ตอนที่ 3

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 3: กิ๊กในกอง

═══════════════════════════════════════════

สัปดาห์ที่สองของการถ่ายทำเริ่มขึ้น

จังหวะของกองถ่ายค่อยๆ เข้าที่ ทุกคนรู้หน้าที่ รู้ตำแหน่ง รู้ว่าใครเป็นใคร และแพรก็เริ่มพบจุดยืนของตัวเอง เธอไม่ใช่แค่ "ลูกสาวผู้กำกับ" อีกต่อไป ทีมงานเริ่มเรียกเธอว่า "พี่แพร" ด้วยความเคารพจริงๆ เพราะเธอทำงานหนักกว่าใครในกอง มาเช้าที่สุด กลับดึกที่สุด ใส่ใจรายละเอียดทุกเม็ด

แต่สิ่งหนึ่งที่แพรเพิกเฉยไม่ได้ คือเรื่องที่ทุกคนในกองรู้แต่ทำเป็นไม่รู้

ณัฐวัฒน์กับมินตรา

มันเริ่มจากสิ่งเล็กๆ มิ้นท์จะยืนชิดณัฐมากกว่าจำเป็นเวลาถ่ายทำ ระหว่างพัก เธอจะเดินไปนั่งข้างเขาโดยอัตโนมัติ มือของเธอจะแตะแขนเขาเบาๆ เวลาพูดคุย และณัฐก็ไม่เคยปัดออก

ออมกระซิบให้ฟังว่า "สองคนนี้เป็นกิ๊กกัน ทั้งกองรู้ แต่ไม่มีใครพูด เพราะต่างคนต่างเป็นดารา"

แพรไม่สนใจ หรืออย่างน้อยเธอก็บอกตัวเองอย่างนั้น

═══════════════════════════════════════════

คืนวันพฤหัสบดี สตูดิโอเงียบสงัด ทีมงานส่วนใหญ่กลับบ้านไปหมดแล้ว เหลือแค่ไฟทางเดินสลัวๆ ที่ส่องแสงนวลๆ ไปตามทางเดินยาวระหว่างสตูดิโอ

แพรเดินกลับจากห้องน้ำ มือถือกาแฟที่เพิ่งชง เธอตั้งใจจะกลับไปทำงานต่อที่ห้องตัดต่อเล็กๆ ที่เธอยึดเป็นฐานทัพ ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว ทางเดินเงียบจนได้ยินเสียงรองเท้าของตัวเองดังก้อง

เสียงหัวเราะเบาๆ ลอยมาจากมุมหลังฉากที่มืดสนิท

แพรหยุดเดิน

เสียงหัวเราะของผู้หญิง ตามด้วยเสียงพึมพำของผู้ชาย น้ำเสียงทุ้มที่เธอจำได้แม้หลับตา เพราะมันเป็นเสียงเดียวกับที่เธอได้ยินอ่านบททุกวัน

_ณัฐ..._

เธอไม่ควรมอง แต่เท้าของเธอเดินไปทางนั้นเอง

ในมุมมืดหลังฉากห้องนั่งเล่นที่ยังไม่ได้รื้อ ณัฐยืนพิงผนัง ผมตกลงมาปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเกือบครึ่ง มิ้นท์ยืนชิดเขา มือวางบนหน้าอกเขา ใบหน้าเงยขึ้นมอง ริมฝีปากเรียวยิ้มยั่วยวน

"พี่ณัฐ..." มิ้นท์กระซิบ "คิดถึงจัง ทั้งวันไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย"

ณัฐยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งยกขึ้นเขี่ยผมที่ปลิวมาปิดหน้ามิ้นท์ "ก็ถ่ายอยู่ทั้งวัน จะให้ทำยังไง"

"ก็คืนนี้ทดแทนไง" มิ้นท์ขยับเข้าใกล้ขึ้น

แพรรู้สึกบางอย่างเกร็งในท้อง เธอกัดฟัน ถอยหลังเงียบๆ แต่เท้าของเธอไปเหยียบกระดาษที่ร่วงอยู่บนพื้น เสียงกรอบดังขึ้นในความเงียบ

ณัฐหันขวับ ดวงตาเฉียบคมในความมืด

สี่ตาประสบกัน

แพรยืนตรงนั้น ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้แอบดู แค่เดินผ่าน แต่ภาพที่เธอเห็นก็ชัดเจนเกินจะปฏิเสธ

"อ้าว..." มิ้นท์ผละออกจากณัฐ ใบหน้าสวยเปลี่ยนจากยั่วยวนเป็นตกใจ แล้วค่อยๆ แข็งขึ้น "คุณชนัญญา... จะมาแอบดูอะไรคะ?"

"ฉันไม่ได้แอบดู ฉันเดินผ่าน" แพรตอบเรียบ น้ำเสียงไม่มีอารมณ์ "ขอโทษที่รบกวนค่ะ" เธอหันหลังจะเดินจากไป

"แพร" เสียงณัฐเรียก

เธอหยุด แต่ไม่หันกลับ

"มันไม่ใช่อย่างที่—"

"ไม่ใช่เรื่องของฉันค่ะ" เธอตัดบท เสียงเรียบราบ "ราตรีสวัสดิ์"

แพรเดินจากไป หลังตรง ศีรษะตั้ง ก้าวมั่นคง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่นิ้วมือที่กำแก้วกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขาว บอกเล่าเรื่องราวที่ต่างออกไป

_ทำไมฉันถึงรู้สึก..._ เธอสะดุดความคิด _รู้สึกอะไร? ผิดหวังเหรอ? บ้าไปแล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนแบบไหน_

═══════════════════════════════════════════

วันรุ่งขึ้น แพรมาถึงกองถ่ายเช้ากว่าปกติ ตาบวมเล็กน้อยจากการนอนดึก แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เธอทำงานตามปกติ ตรวจฉาก เช็คพร็อพ ประสานงานกับทีมแสง ไม่มีอะไรผิดปกติ

จนกว่าณัฐจะเดินเข้ามาหา

"เช้านี้มากินกาแฟด้วยกันไหม?" เขาถาม น้ำเสียงเบากว่าปกติ ท่าทางแปลกๆ ไม่ค่อยมั่นใจเหมือนที่เคย

แพรมองเขาตรงๆ "คุณจะมีกี่คนก็เรื่องของคุณ แต่อย่ามายุ่งกับฉัน"

คำพูดนั้นตัดลงไปเหมือนใบมีด

ณัฐยืนนิ่ง ดวงตาเปิดกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เตรียมมาค้างอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ จางหาย เขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธอย่างรุนแรงขนาดนี้ แล้วรู้สึกเจ็บจริงๆ

_เจ็บ?_ เขาคิดอย่างงงตัวเอง _ทำไมผมถึงรู้สึกเจ็บ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับผม_

"ผมแค่อยากชวนกินกาแฟ" เขาพูดเบาๆ

"ไปชวนคนอื่นค่ะ คนที่อยากถูกชวน" แพรหันหลังให้ เดินไปหามอนิเตอร์

ณัฐมองตามเธอ ความรู้สึกในอกของเขาซับซ้อนกว่าที่เคยเป็น ทั้งหงุดหงิด ทั้งชื่นชม ทั้ง... อะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากจะเรียกมันว่าอะไร

═══════════════════════════════════════════

มิ้นท์สังเกตทุกอย่าง

เธอสวยเกินกว่าจะเป็นแค่นักแสดงสมทบ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาโต ผิวขาวผ่อง ร่างกายบางระหง แต่ใต้ความสวยนั้นซ่อนความเฉลียวฉลาดที่คนมักประเมินต่ำ

เธอเห็นวิธีที่ณัฐมองแพร

ไม่ใช่สายตาที่เขามองผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่สายตาจีบเล่น ไม่ใช่สายตาของเพลย์บอยที่มองเหยื่อรายต่อไป สายตาของเขาเมื่อมองแพรมีบางอย่างที่ต่างออกไป มีความสนใจที่ลึกกว่า มีความกระหายที่จะรู้จักเธอมากขึ้น

และนั่นทำให้มิ้นท์ไม่พอใจ

"คุณชนัญญาเป็นลูกสาวพี่พิพัฒน์ใช่ไหมคะ?" มิ้นท์ถามระหว่างพักเที่ยง น้ำเสียงหวานแต่ดวงตาเย็น นั่งลงข้างแพรที่โต๊ะอาหารโดยไม่ได้รับเชิญ

"ใช่ค่ะ" แพรตอบสั้นๆ ไม่เงยหน้าจากสมุดโน้ต

"น่าอิจฉาจัง ได้ทำงานกับพ่อ" มิ้นท์ยิ้ม "แต่... น่าจะลำบากเหมือนกันนะคะ คนจะมองว่าได้มาเพราะเส้นสาย"

แพรเงยหน้าขึ้นมามองมิ้นท์ ดวงตาสีน้ำตาลของเธอนิ่งสนิท "มีอะไรจะพูดตรงๆ ไหมคะ คุณมิ้นท์?"

มิ้นท์กะพริบตา แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้น "พี่ณัฐเป็นของมิ้นท์ก่อนนะคะ แค่อยากให้รู้ไว้"

ความเงียบทอดยาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แพรจะวางปากกาลง มองมิ้นท์อย่างตรงไปตรงมา

"คุณมิ้นท์ ฉันไม่สนใจคุณณัฐในแบบที่คุณคิดค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่มาแย่งผู้ชาย" แพรพูดเรียบๆ แต่หนักแน่น "แล้วถ้าจะพูดตรงๆ... ผู้ชายไม่ใช่ของที่ใครจะเป็นเจ้าของได้ค่ะ เขาไม่ใช่กระเป๋าแบรนด์เนม"

มิ้นท์หน้าชา สีหน้าเปลี่ยนจากมั่นใจเป็นโกรธในเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะเก็บอาการได้ ยิ้มบางเบา "แค่เตือนค่ะ" เธอลุกขึ้น เดินจากไปด้วยท่าทางสง่า

แพรมองหลังเธอ ถอนหายใจเบาๆ

_ดราม่าในกอง นี่แหละสิ่งที่ฉันไม่อยากยุ่ง_

═══════════════════════════════════════════

แต่ณัฐไม่ยอมให้เธอไม่ยุ่ง

วันต่อมา เขาเปลี่ยนกลยุทธ์ แทนที่จะเข้ามาจีบหรือแกล้ง เขากลับเริ่มทำตัวเป็นมืออาชีพอย่างจริงจังเมื่ออยู่ใกล้เธอ ถามความเห็นเรื่องฉาก พูดคุยเรื่องตัวละคร สอบถามรายละเอียดของบท ราวกับเขาให้ความสำคัญกับมุมมองของเธอจริงๆ

"ฉากพรุ่งนี้ วิชญ์ต้องเผชิญหน้ากับพ่อ" ณัฐพูดระหว่างพักถ่าย นั่งลงบนเก้าอี้ข้างแพร มือถือสคริปต์ "ผมอ่านบทแล้ว มันบอกว่าวิชญ์โกรธ แต่ผมว่ามันไม่ใช่ความโกรธธรรมดา มันคือความผิดหวังที่กลายเป็นความโกรธ"

แพรหันมามอง ประหลาดใจที่เขาคิดลึกขนาดนี้ "ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น?"

"เพราะคนเราไม่โกรธคนที่ไม่สำคัญ" ณัฐตอบเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองลงไปที่สคริปต์ แต่สายตาของเขาดูราวกับมองอะไรที่ไกลกว่านั้น "ความโกรธที่มีต่อพ่อ มันมาจากความรัก จากความคาดหวังที่ไม่เคยเป็นจริง"

แพรนิ่งไปครู่หนึ่ง บางอย่างในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดถึงแค่ตัวละคร

"เห็นด้วยค่ะ" เธอพยักหน้า ลดน้ำเสียงลงเบาๆ "ลองเล่นแบบที่ความโกรธนั้นทำร้ายตัววิชญ์เองมากกว่าทำร้ายพ่อ เจ็บที่ต้องโกรธคนที่รัก"

ณัฐมองเธอ ดวงตามีประกายบางอย่างที่แพรไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่สายตาจีบ ไม่ใช่สายตาเล่น แต่เป็นสายตาของคนที่รู้สึกถูกเข้าใจ

"ขอบคุณครับ" เขาพูดเบาๆ "จริงๆ"

แพรรีบหันกลับไปดูสมุดโน้ต หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอโกรธตัวเองที่เต้น

_หยุดเถอะ เขาเป็นแบบนี้กับทุกคน_ เธอบอกตัวเอง _เธอไม่ได้พิเศษ_

═══════════════════════════════════════════

คืนนั้น สตูดิโอเงียบอีกครั้ง แต่คราวนี้แพรไม่ได้อยู่คนเดียว

เธอนั่งอยู่ในห้องตัดต่อเล็กๆ ดูฟุตเทจของวันที่ผ่านมาบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ แสงจากจอเป็นแหล่งสว่างเดียว ทำให้ใบหน้าเธอเรืองราวท่ามกลางความมืด ผมสีน้ำตาลหยิกลอนถูกรวบขึ้นเป็นมวยหลวมๆ เผยให้เห็นต้นคอเรียวยาว หูฟังครอบหัว สมาธิจดจ่อกับงาน

เธอกรอไปที่ฉากของณัฐ กดเล่นซ้ำ

ใกล้มองขึ้น ดวงตาของเขาบนจอ ลึกล้ำ เปี่ยมอารมณ์ เธอกดหยุด จ้องภาพนิ่งบนจอ

_คุณซ่อนอะไรอยู่ ณัฐวัฒน์?_ เธอคิดเงียบๆ _การแสดงแบบนี้ มันไม่ได้มาจากเทคนิคอย่างเดียว มันมาจากประสบการณ์จริง_

เธอกดเล่นต่อ ดูฉากที่ณัฐแสดงความโกรธที่มีต่อพ่อในเรื่อง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ดูจริงเกินกว่าจะเป็นแค่การแสดง

_ใครทำให้คุณเจ็บ?_ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งตัว แพรสะดุ้ง ปิดแล็ปท็อปรวดเร็ว

_ไม่ใช่เรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของฉัน_

เธอถอดหูฟังออก เสียงกระทบกันเบาๆ ในห้องเงียบ

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้า

เงียบ เบา แต่ชัด ข้างนอกห้อง

แพรนิ่ง มือวางบนแล็ปท็อป ไม่ขยับ

เสียงฝีเท้าหยุด ตรงหน้าประตูห้อง

ประตูไม่เปิด ไม่มีเสียงเคาะ เสียงฝีเท้าค่อยๆ จางหายไป

แพรนั่งนิ่งอยู่อีกนาน หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ

ข้างนอก ณัฐเดินจากไปอย่างเงียบๆ มือล้วงกระเป๋า ดวงตามองตรงไปข้างหน้า

เขามาตรงนี้เพราะอยากบอกเธอว่าฉากวันนี้ที่เธอแนะนำ ผู้กำกับชมว่าดีที่สุดตั้งแต่เริ่มถ่าย

แต่เมื่อเห็นเธอนั่งทำงานอยู่คนเดียวในห้องมืดๆ เมื่อเห็นแสงจอสะท้อนบนใบหน้าเธอ เห็นความตั้งใจในดวงตาของเธอ เห็นผมที่หลุดจากมวยตกลงมาปรกข้างแก้ม...

เขาไม่กล้าเคาะประตู

_ชนัญญา_ เขาคิด เดินในทางเดินมืดๆ _เธอทำอะไรกับผม_

เขาหยุดเดิน หันกลับไปมองประตูห้องที่ยังมีแสงลอดออกมาจากช่องใต้ประตู

_เธอยังอยู่ เธอยังทำงาน ตอนดึกขนาดนี้_

เขายกมือลูบหน้า ความรู้สึกที่อยู่ในอกของเขาตอนนี้ มันไม่ใช่ความสนุกจากการเล่นล่า มันไม่ใช่ความท้าทายที่ต้องพิชิต

มันเป็นอะไรบางอย่างที่อ่อนโยนกว่า... และน่ากลัวกว่า

ณัฐหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งประตูบานนั้นไว้ข้างหลัง

_เธอมีความสามารถจริงๆ_ เขาคิด _และเธอไม่ต้องการผม_

บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เขาต้องการเธอ

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 — ซ้อมบทกลางดึก