ขาวดำ เงาทาบบนผนัง ร่างประสานกัน ใกล้ชิดจนไม่เหลือช่องว่าง

"ณัฐ... ณัฐ!" เสียงเธอสูงขึ้น สั่นขึ้น

"อยู่นี่" เขากระซิบ "ผมอยู่นี่"

คลื่นความรู้สึกถาโถมเข้ามาเหมือนพายุที่ซัดอยู่ข้างนอก รุนแรง ท่วมท้น ไม่อาจต้านทาน ร่างเธอโค้งงอในอ้อมแขนเขา เสียงหวีดเบาหลุดจากริมฝีปาก มือกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาว

ณัฐกดหน้าลงที่ซอกคอเธอ ครางทุ้มลึก ร่างสั่นสะท้าน กอดเธอแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

ฝนยังคงตกไม่หยุด

เทียนเล่มสุดท้ายส่องแสงสุดท้ายแล้วดับลง

ความมืดโอบล้อมร่างทั้งสอง เหลือเพียงเสียงหายใจหอบ เสียงหัวใจเต้นรัว และเสียงฝนที่ค่อยๆ เบาลง

═══════════════════════════════════════════

ณัฐนอนหงาย แพรนอนซุกอยู่ในซอกแขนเขา ศีรษะวางบนอกกว้าง มือเรียววางเบาๆ บนหน้าท้องแบนเรียบของเขา ผ้าห่มบางคลุมร่างทั้งสอง

ฝนเบาลงเป็นเสียงกระทบหลังคาแผ่วๆ ราวกับเพลงกล่อม ลมสงบ ฟ้าร้องไกลออกไป เหลือเพียงเสียงครืนแผ่วจากขอบฟ้า

"เธอยังกลัวอยู่ไหม?" ณัฐถามเบาๆ นิ้วลูบเส้นผมเธอที่เริ่มแห้ง

"กลัวอะไร?" แพรถามเลื่อนลอย

"ฟ้าร้อง"

"...ลืมไปแล้ว"

เขาหัวเราะเบาๆ อกสั่นใต้ศีรษะเธอ "งั้นพายุก็มีประโยชน์บ้างเหมือนกัน"

แพรตบหน้าท้องเขาเบาๆ "อย่าเหลิง"

"ไม่ได้เหลิง" เสียงเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง มือรัดเธอแน่นขึ้น "ผม..."

เขาหยุด ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยอยากให้ใครนอนอยู่ในอ้อมแขนจนเช้า ไม่เคยกลัวว่าพอเช้ามาทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

_เธอไม่เหมือนคนอื่น..._

แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เพราะไม่รู้ว่ามีสิทธิ์พูดหรือเปล่า เขาเป็นอะไรของเธอ? เขาเป็นใคร? ดาราเพลย์บอยที่มีกิ๊กตามกอง? ลูกชายที่ซ่อนแม่ป่วยอัลไซเมอร์? หรือผู้ชายที่เพิ่งค้นพบว่าอาจจะ...

แพรหายใจช้าลง สม่ำเสมอ เธอหลับไป ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ขนตายาวทาบแก้ม ใบหน้าสงบในความมืด

ณัฐมองเธอในแสงจันทร์จางๆ ที่เริ่มลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เมฆเริ่มเคลื่อนตัว ดวงจันทร์โผล่ให้เห็นครึ่งเสี้ยว ส่องแสงเงินอ่อนลงบนใบหน้าที่หลับสนิท

เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาที่สุด แล้วกระซิบเสียงแผ่วราวกับกลัวจะปลุก

"ผมทำอะไรลงไปเนี่ย..."

ข้างนอก พายุผ่านไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฝนพรำเบาๆ กลิ่นดินเปียก และท้องฟ้าที่ค่อยๆ แจ่มใส

═══════════════════════════════════════════

แสงแดดแรกของวันใหม่ลอดผ่านม่านเทรลเลอร์เป็นทางสีทอง ตกลงบนใบหน้าของแพรที่ยังหลับอยู่

เธอขยับ รู้สึกถึงความอุ่นที่โอบล้อม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคย ผ้าปูที่นอนที่ไม่ใช่ของเธอ และแขนหนาที่พาดอยู่บนเอว

ดวงตาเปิดช้าๆ

เห็นหน้าอกเปลือยเปล่า ขึ้นลงตามจังหวะหายใจช้าสม่ำเสมอ สายตาเลื่อนขึ้น — คางคม ริมฝีปากบางเผยอ เส้นผมดำยุ่งเหยิงตกลงมาบนหน้าผาก ขนตาหนายาว

ณัฐวัฒน์ หลับสนิท ใบหน้าสงบราวกับเด็กชาย ไม่มีรอยยิ้มเพลย์บอย ไม่มีสายตายั่วยวน เป็นเพียงชายหนุ่มที่หลับอย่างสงบในยามเช้า

_สวยจัง... ไม่... ไม่ใช่!_

ความทรงจำของคืนที่ผ่านมาถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์

มือเขาที่สัมผัส ริมฝีปากเขาที่จูบ เสียงกระซิบ เสียงครางต่ำ กลิ่นเหงื่อผสมน้ำหอม ความรู้สึกที่ท่วมท้นจนร้องออกมา...

ใบหน้าเธอร้อนจัดราวกับมีไข้

_ฉันนอนกับณัฐวัฒน์ ธนวรรธน์ ดาราเพลย์บอยอันดับหนึ่งของประเทศ_

_ฉันนอนกับคนที่ฉันสาบานว่าจะไม่มีวันตกหลุม_

_ฉัน... ฉันทำอะไรลงไป_

หัวใจทุบอกรัว แพรค่อยๆ ยกแขนเขาออกจากเอว ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ ณัฐขยับเล็กน้อยแต่ไม่ตื่น เธอลุกนั่ง ดึงผ้าห่มมาคลุมอก มองรอบเทรลเลอร์ที่ยังมีร่องรอยของคืนที่ผ่านมา — เสื้อฮูดของเขาอยู่บนพื้น เสื้อยืดสีขาวอยู่อีกมุม เทียนที่ดับแล้ว แก้วน้ำบนโต๊ะ

_ต้องไปก่อนที่เขาจะตื่น ต้องไป ต้องคิดให้ตก_

เธอค่อยๆ ลงจากเตียง เก็บเสื้อผ้าของตัวเอง เปลี่ยนอย่างรีบร้อน มือสั่น ใจสั่น ตัวยังเจ็บระบมจางๆ เตือนว่าคืนที่ผ่านมาไม่ใช่ความฝัน

เธอมองณัฐเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเปิดประตู

เขานอนหลับอยู่ แสงเช้าทาบบนใบหน้า สงบ อ่อนโยน ไม่มีเกราะป้องกัน ไม่มีหน้ากาก

_หัวใจเธอบีบรัดจนเจ็บ_

แล้วเธอก็เดินออกไป ปิดประตูเทรลเลอร์เบาที่สุด

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 9 — เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป