ตอนที่ 6

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 6: เดินทางไปเกาะช้าง

═══════════════════════════════════════════

รถตู้สามคันออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้ามืด

กองถ่ายทั้งหมดกว่าสามสิบชีวิตกำลังเดินทางไปเกาะช้าง จังหวัดตราด สำหรับการถ่ายทำฉากต่างจังหวัดที่จะใช้เวลาสองสัปดาห์ ฉากทะเล ฉากรีสอร์ต ฉากที่ตัวละครหนีจากกรุงเทพฯ ไปค้นหาตัวเอง

ชนัญญานั่งเบาะกลางของรถตู้คันที่สอง หูฟังครอบหู เพลย์ลิสต์เปิดเพลงแจ๊สเบาๆ สายตามองออกนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์เปลี่ยนจากตึกสูงเป็นทุ่งนา จากทุ่งนาเป็นภูเขา

ออมนั่งข้างๆ หลับไปตั้งแต่ผ่านชลบุรี

ประตูรถตู้เปิดที่ปั๊มน้ำมัน ณัฐวัฒน์ก้าวขึ้นมาพร้อมถุงขนมและกาแฟ

"คันผมเต็ม ขอนั่งคันนี้ได้ไหมครับ?" เขาถามคนขับ

คนขับพยักหน้า

แพรถอดหูฟังมองเขา เบาะว่างมีแค่ตรงข้างเธอ — ออมหลับเอนไปอีกฝั่ง

_ไม่จริง_

ณัฐวัฒน์เดินมานั่งลง ไหล่กว้างของเขาแทบจะชิดกับไหล่เธอในที่นั่งแคบๆ

"ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น" เขาพูดเบาๆ "ผมไม่กัด"

"ฉันไม่ได้ทำหน้าอะไร"

"หน้าเหมือนเจอหมาจรจัดขึ้นรถ"

แพรกลั้นหัวเราะ แล้วรีบทำหน้าเฉย

ณัฐวัฒน์ยื่นแก้วกาแฟให้เธอ "ลาเต้ ไม่หวาน"

เธอมองแก้ว แล้วมองเขา "รู้ได้ยังไงว่าฉันกินอะไร?"

"เธอสั่งแบบเดียวกันทุกเช้าที่กอง" เขาพูดเรียบๆ แล้วหันไปจิบกาแฟของตัวเอง

_เขาสังเกต?_

แพรรับแก้วมาโดยไม่พูดอะไร จิบกาแฟ รสชาติกลมกล่อมถูกปากพอดี

รถตู้ออกจากปั๊มน้ำมัน ถนนเริ่มคดเคี้ยวเข้าเขตภูเขา รถโยกไปมา ทุกครั้งที่เข้าโค้ง ไหล่ของพวกเขาชนกัน

ครั้งแรก ทั้งคู่ขยับหนี

ครั้งที่สอง แพรขยับ ณัฐวัฒน์ไม่ขยับ

ครั้งที่สาม ไม่มีใครขยับ

═══════════════════════════════════════════

ระหว่างทาง ออมตื่นขึ้นมา เห็นณัฐวัฒน์นั่งข้างแพร เปิดตาโต

"อ้าว? พี่ณัฐ!" ออมตื่นเต็มที่ทันที "ย้ายมาคันนี้เมื่อไหร่คะ?"

"ตั้งนานแล้ว" ณัฐวัฒน์ยิ้มสุภาพ รอยยิ้มดาราสำหรับสาธารณะ

ออมแอบกระซิบกับแพร "ทำไมไม่ปลุกฉัน!"

แพรส่ายหัว ทำเป็นไม่สนใจ

แต่ตลอดสามชั่วโมงที่เหลือของการเดินทาง เธอรู้สึกถึงความอุ่นจากไหล่ของเขาที่แนบชิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาทุกครั้งที่เขาขยับตัว เสียงหายใจสม่ำเสมอเมื่อเขาหลับไปครึ่งชั่วโมงก่อนถึง — ศีรษะเอนมาทางเธอเล็กน้อย เส้นผมสีดำเงาใกล้จนเธอเห็นเส้นผมทุกเส้น

_ถ้าขยับนิดเดียว ผมเขาจะแตะแก้มฉัน_

เธอไม่ขยับ

═══════════════════════════════════════════

เกาะช้างต้อนรับพวกเขาด้วยสีฟ้าเขียวของทะเลอันดามัน

รีสอร์ตที่กองถ่ายจองเป็นรีสอร์ตระดับกลาง ไม่หรูเกินไป บังกะโลไม้กระจายอยู่ริมหาด ล้อมรอบด้วยต้นมะพร้าวสูง เสียงคลื่นซัดหาดทรายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

"ห้องแจกแล้วนะครับ!" ผู้จัดการกองตะโกน "นักแสดงอยู่โซน A ทีมงานโซน B ผู้ช่วยผู้กำกับอยู่โซน A ห้อง 4"

แพรรับกุญแจมา มองป้ายห้อง A4 แล้วเดินไปตามทางเดินไม้

บังกะโลของเธออยู่ท่ามกลางสวนเขียวชอุ่ม มีระเบียงเล็กๆ มองเห็นทะเล ข้างๆ เป็นเทรลเลอร์ขนาดใหญ่ที่จอดอยู่ — เทรลเลอร์ส่วนตัวของณัฐวัฒน์ในฐานะดาราอันดับหนึ่ง

_แค่ข้ามรั้วก็ถึง_

เธอถอนหายใจ วางกระเป๋าในห้อง แล้วออกมาสำรวจรอบๆ

═══════════════════════════════════════════

ค่ำนั้น กองถ่ายจัดปาร์ตี้ต้อนรับบนชายหาด

โต๊ะยาวเต็มไปด้วยอาหารทะเลสด กุ้งเผา หอยแมลงภู่อบ ปลาเผาเกลือ น้ำจิ้มซีฟู้ดรสจัดจ้าน มีเบียร์และเหล้าวางเรียงราย ไฟประดับพันรอบต้นมะพร้าว แสงสีส้มอุ่นสะท้อนบนผิวน้ำทะเลสีดำ

ทุกคนผ่อนคลาย หัวเราะ ดื่ม คุยเสียงดัง

แพรนั่งอยู่กับกลุ่มทีมงาน ดื่มเบียร์ขวดแรก ลมทะเลพัดผมยาวปลิวไสว เธอใส่เดรสสายเดี่ยวสีขาว เรียบง่ายแต่เข้ากับบรรยากาศเกาะพอดี

"แพร สวยจัง!" ออมผิวปาก "ใส่แต่เสื้อยืดในกอง ไม่เคยเห็นแบบนี้เลย"

"ร้อนก็ใส่สบายๆ" แพรบ่นลอยๆ

จากมุมตา เธอเห็นมิ้นท์นั่งแนบชิดณัฐวัฒน์อยู่โต๊ะดารา หัวเราะ แตะแขนเขา เอนตัวเข้าหา

ณัฐวัฒน์ยิ้มให้มิ้นท์ตามมารยาท แต่ไม่ได้แตะกลับ

_ไม่เกี่ยวกับฉัน เขาจะนั่งกับใครก็เรื่องของเขา_

แพรหันกลับไปคุยกับออม พยายามไม่มอง

═══════════════════════════════════════════

สองชั่วโมงผ่านไป งานเริ่มเบาบาง คนทยอยกลับห้อง

แพรเดินออกจากวงเงียบๆ ถอดรองเท้าเดินเท้าเปล่าบนทรายเย็น ไปนั่งที่ก้อนหินริมน้ำ ห่างจากปาร์ตี้พอที่จะได้ยินเพลงจางๆ แต่ไม่มีใครรบกวน

ทะเลยามค่ำมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวสะท้อนบนผิวน้ำ เสียงคลื่นกระทบหินเป็นจังหวะ ลมเค็มพัดเย็นสบาย

เธอดื่มเบียร์ขวดที่สอง มองฟ้า ดาวกระจายเต็มท้องฟ้าแบบที่ไม่มีทางเห็นในกรุงเทพฯ

"ตรงนี้เห็นดาวชัดดี"

เสียงทุ้มดังจากข้างหลัง ณัฐวัฒน์เดินมานั่งบนก้อนหินข้างๆ ไม่ชิดเกินไป แต่ใกล้พอที่จะคุยกันได้

แพรไม่หันไปมอง "มิ้นท์ไม่ตามมาเหรอ?"

"มิ้นท์ไม่ใช่เรื่องของเธอ"

"ก็ไม่ใช่" เธอยักไหล่ "แค่ถาม"

ความเงียบแผ่ปกคลุมระหว่างพวกเขา มีเพียงเสียงคลื่นและเพลงจากปาร์ตี้ที่อยู่ไกลออกไป

"ทำไมถึงอยากเป็นผู้กำกับ?" ณัฐวัฒน์ถามเฉยๆ

แพรหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ไม่มีใครเคยถามเธอแบบนี้ คนส่วนใหญ่แค่ถามว่า "ตามรอยพ่อเหรอ?"

"เพราะฉันเชื่อว่าหนังเปลี่ยนคนได้" เธอตอบ ไม่รู้ทำไมถึงตอบตรง อาจเพราะเบียร์ หรือเพราะทะเล หรือเพราะเขาถามจริงๆ "ตอนเด็กๆ พ่อแม่ทะเลาะกัน ฉันหนีไปดูหนังในโรง นั่งคนเดียว ดูซ้ำสองรอบ ออกมาก็รู้สึกดีขึ้น เหมือนมีคนเข้าใจ"

เธอหยุด ดื่มเบียร์อีกอึก "ฉันอยากสร้างสิ่งนั้นให้คนอื่น"

ณัฐวัฒน์เงียบไปครู่ สายตามองออกไปที่ทะเลมืด

"ผมเริ่มเป็นนักแสดงเพราะเงิน" เขาพูดเสียงเบา "แม่ป่วย ต้องหาเงินรักษา เข้าวงการตอนสิบแปด ไม่ได้รักอาชีพนี้ แค่ต้องทำ"

แพรหันมามองเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดเรื่องส่วนตัวกับเธอ เสียงเขาไม่มีรอยยิ้มดารา ไม่มีมุกตลก มีแค่ความจริงเปลือยเปล่า

"แล้วตอนนี้ล่ะ?" เธอถามเบาๆ "รักมันไหม?"

เขาหันมามองเธอ แสงจันทร์สะท้อนในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม

"ตอนนี้... เริ่มมีเหตุผลอื่นที่อยากมากอง"

แพรรู้สึกแก้มร้อน เธอรีบหันไปมองทะเล

ลมพัดแรงขึ้น ผมเธอปลิวไปทางเขา เส้นผมสีน้ำตาลลอยไปสัมผัสแขนเขา

ทั้งคู่ไม่ขยับ

"เมฆเยอะขึ้นนะ" แพรพูดเปลี่ยนเรื่อง มองท้องฟ้าที่เมฆดำเริ่มบดบังดาว

═══════════════════════════════════════════

ลมเปลี่ยนทิศ แรงขึ้นจนต้นมะพร้าวโอนเอน

"พยากรณ์อากาศบอกว่าคืนนี้จะมีพายุครับ!" เสียงผู้จัดการกองตะโกนจากปาร์ตี้ "ทุกคนกลับห้องนะครับ เก็บของให้เรียบร้อย"

ทีมงานเริ่มรีบเก็บโต๊ะอาหาร พับผ้าใบ ขนของเข้าที่กำบัง

แพรลุกขึ้นจากก้อนหิน สะบัดทรายออกจากเดรส

ณัฐวัฒน์ลุกขึ้นเช่นกัน ยืนสูงกว่าเธอหนึ่งหัว

ลมพัดแรงจนเธอเซ เขาเอื้อมมือมาจับแขนเธอไว้ นิ้วอุ่นบนผิวเย็น

"ระวัง"

คำเดียว แต่เสียงเขาอ่อนโยนกว่าที่เธอเคยได้ยิน

แพรดึงแขนกลับ "ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ แล้วรีบเดินกลับไปทางบังกะโล

ก่อนจะเข้าประตูห้อง เธอหันกลับมา

ณัฐวัฒน์ยังยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางลมที่แรงขึ้นเรื่อยๆ ผมถูกพัดจนรุงรัง เสื้อเชิ้ตปลิวสะบัด แต่เขาไม่ขยับ สายตาจ้องมาที่เธอ

ฟ้าแลบวาบขึ้นไกลๆ ส่องให้เห็นใบหน้าเขาชัดเจนเป็นเสี้ยววินาที — กรามเหลี่ยม จมูกคม ดวงตาที่มองเธอด้วยบางอย่างที่เธอยังไม่กล้าเรียกชื่อ

เสียงฟ้าร้องครืนตามมา

แพรสะดุ้ง รีบผลักประตูบังกะโลเข้าไป ปิดประตู ล็อค

_พายุกำลังมา_

เธอพิงหลังกับประตู มือกุมอก หัวใจเต้นเร็ว

_พายุข้างนอก... หรือพายุข้างใน?_

ลมนอกหน้าต่างหอนแรงขึ้น ฟ้าแลบอีกครั้ง เสียงฟ้าร้องสนั่นจนกระจกสั่น

แพรหลับตา

_ฉันเกลียดพายุ_

ความจริงที่เธอไม่เคยบอกใคร ความกลัวฟ้าร้องที่มีมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่คืนที่พ่อแม่ทะเลาะครั้งสุดท้ายก่อนแยกทาง คืนที่มีพายุฝนกระหน่ำ เธอนอนร้องไห้คนเดียวในห้อง เสียงฟ้าร้องกลบเสียงร้องไห้

เสียงฟ้าร้องอีกครั้ง ดังกว่าเดิม ใกล้กว่าเดิม

ไฟในบังกะโลกระพริบ

แล้วดับ

ความมืดสนิทปกคลุมทุกอย่าง

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 7 — คืนพายุบนเกาะ