ตอนที่ 10

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 10: ภาพที่นักข่าวได้

═══════════════════════════════════════════

โทรศัพท์ของณัฐวัฒน์สั่นตอนเขากำลังแต่งหน้าในเทรลเลอร์

หมายเลขที่ไม่รู้จัก เขากดรับ

"สวัสดีครับพี่ณัฐ รุจิภาสครับ จากนิตยสาร Entertainment Weekly"

ณัฐวัฒน์หยุดมือที่กำลังจะปัดแป้ง "ว่าไง?"

"ผมมีภาพสวยๆ ของพี่ครับ อยากจะปรึกษาว่า... ภาพนี้ราคาเท่าไหร่ดี?"

"ภาพอะไร?"

เสียงหัวเราะเบาจากอีกฝั่งสาย แล้วข้อความรูปภาพถูกส่งเข้ามา

ณัฐวัฒน์เปิดดู เลือดเย็นวาบ

ภาพเขากับแพรยืนอยู่ด้วยกันบนชายหาดเมื่อคืนก่อน คืนที่พายุจะมา ในภาพ เธอนั่งบนก้อนหิน เขายืนอยู่ข้างๆ ใกล้กันจนแทบจะชิด แสงจันทร์ส่องให้เห็นใบหน้าทั้งคู่ชัดเจน

อีกรูปหนึ่ง ตอนที่เขาจับแขนเธอเมื่อเธอเซ ถ่ายจากมุมที่ทำให้ดูเหมือนเขากำลังดึงเธอเข้าอ้อมแขน

และอีกรูป ตอนที่เธอหันมามองเขาก่อนเข้าห้อง สายตาที่สบกัน แม้จะเป็นภาพห่างๆ แต่ก็บอกได้ชัดว่ามันไม่ใช่สายตาระหว่างเพื่อนร่วมงาน

"ภาพชัดดีเลยนะครับ" รุจพูดด้วยน้ำเสียงรื่นเริง "ลูกสาวผู้กำกับพิพัฒน์ด้วย ข่าวนี้มีค่ามากเลยนะครับ"

ณัฐวัฒน์กัดฟัน "เธอต้องการอะไร?"

"ไม่ได้ต้องการอะไรมากครับ แค่อยากปรึกษาว่าพี่ณัฐอยากจัดการยังไง ก่อนที่ผมจะตัดสินใจเอง"

═══════════════════════════════════════════

ในขณะเดียวกัน ชนัญญากำลังตรวจเช็คอุปกรณ์ถ่ายทำริมหาด

หลังคืนพายุ — คืนที่เธอวิ่งไปหาณัฐวัฒน์ที่เทรลเลอร์ คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน — เธอพยายามทำตัวปกติ แต่ร่างกายของเธอยังจำทุกสัมผัส ทุกลมหายใจ ทุกคำกระซิบในความมืด

_หยุดคิดเรื่องนั้นได้แล้ว_

"พี่แพรคะ"

เสียงแหลมจากข้างหลังทำให้เธอหันกลับ

มิ้นท์ยืนอยู่ตรงหน้า สวมบิกินีสีชมพูกับผ้าคลุมบาง ผมยาวสลวยปล่อยลงมาเหนือไหล่ ใบหน้าสวยคม แต่ดวงตาเย็นชา

"มิ้นท์มีเรื่องอยากคุยกับพี่แพรค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานจนเจ็บหู

"ว่ามา" แพรตอบเสียงราบ

มิ้นท์ก้าวเข้ามาใกล้ เสียงเบาลงจนเฉพาะสองคนได้ยิน

"มิ้นท์เห็นนะคะ คืนที่พายุ พี่แพรวิ่งไปเทรลเลอร์พี่ณัฐ" รอยยิ้มของเธอไม่ถึงตา "แล้วก็ไม่ได้ออกมาจนเช้า"

แพรรู้สึกเลือดเย็นวูบ แต่ใบหน้าเธอไม่เปลี่ยน

"ฝนตก ไฟดับ ฉันไปอยู่ที่ปลอดภัยที่สุด"

"ค่ะ ปลอดภัย~" มิ้นท์ลากเสียงยาว "พี่แพรคะ มิ้นท์พูดตรงๆ นะคะ พี่ณัฐเป็นของมิ้นท์ก่อน เราอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ถ้าพี่แพรไม่ถอย..."

"ถ้าไม่ถอยยังไง?" แพรสบตาเธอตรงๆ

"มิ้นท์จะเล่าให้ทุกคนฟังค่ะ ว่าคืนนั้นพี่แพรไปทำอะไรที่เทรลเลอร์ รวมถึงลุงพิพัฒน์ด้วย"

ชื่อพ่อทำให้แพรกำมือแน่น

"ฉันไม่ได้แย่งใคร" แพรพูดเสียงเย็น "ถ้าเขาเป็นของคุณจริง คุณไม่ต้องมาขู่ฉัน"

มิ้นท์หรี่ตา รอยยิ้มหายไป เหลือเพียงความเกลียดชัง

"ระวังนะคะ พี่แพร" เธอหันหลังเดินจากไป ส่ายสะโพกไปตามชายหาด

═══════════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น แพรนั่งอยู่ในบังกะโลคนเดียว

คำพูดของมิ้นท์วนเวียนในหัว _พี่ณัฐเป็นของมิ้นท์ก่อน_ ประโยคนั้นแทงเข้าไปลึกกว่าที่เธอยอมรับ

_ฉันเป็นอะไรของเขา?_

_กิ๊กอีกคน? ผู้หญิงอีกคนในลิสต์ยาวเหยียด?_

เสียงเคาะประตู

เธอเปิดประตู ณัฐวัฒน์ยืนอยู่ข้างนอก ใบหน้าตึงเครียดผิดปกติ

"เข้ามาข้างในได้ไหม?"

แพรลังเล แต่แล้วก็เปิดประตูกว้างขึ้น

ณัฐวัฒน์เดินเข้ามา ปิดประตู หันมาหาเธอ

"มีนักข่าวชื่อรุจ ได้ภาพเรา"

แพรรู้สึกเหมือนพื้นเอียง "ภาพอะไร?"

"ภาพเราบนชายหาดคืนก่อนพายุ ไม่มีอะไรมาก แต่ถ้าตีความ..."

"ก็ดูเหมือนมีอะไรมาก" เธอจบประโยคให้

เขาพยักหน้า

ความเงียบแผ่ปกคลุม เสียงคลื่นทะเลข้างนอกดังชัดเจนในความเงียบ

"ฉันไม่ใช่กิ๊กในกองนะ" แพรพูดขึ้น เสียงสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่ใช่มิ้นท์ ไม่ใช่ผู้หญิงอีกคนที่เธอเล่นด้วยแล้วก็ทิ้ง"

"ผมไม่เคยคิดว่าเธอเป็นแบบนั้น"

"แล้วฉันเป็นอะไรของเธอ?" เธอถาม เสียงแข็ง ตาแดง "เพราะถ้าฉันเป็นแค่เรื่องสนุกคืนเดียว ก็บอกมาเลย ฉันจะได้จัดการกับตัวเอง"

ณัฐวัฒน์เดินเข้ามาใกล้ มือเขายกขึ้นจะสัมผัสแก้มเธอ แต่หยุดกลางอากาศ

"เธอไม่ใช่เรื่องสนุก" เสียงเขาทุ้มลึก "แต่ผมยังไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร"

"ไม่รู้?" เธอหัวเราะขื่น "สะดวกจังนะ"

"แพร—"

"มิ้นท์มาขู่ฉันวันนี้" เธอตัดบท "บอกว่าเธอเป็นของเธอก่อน ว่าจะไปบอกพ่อฉัน"

สีหน้าณัฐวัฒน์เปลี่ยน ความโกรธแวบขึ้นในตาเข้ม "มิ้นท์พูดอะไร?"

"สิ่งที่คนที่เคย _มีอะไร_ กับเธอมีสิทธิ์พูด"

คำนั้นเหมือนเข็มจิ้มเข้าไปตรงๆ ณัฐวัฒน์เงียบ

เขาถอนหายใจยาว เอามือกุมขมับ

"ผมจัดการเอง เรื่องมิ้นท์ เรื่องนักข่าว ทุกเรื่อง"

"แล้วเรื่องฉันล่ะ?" แพรถาม "จัดการยังไง?"

เขามองเธอ ตาเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่น แต่เขาไม่ตอบ

แพรพยักหน้าช้าๆ น้ำตาคลอแต่ไม่ยอมให้ไหล

"กลับไปเถอะ" เธอเปิดประตู "ก่อนที่จะมีคนเห็นอีก"

ณัฐวัฒน์เดินออกไปโดยไม่ตอบ

═══════════════════════════════════════════

วันถัดมา ระหว่างพักกลางวัน ผู้กำกับพิพัฒน์เรียกแพรไปคุย

พ่อลูกนั่งอยู่ใต้ร่มริมหาด ไกลจากหูคนอื่น

"แพร" พิพัฒน์เริ่มด้วยน้ำเสียงที่เธอรู้จักดี — น้ำเสียงที่ไม่ใช่ผู้กำกับ แต่เป็นพ่อ "พ่อเห็นนะ"

"เห็นอะไรคะ?"

"เห็นว่าเธอกับณัฐวัฒน์มีอะไรบางอย่าง" พิพัฒน์พูดตรง "สายตา ท่าทาง พ่อเป็นผู้กำกับ พ่ออ่านคนออก"

แพรเงียบ

"ณัฐวัฒน์เป็นนักแสดงที่เก่ง" พิพัฒน์พูดต่อ "แต่เขาก็มีชื่อเสียงในเรื่องผู้หญิง พ่อไม่อยากให้ลูก—"

"พ่อ" แพรตัดบท "ไม่มีอะไรค่ะ"

พิพัฒน์มองลูกสาว สายตาคมกริบ

"พ่อเตือนเท่านี้" เขาพูดเสียงเรียบ "ถ้ามีอะไร จบก่อนที่จะมีคนเจ็บ โดยเฉพาะเธอ"

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น แพรนอนไม่หลับอีกครั้ง

โทรศัพท์สั่น ข้อความจากหมายเลขไม่รู้จัก

_"รู้ไหมคะ ว่าพี่ณัฐมีอีกคนนอกกอง ไม่ใช่แค่มิ้นท์ค่ะ"_

แพรจ้องหน้าจอ นิ้วสั่น

_อีกคน?_

ข้อความต่อไปเป็นรูปภาพ ณัฐวัฒน์นั่งทานข้าวกับผู้หญิงคนหนึ่งในร้านอาหารหรู ใบหน้าเธอไม่ชัด แต่ท่าทางสนิทสนม มือสัมผัสกัน

วันที่ในรูปเป็นเพียงสามสัปดาห์ก่อน

_สามสัปดาห์ก่อน ตอนที่เขาเริ่มจีบฉัน ตอนที่เขาซ้อมบทกลางดึกกับฉัน ตอนที่เขาสัมผัสแก้มฉัน_

_เขามีอีกคน_

โทรศัพท์ดังขึ้น หมายเลขรุจ — นักข่าว โทรหาณัฐวัฒน์อีกครั้ง เธอได้ยินเสียงจากห้องข้างๆ ผ่านผนังบาง

"ราคาสุดท้ายนะครับพี่ณัฐ" เสียงรุจลอดออกมาจางๆ "ไม่งั้นพรุ่งนี้ทั้งประเทศจะรู้"

แพรกอดเข่า มองรูปในโทรศัพท์

น้ำตาหยดลงบนหน้าจอ

_ฉันโง่_

_เจ้าชายเพลย์บอย... ก็ยังเป็นเพลย์บอยอยู่ดี_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 11 — ข้อตกลงหลังกล้อง