ตอนที่ 4

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 4: ซ้อมบทกลางดึก

═══════════════════════════════════════════

สตูดิโอ 3 ของค่ายหนังเงียบสนิทยามค่ำคืน

ไฟนีออนบนเพดานถูกปิดเกือบหมด เหลือเพียงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่ส่องลงมาบนฉากห้องนอน — เตียงไม้สีเข้ม ม่านบางสีขาวปลิวตามลมจากพัดลมเทียม แสงสีส้มอุ่นจากโคมไฟข้างเตียงทอดเงายาวบนพื้น

ชนัญญายืนกอดอกอยู่หลังจอมอนิเตอร์ อ่านบทในมือเป็นรอบที่สาม

คืนนี้เป็นคืนซ้อมบทฉากสำคัญ — ฉากที่ตัวละครนำชายสารภาพรักกับนางเอกเป็นครั้งแรก ฉากที่ต้องใช้อารมณ์จริง ไม่ใช่แค่ท่องบทแล้วเดินตามบล็อกกิ้ง

"พี่ณัฐครับ นางเอกติดงานอีเวนท์ มาไม่ได้คืนนี้" ผู้ช่วยวิ่งมาบอก

ณัฐวัฒน์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้กำกับเงยหน้าขึ้น "แล้วใครจะซ้อมด้วย?"

ผู้ช่วยหันไปมองชนัญญา ณัฐวัฒน์ตามสายตาไป

แพรรู้สึกถึงสายตาทั้งสองคู่ก่อนจะเงยหน้าจากบท

"อะไร?"

"พี่แพรช่วยยืนบล็อกกิ้งแทนได้ไหมครับ?" ผู้ช่วยถามด้วยน้ำเสียงขอร้อง "แค่ยืนตำแหน่ง ไม่ต้องแสดงจริงหรอกครับ"

_แค่ยืนตำแหน่ง_

แพรมองณัฐวัฒน์ เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สายตาท้าทาย

_เขาคิดว่าฉันไม่กล้า_

"ได้" เธอตอบทันที "แค่บล็อกกิ้งใช่ไหม? ไม่มีปัญหา"

═══════════════════════════════════════════

ทีมงานที่เหลือทยอยกลับจนเหลือเพียงสองคนในสตูดิโอ

ผู้ช่วยคนสุดท้ายยกมือไหว้ก่อนเดินออกไป "ผมไปก่อนนะครับ กุญแจอยู่ที่ป้อมยาม"

ประตูเหล็กปิดลง เสียงสะท้อนก้องในห้องกว้าง

ชนัญญาเดินขึ้นไปบนฉาก แสงสปอตไลท์ส่องลงมาบนผมสีน้ำตาลของเธอจนเป็นประกาย เธอยืนตำแหน่งที่นางเอกควรยืน — ข้างเตียง หันหน้าเข้าหาประตูห้อง

ณัฐวัฒน์เดินตามขึ้นมา

ในสตูดิโอที่เงียบสนิท เสียงฝีเท้าของเขาดังชัดเจน ช้า มั่นคง เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นช้าลง

"บทบอกว่า ตัวละครชายเดินเข้ามาจากประตู" แพรอ่านบท พยายามให้เสียงตัวเองเรียบเป็นปกติ "หยุดห่างจากเธอประมาณหนึ่งเมตร"

ณัฐวัฒน์เดินเข้ามาหยุด ระยะห่างตามบท

_หนึ่งเมตร_

แต่ในสตูดิโอที่มีแค่สองคน หนึ่งเมตรรู้สึกเหมือนแค่ฝ่ามือเดียว

"แล้วบทบอกว่าอะไรต่อ?" เขาถาม เสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ

แพรกลืนน้ำลาย มองบทในมือ

"ตัวละครชายพูดว่า... 'ผมรู้ว่าเธอไม่เชื่อ แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ ผมหายใจไม่ออก'"

ณัฐวัฒน์ก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องตรงเข้ามาในดวงตาเธอ

"ผมรู้ว่าเธอไม่เชื่อ" เขาพูด เสียงเปลี่ยนจากน้ำเสียงปกติเป็นน้ำเสียงของตัวละคร ลึก อ่อนโยน จริงจัง "แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ... ผมหายใจไม่ออก"

แพรรู้สึกขนลุก

_มันแค่บท มันแค่การแสดง_

"ดี" เธอพูดเสียงแข็ง "ต่อไป ตัวละครหญิงหันหลังให้ ไม่ยอมมอง"

เธอหันหลังตามบท หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่มีเหตุผล

"ตัวละครชายเดินเข้ามาจากข้างหลัง" ณัฐวัฒน์พูด แต่ไม่ใช่แค่พูด เขา _ทำ_

ฝีเท้าเบาๆ เข้ามาจากด้านหลัง ลมจากการเคลื่อนไหวของเขาแตะผมเธอ กลิ่น Bleu de Chanel ลอยเข้ามาจนเธอต้องกลั้นหายใจ

"จับไหล่เธอ" เขากระซิบ "บทบอกแบบนั้น"

มือใหญ่วางลงบนไหล่เธอ อุ่นผ่านผ้าเสื้อยืดบาง

แพรสะดุ้ง แต่ไม่ขยับหนี

_แค่บล็อกกิ้ง แค่ตำแหน่ง_

"แล้วตัวละครหญิงทำอะไร?" เขาถามข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นสัมผัสใบหู

แพรมองบทในมือ ตัวอักษรเบลอไปหมด

"เธอ... หันกลับมา"

เธอหันกลับ

═══════════════════════════════════════════

ใบหน้าของณัฐวัฒน์อยู่ใกล้กว่าที่เธอคาดคิด

ในแสงสปอตไลท์สีส้มอุ่น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเหมือนสระน้ำลึกที่เธอกำลังจะจมลงไป คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย จมูกโด่งตรง ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย

เขาไม่ได้ยิ้มเพลย์บอย ไม่ได้ยิ้มให้กล้อง ตอนนี้เขาอยู่ในตัวละคร — ผู้ชายที่กำลังสารภาพรักด้วยทุกอณูของหัวใจ

_นี่มันการแสดง_

_ใช่ไหม?_

"ต่อไป..." แพรพูดเสียงแผ่ว "ตัวละครชายยกมือขึ้นแตะแก้มเธอ"

ณัฐวัฒน์ยกมือขวาขึ้นช้าๆ นิ้วยาวสัมผัสแก้มเธอเบาราวขนนก

แพรลืมหายใจ

"แล้วพูดว่า..." เสียงเธอสั่น "ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร"

"ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร" เขาพูดตาม แต่เสียงของเขาไม่เหมือนกำลังท่องบท มันเหมือน _คำสารภาพ_

นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบแก้มเธอช้าๆ จากโหนกแก้มลงมาถึงมุมปาก

"ณัฐ..." เธอเอ่ยชื่อเขาโดยไม่ตั้งใจ ไม่ใช่ชื่อตัวละคร แต่เป็นชื่อ _เขา_

สายตาเขาเปลี่ยน จากตัวละครกลายเป็นตัวจริง ม่านตาขยาย ลมหายใจหนักขึ้น

ระยะห่างระหว่างริมฝีปากทั้งสองลดลงเรื่อยๆ

สิบเซนติเมตร

ห้าเซนติเมตร

แพรรู้สึกลมหายใจของเขาบนริมฝีปาก กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นผิวอุ่นของเขาทำให้หัวเธอเบาหวิว

_ถ้าไม่ถอยตอนนี้..._

เธอวางมือบนอกเขาแล้วดันเบาๆ ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

"พอแค่นี้" เธอพูดเร็ว เอาบทขึ้นมาบังหน้า "ได้ตำแหน่งแล้ว พอสำหรับบล็อกกิ้ง"

ณัฐวัฒน์ยืนนิ่ง มือที่เพิ่งสัมผัสแก้มเธอยังค้างอยู่กลางอากาศ

เขาลดมือลงช้าๆ แล้วยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่มีแรงเท่าที่ควร

"ทำไมหน้าแดง?" เขาถามเสียงเรียบ "ผมแค่ซ้อมบท"

แพรกำมือแน่น "ฉันไม่ได้หน้าแดง ร้อนเพราะสปอตไลท์"

"สปอตไลท์..." เขาพยักหน้าช้าๆ สายตายังจ้องเธอ "ก็ได้"

เธอเก็บบทยัดใส่กระเป๋า พยายามเดินออกจากฉากให้ดูปกติ ไม่ใช่ _หนี_ แค่ _เดินออก_

"แพร"

เธอหยุด ไม่หันกลับ

"เธอรู้ไหมว่าทำไมผมถึงชอบฉากนี้?" ณัฐวัฒน์พูดเสียงเบา "เพราะมันไม่ต้องแสดง"

แพรเดินออกจากสตูดิโอโดยไม่ตอบ

═══════════════════════════════════════════

เธอพิงหลังกับกำแพงนอกสตูดิโอ ลมเย็นยามค่ำพัดมาปะทะใบหน้าร้อนผ่าว

_หายใจ หายใจ_

มือเธอสัมผัสแก้มตัวเอง ตรงจุดที่นิ้วเขาเพิ่งลูบผ่าน ผิวยังรู้สึกเหมือนถูกจี้ด้วยไฟอ่อนๆ

_มันแค่ซ้อมบท ณัฐวัฒน์เป็นนักแสดง เขาทำแบบนี้กับทุกคน_

_แต่ทำไมตอนที่เขาพูดว่า "ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร" มันถึงฟังดูจริง_

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น ข้อความจากออม

_"แพร! ซ้อมเสร็จยัง? กินข้าวด้วยกันไหม?"_

แพรพิมพ์ตอบ _"เสร็จแล้ว ไม่หิว นอนก่อนนะ"_

เธอเดินไปที่รถ สตาร์ทเครื่อง แต่ยังไม่ขับ มือวางบนพวงมาลัย มองหน้าตัวเองในกระจกหลังรถ

แก้มแดง ตาเป็นประกาย ริมฝีปากเผยอ

_หน้าตาของคนที่กำลัง—_

เธอส่ายหัวแรง ใส่เกียร์แล้วขับออกจากลานจอดรถ

═══════════════════════════════════════════

ข้างในสตูดิโอ ณัฐวัฒน์ยังยืนอยู่บนฉาก

แสงสปอตไลท์ส่องลงมาบนร่างเขาเพียงคนเดียว เหมือนนักแสดงที่ถูกทิ้งไว้บนเวทีหลังม่านปิด

เขายกมือขึ้นมองฝ่ามือตัวเอง มือที่เพิ่งสัมผัสแก้มเธอ

_อุ่น_

เขากำมือแน่น

ณัฐวัฒน์เคยซ้อมฉากรักมานับไม่ถ้วน กับนักแสดงหญิงที่สวยที่สุดในวงการ ทุกครั้งเขาทำได้อย่างมืออาชีพ เข้าถึงอารมณ์ ส่งสายตา สัมผัส แล้วก็ "คัท" จบ กลับมาเป็นตัวเอง

แต่เมื่อกี้...

_ผมไม่เคยซ้อมบทแล้วหัวใจเต้นแบบนี้_

เขาหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง เสียงสะท้อนในสตูดิโอเปล่า

"ชนัญญา วรรณกิจ..." เขาเอ่ยชื่อเธอกับความมืด "เธอจะทำให้ชีวิตผมยุ่งเหยิง"

เขาปิดไฟสตูดิโอ เดินออกไปในความมืด

แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาไม่เคยหายไป ตลอดทางกลับบ้าน

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 5 — สายตาร้อนหลังกล้อง