ตอนที่ 5

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 5: สายตาร้อนหลังกล้อง

═══════════════════════════════════════════

สองวันหลังจากคืนซ้อมบท ชนัญญาพยายามทำตัวปกติ

เธอเข้ากองแต่เช้า เตรียมอุปกรณ์ ประสานงานนักแสดง จัดตารางถ่ายทำ ทำทุกอย่างอย่างมืออาชีพ ไม่มองณัฐวัฒน์เกินกว่าที่จำเป็น ไม่พูดกับเขานอกเหนือจากเรื่องงาน

แต่ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน กลิ่น Bleu de Chanel ก็ลอยมาเตือนความจำ

_นิ้วเขาบนแก้ม ลมหายใจบนริมฝีปาก_

"แพร! สมาธิ!" เธอบอกตัวเอง เขย่าหัวแล้วก้มลงอ่านบทต่อ

วันนี้มีฉากสำคัญ — ฉากที่ตัวละครของณัฐวัฒน์จับนางเอกชิดกำแพง สารภาพว่าอดทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉากที่ต้องซ้อมบล็อกกิ้งให้สมบูรณ์ก่อนถ่ายจริงพรุ่งนี้

ปัญหาคือ นางเอกคนจริงยังติดถ่ายโฆษณาจนบ่ายสาม

"แพร" เสียงพ่อเรียกจากหลังจอมอนิเตอร์ "เธอเข้าไปยืนตำแหน่งแทนก่อนได้ไหม? พ่อต้องเช็คมุมกล้องกับแสง"

_อีกแล้ว_

แพรอยากปฏิเสธ แต่สายตาพ่อบอกชัดว่าไม่ใช่คำถาม เป็นคำสั่ง

"ค่ะ" เธอเดินขึ้นไปบนฉาก

═══════════════════════════════════════════

ฉากเป็นมุมห้องพักโรงแรม ผนังสีเทาเข้ม กระจกเงาบานใหญ่อยู่ด้านข้าง ไฟวอร์มโทนส่องจากด้านบนทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวล

ณัฐวัฒน์เดินขึ้นมาบนฉากด้วยท่าทางปกติ วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ด กางเกงสีเทาเข้ม ผมเซ็ตเป็นทรงที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่สวยจนน่าหมั่นไส้

"โอเค ณัฐ บล็อกกิ้งฉาก 47" ผู้กำกับพิพัฒน์พูดผ่านไมค์ "เดินเข้ามาจากซ้าย จับไหล่เธอหมุนให้ชิดกำแพง มือซ้ายยันผนังข้างหัว มือขวาจับคาง ไม่จูบ แค่ค้างไว้ ถ่ายโคลสอัพ"

ณัฐวัฒน์พยักหน้า เขาหันมาสบตาแพร

เธอยืนชิดกำแพง กอดอกไว้ หน้าตั้ง

"พร้อมไหม?" เขาถามเบาๆ เฉพาะเธอได้ยิน

"พร้อม" เธอตอบสั้น "แค่บล็อกกิ้ง"

มุมปากเขาขยับ "แค่บล็อกกิ้ง"

"แอ็คชั่น!"

ณัฐวัฒน์ก้าวเข้ามาเร็วกว่าที่เธอคาดคิด มือจับไหล่เธอหมุนตัว หลังเธอกระแทกกำแพงเบาๆ แต่แรงพอให้หายใจหายคอ

มือซ้ายเขายันผนังข้างศีรษะเธอ แขนเป็นกรงขังที่เธอหนีไม่ได้

มือขวาเขายกขึ้นจับคางเธอ นิ้วหัวแม่มือกดเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้า

ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงสิบเซนติเมตร

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องลงมา เข้มข้น ร้อนแรง เหมือนถ่านที่กำลังคุกรุ่น

แพรลืมหายใจ

_นี่มันบล็อกกิ้ง ทำไมเหมือนโดนไล่ล่า_

"คัท!" พิพัฒน์ตะโกน "มุมกล้อง 2 เลื่อนไปอีกนิด ซ้ายหน่อย ณัฐ ลองเอียงหน้าไปทางขวา"

ณัฐวัฒน์ไม่ได้ถอยออก แค่เอียงหน้าตามที่ผู้กำกับสั่ง ทำให้ริมฝีปากของเขาเฉียดแก้มเธอ

"เอียงอีกนิด" ผู้กำกับสั่ง

เขาเอียง จมูกเกือบแตะจมูกเธอ ลมหายใจร้อนพ่นลงบนริมฝีปากเธอ

แพรกลั้นหายใจ มือทั้งสองข้างแนบชิดกำแพงข้างหลัง เล็บจิกผนัง

"ดี ค้างไว้!" พิพัฒน์สั่ง "ช่างภาพเช็คโฟกัสหน่อย"

_ค้างไว้?_

เวลาราวกับหยุดนิ่ง

ณัฐวัฒน์มองเข้าไปในตาเธอ ไม่ยิ้ม ไม่แหย่ ไม่เล่น ตาเขาตอนนี้เหมือนพูดภาษาที่เธอไม่กล้าแปล

นิ้วหัวแม่มือที่จับคางเธอเลื่อนขึ้นช้าๆ ลูบตามแนวกราม ผ่านมุมปาก ไปหยุดที่ริมฝีปากล่าง

ไม่มีกล้องไหนจับสิ่งนี้ได้ มันเบาเกินไป ลับเกินไป

_เขากำลัง—_

"อ๊ะ ตรงนี้ดี!" ช่างภาพตะโกน ทำลายจังหวะ

แพรใช้โอกาสนั้นดันอกเขาออก เธอก้าวออกจากกำแพง หน้าร้อนจนแก้มแดงฉาน

"ได้ตำแหน่งแล้วค่ะพ่อ" เธอพูดเร็ว เดินลงจากฉาก

═══════════════════════════════════════════

"แกหน้าแดงมากเลยนะ" ออมกระซิบเมื่อแพรมานั่งข้างๆ

"ร้อน"

"ร้อนเพราะไฟ หรือร้อนเพราะพี่ณัฐ?"

"ออม!"

ออมยักไหล่ยิ้มกว้าง "ฉันเห็นนะ ตอนเขาจับคางแก สายตามันไม่ใช่การแสดงเลย"

"มันเป็นงาน" แพรกัดฟัน "เขาเป็นนักแสดง มืออาชีพ ทำแบบนี้กับทุกคน"

"ทุกคน? หนูไม่เห็นเขาลูบปากใครตอนบล็อกกิ้งสักหน่อย"

แพรหันไปจะเถียง แต่สายตาเธอไปสะดุดกับณัฐวัฒน์ที่กำลังเดินลงจากฉาก

เขาหยิบขวดน้ำขึ้นดื่ม คอหอยเคลื่อนไหวตามจังหวะการกลืน หยดน้ำไหลจากมุมปากลงมาตามคาง เขาเช็ดด้วยหลังมือ

แล้วเขาหันมามองเธอ

สายตาสบกันข้ามห้อง

แพรรีบหันหน้าหนี หัวใจเต้นตุ้บตุ้บ

_หยุดมองได้แล้ว ชนัญญา_

═══════════════════════════════════════════

ตอนเย็น กองถ่ายเลิกงาน ทีมงานทยอยเก็บของ

แพรเดินไปเก็บสคริปต์ที่ลืมไว้บนฉาก สตูดิโอเกือบจะว่างแล้ว เหลือแค่ช่างไฟสองสามคนกำลังเก็บอุปกรณ์

เธอก้มหยิบสคริปต์จากเก้าอี้ แล้วตั้งตัวตรงขึ้น

ณัฐวัฒน์ยืนอยู่ตรงหน้า

เธอถอยหลังหนึ่งก้าว หลังชนกำแพงฉาก — ตำแหน่งเดียวกับตอนบ่าย

_ต้องไม่_

"ตกใจ?" เขาถามเสียงเบา

"ไม่" เธอตอบเร็วเกินไป

เขาไม่ได้เข้ามาใกล้ ยืนห่างพอดี แต่สายตาเขาจ้องไม่ปล่อย

"เมื่อบ่าย..." เขาเริ่ม

"เป็นงาน" เธอตัดบท "อย่าคิดมาก"

"ผมไม่ได้คิดมาก" เขาพูดเรียบ "แต่ตอนที่เธอกลั้นหายใจ ตอนที่ชีพจรเธอเต้นเร็วจนผมรู้สึกได้จากนิ้วที่จับคาง — นั่นเธอคิดว่ามันเป็น _งาน_ จริงเหรอ?"

แพรกำมือแน่น "คุณเป็นนักแสดง คุณทำแบบนี้ได้กับทุกคน"

"ได้" เขายอมรับ "แต่ผมไม่เคยอยากทำกับใคร _จริงๆ_"

ความเงียบแผ่ปกคลุมระหว่างพวกเขา เหลือเพียงเสียงช่างไฟเก็บของอยู่ไกลๆ

แพรสบตาเขา ท้าทาย ไม่ยอมเป็นฝ่ายหลบ

ณัฐวัฒน์มองกลับ ไม่ยิ้ม ไม่แหย่ จริงจังจนเธอแทบจะหยุดหายใจ

สิบวินาที

ยี่สิบวินาที

ในที่สุด เขาเป็นฝ่ายถอนสายตา สูดหายใจลึก เอามือลูบผ่านผมตัวเอง

"เธอชนะ" เขาพูดเสียงแหบ แล้วหันหลังเดินออกไป

แพรปล่อยลมหายใจที่กักไว้ ขาอ่อนจนเกือบทรุด

เธอเดินออกจากฉากไปอีกทาง พยายามเดินให้เร็วที่สุดโดยไม่วิ่ง

แต่ก่อนจะถึงประตูสตูดิโอ เธอได้ยินเสียงเขาพูดเบาๆ จากอีกฟากของห้อง

"เธอไม่เหมือนใครเลย"

เธอไม่แน่ใจว่าเขาตั้งใจให้เธอได้ยิน หรือพูดกับตัวเอง

แต่ประโยคนั้นติดอยู่ในหัวเธอตลอดทั้งคืน

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น แพรนอนกอดหมอนบนเตียงในอพาร์ตเมนต์ จ้องเพดาน

โทรศัพท์สั่น ข้อความจากออม

_"แพร ยอมรับเถอะว่าชอบเขา"_

_"ฉันไม่ชอบ"_

_"ก็ได้ แต่ร่างกายแกบอกอะไร?"_

แพรโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง กลิ้งตัวคว่ำหน้าลงหมอน

_ฉันไม่ชอบเพลย์บอย ฉันไม่ชอบดาราหล่อ ฉันไม่ชอบผู้ชายที่มีกิ๊กตามกอง_

_แต่ตอนที่เขาจ้องตาฉัน..._

_ตอนที่นิ้วเขาลูบริมฝีปากฉัน..._

เธอส่งเสียงครางใส่หมอน

_ชนัญญา วรรณกิจ เธอกำลังแพ้เกมที่ตัวเองสาบานว่าจะไม่เล่น_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 6 — เดินทางไปเกาะช้าง