ตอนที่ 2

สวาทหลังจอ เจ้าชายเพลย์บอย ตอนที่ 2: ดาราเพอร์เฟคกับผู้ช่วยปากร้าย

═══════════════════════════════════════════

วันถ่ายทำวันแรกมาถึง

สตูดิโอคึกคักตั้งแต่ตีห้า ทีมงานจัดฉาก ช่างแสง ช่างเสียง ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วตามคำสั่งของผู้กำกับพิพัฒน์ที่นั่งหน้าจอมอนิเตอร์ ใบหน้าจริงจัง แว่นตาเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก

แพรยืนอยู่ข้างกล้องตัวที่สอง สมุดโน้ตในมือ หูฟังวิทยุสื่อสารเหน็บอยู่ที่หูขวา เธอจดทุกรายละเอียด ตั้งแต่มุมแสงไปจนถึงตำแหน่งของพร็อพแต่ละชิ้น ตีห้าครึ่งเธอก็มาถึงแล้ว ก่อนทีมงานส่วนใหญ่เสียอีก

"ฉากแรก ห้องทำงานทนาย เทคหนึ่ง!" ผู้ช่วยผู้กำกับคนที่หนึ่งตะโกน

ณัฐเดินเข้าฉาก

และแพรต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้อุทานออกมา

ตัวตนที่เธอเห็นเมื่อวาน ดาราหล่อเจ้าเสน่ห์ที่ยิ้มหว่านเสน่ห์ไปทั่ว หายไปในพริบตา ตรงหน้าเธอคือ "วิชญ์" ทนายหนุ่มผู้เย็นชาแต่ซ่อนบาดแผลในอดีต สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความซุกซน กลับเฉียบคม เย็นเฉียบ มุมปากที่เคยยิ้มเล่น กลับเรียบตึง ราวกับรอยยิ้มไม่เคยมีอยู่บนใบหน้านั้น

"ผมไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนคุณ" ณัฐพูดบทในฐานะวิชญ์ น้ำเสียงเยือกเย็น "ผมอยู่ที่นี่เพื่อทำให้คุณชนะ มีปัญหาไหมครับ?"

_โอ้..._ แพรรู้สึกขนลุกที่ท้ายทอย มันไม่ใช่แค่การท่องบท เขา _เป็น_ ตัวละครนั้น ทุกกล้ามเนื้อบนใบหน้า ทุกน้ำหนักของเสียง ทุกท่วงท่าที่เขาเดินผ่านห้อง ล้วนเป็นวิชญ์ทั้งหมด

"คัท!" พิพัฒน์ตะโกน "ดี ไปต่อเลย"

คำว่า "ดี" จากปากพิพัฒน์ สำหรับคนที่รู้จักเขา เท่ากับคำชมสูงสุดที่คนอื่นจะพูดยืดยาวสิบนาที

แพรจดลงในสมุด: _ณัฐ — การแสดงเหนือความคาดหมาย Method acting ที่แท้จริง_

เธอลากเส้นใต้สองเส้นใต้คำว่า "เหนือความคาดหมาย"

═══════════════════════════════════════════

การถ่ายทำดำเนินไปตลอดทั้งเช้า ณัฐถ่ายเทคแล้วเทคเล่า ทุกเทคสม่ำเสมอ ไม่มีอาการล้า ไม่มีอาการเหนื่อย แม้ว่าฉากที่ถ่ายจะเป็นฉากที่ต้องระเบิดอารมณ์ เขาทำได้ทุกครั้ง ราวกับมีปุ่มเปิดปิดอยู่ในตัว

แต่พอกล้องปิด ณัฐก็กลับมาเป็นตัวเอง

"เหนื่อยไหมครับ?" เขาถามสาวแต่งหน้าที่มาเติมแป้งให้ พร้อมยิ้มละมุน

"ไม่เหนื่อยเลยค่ะพี่ณัฐ" สาวคนนั้นหน้าแดงจนถึงใบหู

ณัฐหัวเราะเบาๆ มือจับปลายผมสาวแต่งหน้าเบาๆ "ผมชอบสีผมนี้จัง เข้ากับดวงตาเลย"

แพรเห็นเต็มตา เธอกลอกตา

_ออกจากหน้ากล้องไม่ถึงสามนาที ก็เริ่มจีบแล้ว_

"คุณชนัญญา" เสียงณัฐดังขึ้น เธอหันไปพบว่าเขาเดินมาหาเธอ ทิ้งสาวแต่งหน้าไว้ข้างหลัง "มีอะไรจะบอกผมไหมครับ?"

"บอกอะไรคะ?"

"ท่าทางอยากจะบอกอะไรผม เห็นมองผมมาตลอด" เขายิ้มมุมปาก

_มั่นใจเกินไปหรือเปล่า_ "ฉันมองทุกคนค่ะ เป็นหน้าที่ ผู้ช่วยผู้กำกับต้องสังเกตทุกอย่าง" เธอตอบเฉยๆ "รวมถึงนักแสดงที่จีบทีมงานระหว่างพักด้วย"

ณัฐกะพริบตา แล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เสียงหัวเราะทุ้มก้องในสตูดิโอจนหลายคนหันมามอง "คุณชนัญญา คุณตลกมาก"

"ฉันไม่ได้ตลกค่ะ ฉันพูดจริง"

"ผมรู้" เขายิ้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเธอ "นั่นแหละที่ทำให้มันตลก"

═══════════════════════════════════════════

ช่วงบ่าย ปัญหาเกิดขึ้นระหว่างการถ่ายฉากสำคัญ

เป็นฉากที่ตัวละครวิชญ์พบกับนางเอกเป็นครั้งแรก มินตรา รับบทเป็นนางเอก "ลลิษา" เธอสวมชุดสีขาวบาง เดินเข้ามาในฉากอย่างสง่า ใบหน้าสวยคมกริบ แต่ดวงตาของเธอแวบมองณัฐด้วยความเป็นเจ้าของที่แพรสังเกตเห็น

ฉากนี้วิชญ์ต้องรู้สึกหวั่นไหวเมื่อเจอลลิษาครั้งแรก แต่พิพัฒน์ให้โน้ตว่า "วิชญ์ต้องยังเย็นชาอยู่ ความหวั่นไหวแค่วูบเดียว แล้วเขาต้องกลับมาสงบ"

ณัฐเล่นฉากนี้ได้สามเทค พิพัฒน์ส่ายหน้าทุกครั้ง

"ยังไม่ใช่" พิพัฒน์พูดเรียบๆ "ความหวั่นไหวมันต้องมาจากข้างใน ไม่ใช่แค่กะพริบตา"

ณัฐพยักหน้ารับ ใบหน้าไม่แสดงอาการหงุดหงิดแม้แต่น้อย แต่แพรเห็นว่ากล้ามเนื้อขากรรไกรของเขาขยับเล็กน้อย เขาไม่ชอบที่ทำไม่ได้

แพรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาพ่อ กระซิบเบาๆ ที่หูของเขา พิพัฒน์ฟัง คิ้วขมวด แล้วค่อยๆ คลาย พยักหน้าช้าๆ

"ณัฐ" พิพัฒน์เรียก "ลองคิดว่าลลิษาเป็นคนที่วิชญ์เคยรู้จักจากอดีต ไม่ใช่คนแปลกหน้า เธอทำให้เขานึกถึงคนที่เขาสูญเสียไป ความหวั่นไหวมันไม่ใช่เรื่องของรูปลักษณ์ แต่เป็นเรื่องของความทรงจำ"

ณัฐนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วบางอย่างในดวงตาของเขาเปลี่ยนไป ลึกลงไปกว่าเดิม ราวกับคำแนะนำนั้นแตะต้องบางสิ่งที่แท้จริงในตัวเขา

"เทคสี่"

ครั้งนี้ เมื่อมิ้นท์เดินเข้ามาในฉาก ณัฐหันไปมอง ร่างกายของเขาแข็งทื่อเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาเปิดกว้างขึ้นแค่นิดเดียว แล้วม่านตาก็ปิดลง สีหน้ากลับมาเป็นปกติ แต่มือขวาของเขากำแน่นข้างลำตัว ไม่มีใครเห็นนอกจากกล้อง

"คัท!" พิพัฒน์ตะโกน "ใช้เลย"

ณัฐถอนหายใจ ยิ้มบางเบา แล้วสายตาของเขาก็กวาดมาทางแพร

เธอยืนอยู่ข้างกล้อง มองเขาตรงๆ ไม่ยิ้ม ไม่ชม แต่สายตาของเธอบอกว่าเธอเห็นสิ่งที่เขาทำ และเธอรู้ว่ามันมาจากที่ไหน

ณัฐรู้สึกประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้มีสายตาที่อ่านคนออก

_เธอเป็นคนให้คำแนะนำนั่นใช่ไหม_ เขาคิด มองแพรที่หันกลับไปจดสมุด _เธอเข้าใจตัวละครของผมดีกว่าที่ผมคิด_

═══════════════════════════════════════════

"แพร ฉันเตือนนะ" ออมกระซิบระหว่างช่วยจัดผมนักแสดงสมทบ "อย่าไปยุ่งกับเพลย์บอยนั่น"

"ใครจะไปยุ่ง" แพรตอบเรียบๆ

"ฉันเห็นนะ สายตาของพี่ณัฐ เขามองแกบ่อยขึ้น" ออมลดเสียงลง "แกรู้ไหมว่าเขามีข่าวกับใครบ้าง? นางเอกบ้าง นักร้องบ้าง แม้แต่ในกองนี้ก็—" เธอเหลือบมองไปทางมิ้นท์ที่นั่งแต่งหน้าอยู่อีกมุม

"ฉันไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของเขา" แพรยืนยัน

"ก็ดี เพราะผู้ชายแบบพี่ณัฐ... สนุกได้แต่จริงจังไม่ได้ เขาเปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า" ออมถอนหายใจ "แต่ก็นะ ถ้าไม่เอาจริงจัง ก็—"

"ออม" แพรจ้องเพื่อน "หยุด"

ออมยักไหล่ยิ้ม แต่ดวงตาเป็นห่วง

═══════════════════════════════════════════

ปลายวัน ณัฐเริ่มแกล้งแพรอย่างจงใจ

มันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ เขาเดินผ่านแล้วจงใจไปยืนชิดเธอมากกว่าจำเป็นตอนที่เธอดูมอนิเตอร์ กลิ่น Bleu de Chanel ลอยมาแตะจมูกเธอจนต้องขยับหนี เขาเห็นเธอขยับ มุมปากก็เชิดขึ้น

"ทำไมหนีล่ะ?" เขาถามเสียงเบา

"ไม่ได้หนี เปลี่ยนมุมมองค่ะ" เธอตอบไม่กระดิกหู

ต่อมาเขาจงใจถามความเห็นเธอเรื่องฉากที่เพิ่งถ่ายไป "คุณชนัญญาคิดว่ายังไงครับ?"

"คุณแสดงได้ดี" เธอตอบสั้น

"แค่นั้นเลย?" เขาเอียงศีรษะ ยิ้มท้าทาย "ไม่มีคำวิจารณ์เลยเหรอ?"

แพรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง "ฉากที่คุณหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม จังหวะมันเร็วไปนิด ตัวละครวิชญ์จะไม่รีบร้อนขนาดนั้น เขาเป็นคนที่ควบคุมทุกอย่างรอบตัว แม้แต่จังหวะการดื่มกาแฟ"

ณัฐเงียบไป ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดว่าเธอจะสังเกตรายละเอียดเล็กขนาดนั้น และเธอก็พูดถูกด้วย

"...ผมจะแก้ในเทคหน้า" เขาพูดเบาๆ น้ำเสียงไม่มีอาการล้อเล่นเหมือนก่อน

แพรพยักหน้าแล้วเดินจากไป ณัฐมองตามเธอ สีหน้าของเขาผสมปนเประหว่างความหงุดหงิดกับความชื่นชมที่ไม่อยากยอมรับ

_ผู้หญิงคนนี้ตาคมจริงๆ_ เขาคิด มุมปากกระตุก _แล้วปากก็คมไม่แพ้กัน_

═══════════════════════════════════════════

"ชนัญญา"

เสียงเรียกทำให้แพรหยุดเดินตรงทางเดินหลังสตูดิโอ เธอหันไปพบพ่อยืนอยู่ กอดอก แว่นตาเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก สีหน้าอ่านไม่ออก

"ค่ะพ่อ— ค่ะคุณพิพัฒน์" เธอแก้คำพูดทันที

พิพัฒน์มองลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง "พ่อเห็นเธอกับณัฐวัฒน์ทะเลาะกัน"

"ไม่ได้ทะเลาะค่ะ ฉัน— ดิฉันแค่ให้ความเห็นเรื่องงาน"

"พ่อรู้" พิพัฒน์ถอนหายใจ "และความเห็นเธอก็ดีด้วย เรื่องจังหวะดื่มกาแฟ พ่อเห็นด้วย" เขาหยุดพูด แว่นตาเลื่อนขึ้นมาบนสันจมูกอีกครั้ง "แต่ชนัญญา เธอเป็นฝึกหัด ณัฐวัฒน์เป็นนักแสดงนำ เธอต้องเรียนรู้ว่าจะสื่อสารกับเขายังไง ไม่ใช่ไปเผชิญหน้าต่อหน้าทีมงาน"

แพรกัดริมฝีปาก เธออยากจะเถียงว่าณัฐเป็นคนมาแกล้งเธอก่อน แต่เธอรู้ว่าพ่อพูดถูก ในกองถ่าย ลำดับชั้นมีความสำคัญ

"เข้าใจค่ะ" เธอพยักหน้า

พิพัฒน์มองเธอ สายตาเปลี่ยนจากผู้กำกับเป็นพ่อชั่วขณะ "พ่อให้เธอมาทำงานที่นี่เพราะเธอเก่ง ไม่ใช่เพราะเธอเป็นลูกพ่อ อย่าทำให้พ่อผิดหวัง"

"ค่ะ"

เขาพยักหน้าแล้วเดินจากไป แพรมองหลังพ่อ ความรู้สึกผสมปนเปกันในอก ทั้งภูมิใจที่พ่อยอมรับฝีมือ ทั้งกดดันที่ต้องพิสูจน์ตัวเอง

_ฉันจะทำให้ดูว่าฉันทำได้_ เธอกำมือแน่น _โดยไม่ต้องพึ่งชื่อพิพัฒน์ วรรณกิจ_

═══════════════════════════════════════════

ค่ำวันนั้น แพรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องเล็กๆ หลังสตูดิโอ ทบทวนฟุตเทจของวัน จอแล็ปท็อปเรืองแสงเป็นแหล่งสว่างเดียวในห้อง เธอกรอกลับไปกลับมา จดจุดที่ต้องปรับปรุง มุมกล้องที่อยากเสนอ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เปิดอยู่ค่ะ" เธอพูดโดยไม่ละสายตาจากจอ

ณัฐเปิดประตูเข้ามา ยังใส่เสื้อผ้าจากตอนถ่ายทำ แต่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด ผมที่เคยจัดทรงเรียบร้อยเริ่มตกลงมาปรกหน้าผาก เขามองเธอที่นั่งทำงานอย่างตั้งใจ จอแล็ปท็อปสะท้อนแสงบนใบหน้าของเธอ ทำให้ผิวขาวของเธอเรืองราวกับพระจันทร์

_สวย..._ ความคิดนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาสะดุ้งเล็กน้อยที่ตัวเอง

"คุณณัฐ?" แพรเงยหน้าขึ้น คิ้วขมวด "มีอะไรคะ? กองเลิกแล้วนะ"

"ผมรู้" เขาเดินเข้ามา มือล้วงกระเป๋า "มาขอบคุณ สำหรับคำแนะนำเรื่องจังหวะ ผมลองปรับแล้ว ได้ผลดี"

แพรกะพริบตา ไม่ได้คาดว่าเขาจะมาขอบคุณ "ก็... ยินดีค่ะ เป็นหน้าที่"

ณัฐยิ้ม มุมปากเชิดขึ้นเล็กน้อย "ผมยังสงสัยอยู่นะ ว่าทำไมคุณถึงมองผมแบบนั้น"

"แบบไหนคะ?"

"แบบที่คนอื่นไม่มองผม" เขาตอบเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องเธอ "ทุกคนในกองมองผมแบบหนึ่ง แต่คุณ... คุณมองผมเหมือนผมเป็นปัญหาที่ต้องแก้"

แพรเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบตรงๆ ตามสไตล์ "ฉันไม่ได้มองคุณเป็นปัญหาค่ะ ฉันแค่มองคุณเป็นนักแสดงคนหนึ่ง ไม่มากไม่น้อย"

ณัฐเอียงศีรษะ ดวงตายังจ้อง "แล้วถ้าผมอยากให้คุณมองผมมากกว่านั้นล่ะ?"

แพรลุกขึ้นยืน เก็บแล็ปท็อปเข้ากระเป๋า "คุณณัฐ คุณยิ้มให้ทุกคนเหมือนกันหมด ฉันไม่เคยเชื่อรอยยิ้มที่ให้กับทุกคน" เธอสะพายกระเป๋า เดินผ่านเขาไปที่ประตู "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

เธอเดินออกไป ทิ้งกลิ่น YSL Mon Paris ไว้ในห้อง

ณัฐยืนนิ่ง มองประตูที่ปิดลง มือเขายกขึ้นลูบคาง ดวงตามีแวววาวแปลกๆ

_เธอมองทะลุผม_ เขาคิด หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย _ไม่เคยมีใครพูดกับผมแบบนี้... ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับผมแบบนี้_

เขายิ้ม ไม่ใช่ยิ้มเสน่ห์ที่ใช้กับทุกคน แต่เป็นยิ้มจริงๆ ยิ้มที่มีแค่เขาเห็น

_ชนัญญา... เธอท้าทายผม แล้วผมไม่เคยถอยจากความท้าทาย_

═══════════════════════════════════════════

ตอนต่อไป: ตอนที่ 3 — กิ๊กในกอง