บังเอิญเจอจอมทัพ

ตอนที่ 3: บังเอิญเจอจอมทัพ

──────────────────────────────────────

สามวันผ่านไปในวังหลวง จันทร์วลัยเริ่มจดจำเส้นทางเดินในฝ่ายในได้ เรือนนอนอยู่ตรงนี้ โรงครัวอยู่ตรงโน้น สระน้ำสรงอยู่หลังเรือนใหญ่ และสวนดอกไม้ที่ห้ามเข้าอยู่ทางทิศเหนือ—เขตต่อกับฝ่ายหน้า

ท้าวศรีจุฬาลักษณ์ยังคงกลั่นแกล้งเธอทุกวัน วันหนึ่งสั่งให้ซักผ้าทั้งวัง วันหนึ่งสั่งให้ขัดพื้นเรือนรับแขก วันหนึ่งสั่งให้ตักน้ำจากบ่อมาเติมตุ่มสิบใบ จันทร์วลัยทำทุกอย่างโดยไม่ปริปาก ฝ่ามือพองเป็นแผล หลังปวดร้าว แต่เธอไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น

วันที่สี่ ท้าวศรีจุฬาลักษณ์สั่งให้เธอเก็บดอกมะลิจากสวนฝ่ายในไปส่งที่โรงครัว

"เก็บให้ได้เต็มตะกร้า ไม่ต้องเอาดอกช้ำ ไม่ต้องเอาดอกตูม เอาแต่ดอกบานสด" คำสั่งจู้จี้ตามเคย

จันทร์วลัยรับตะกร้าเดินไปสวนดอกไม้ สวนนี้อยู่ชายขอบฝ่ายใน มีรั้วไม้ไผ่สานกั้นอย่างหลวมๆ ระหว่างเขตฝ่ายในกับเขตสวนพระตำหนักฝ่ายหน้า

เธอเก็บดอกมะลิไปเรื่อยๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลในอากาศ ชวนให้นึกถึงบ้าน—สวนดอกไม้หน้าเรือนที่พ่อปลูกให้ มีทั้งจำปี จำปา และมะลิ กลิ่นเหล่านั้นคือกลิ่นของความสุขในวัยเด็ก

จันทร์วลัยเก็บไปเรื่อยๆ จนไม่ทันสังเกตว่าเธอเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ผ่านรั้วไม้ไผ่ที่มีช่องโหว่ ข้ามเข้าไปในสวนอีกฝั่ง—สวนพระตำหนักฝ่ายหน้า

เมื่อเงยหน้าขึ้น จึงรู้ตัวว่าหลงทาง

ต้นไม้รอบข้างไม่คุ้นเคย เป็นต้นไม้ใหญ่ร่มครึ้ม มีสระน้ำเล็กๆ ล้อมด้วยก้อนหิน ดอกบัวลอยอยู่ในสระ และมีศาลาเก๋งจีนหลังน้อยริมน้ำ

"ตายแล้ว..." จันทร์วลัยกระซิบ หัวใจเต้นตุ๊บๆ เธอรู้ว่าที่นี่คือเขตฝ่ายหน้า ถ้าถูกจับได้ จะถูกเฆี่ยนสามสิบที—หรือหนักกว่านั้น

เธอหมุนตัวจะเดินกลับ แต่เสียง "แกร๊ก" ของกิ่งไม้ที่เหยียบจนหักทำให้สะดุ้ง

"ใครอยู่ที่นั่น"

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากทิศศาลา จันทร์วลัยแข็งทื่อ เธอค่อยๆ หันไป

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ในศาลา หนังสือวางอยู่บนตัก แต่งกายเรียบง่ายด้วยผ้านุ่งสีน้ำตาลเข้มกับผ้าพาดไหล่ ไม่สวมเครื่องประดับ ผมดำสนิทยาวประบ่ามัดรวบอย่างหลวมๆ

แต่แม้จะแต่งตัวสามัญ ก็ปิดบังความโดดเด่นของเขาไม่ได้ ใบหน้าคมเข้ม กรามแข็ง คิ้วเข้มดำ จมูกโด่ง ผิวสีน้ำผึ้ง ร่างกายบึกบึนจากการฝึกปรือ แผลเป็นยาวที่ไหล่ซ้ายแลลอดออกมาจากใต้ผ้าพาดไหล่

และสายตา—ดวงตาสีดำเข้มที่มองเธอ คมกริบราวกับดาบที่เพิ่งลับ

จันทร์วลัยกลืนน้ำลาย เธอไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใคร แต่ทุกสิ่งในตัวเขาบอกว่าไม่ใช่คนธรรมดา

"ข้า... หม่อมฉันหลงทางเข้ามาเพคะ" เธอพูดรีบ ก้มศีรษะลง "จะขอตัวกลับ—"

"หยุด"

คำเดียว เสียงเดียว แต่ทำให้เท้าของจันทร์วลัยแข็งทื่อราวกับถูกตรึงกับพื้น เสียงนั้นไม่ดัง แต่มีน้ำหนักราวกับคำสั่งจากคนที่คุ้นเคยกับการสั่งการ

ชายหนุ่มลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ เขาสูงกว่าเธอมาก จันทร์วลัยต้องเงยหน้าจึงจะสบตาเขาได้ กลิ่นจันทน์ผสมไม้กฤษณาอบอุ่นโชยมา

"เจ้าเป็นนางสนมฝ่ายใน" เขาพูดเสียงเรียบ ไม่ใช่คำถาม—เป็นการระบุ

"เพคะ"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือสวนพระตำหนักฝ่ายหน้า นางสนมห้ามเข้า"

"หม่อมฉันรู้เพคะ หม่อมฉันหลงเข้ามาจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ"

ชายหนุ่มมองเธอนิ่ง สายตาเย็นชาราวกับอ่านจิตใจคน จันทร์วลัยรู้สึกราวกับถูกเอกซเรย์ แต่เธอไม่ยอมหลบตา เธอมองตอบตรงๆ

"เจ้าไม่กลัวหรือ?" เขาถาม

"กลัวอะไรเพคะ?"

"ข้า"

จันทร์วลัยกะพริบตา คำตอบที่ซื่อสัตย์ที่สุดคือ—ใช่ เธอกลัว ทุกอย่างในตัวชายคนนี้บอกว่าเขาอันตราย แต่จันทร์วลัยไม่เคยเป็นคนที่ยอมให้ความกลัวควบคุม

"ท่านดูไม่ใช่คนที่จะทำร้ายหญิงที่หลงทาง" เธอตอบ

มุมปากชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย ราวกับจะยิ้ม แต่หายไปก่อนจะเป็นรูปร่าง

"เจ้ากล้าดี" เขาพูดเบาๆ แล้วเหลียวมองตะกร้ามะลิในมือเธอ "เก็บดอกไม้?"

"เพคะ เก็บดอกมะลิส่งโรงครัว แล้วหลงเข้ามา" จันทร์วลัยอธิบาย

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบดอกมะลิดอกหนึ่งจากตะกร้า ยกขึ้นดม

"ดอกนี้ช้ำแล้ว" เขาพูด "ข้างในเปลี่ยนสีแล้ว"

จันทร์วลัยมองดอกมะลิในมือเขา มันดูสมบูรณ์ดี แต่เมื่อมองใกล้ๆ ก็เห็นว่ากลีบด้านในเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลจางๆ

"ท่านดูออกได้อย่างไร?" เธอถามด้วยความอยากรู้จริงๆ ลืมกลัวไปชั่วขณะ

"ข้าปลูกมะลิ" เขาตอบสั้นๆ แล้วหยิบดอกมะลิออกจากตะกร้าสามสี่ดอก "เอาพวกนี้ออกด้วย สังเกตตรงขั้วดอก ถ้ามีรอยน้ำตาลจางๆ แปลว่าเริ่มช้ำ"

จันทร์วลัยมองเขาด้วยความประหลาดใจ ชายที่ดูเหมือนนักรบกลับรู้เรื่องดอกไม้ดีนัก

"ขอบพระทัยเพคะ" เธอพูดจริงใจ "แต่... ท่านปลูกมะลิเองหรือเพคะ?"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้"

"จริงเพคะ แต่ก็น่าสนใจดี ผู้ชายที่ปลูกดอกไม้เป็น"

ชายหนุ่มมองเธอ ดวงตาดำสนิทมีแสงแปลกๆ วาบผ่าน ราวกับไม่ชินที่จะมีใครพูดกับเขาอย่างนี้

"เจ้าไม่รู้หรือว่ากำลังพูดกับใคร" เขาพูดเสียงทุ้ม

"ไม่ทราบเพคะ ท่านไม่ได้บอก" จันทร์วลัยตอบตรงๆ "แต่ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ข้อเท็จจริงก็คือท่านช่วยคัดดอกมะลิให้หม่อมฉัน หม่อมฉันจึงขอบคุณ"

ชายหนุ่มนิ่งไปนาน จนจันทร์วลัยเริ่มรู้สึกอึดอัด

"ข้าจะถามเจ้าอย่างหนึ่ง" เขาพูดขึ้น

"เพคะ?"

"ดอกมะลิ... กับดอกกุหลาบ เจ้าชอบอะไรมากกว่า"

คำถามแปลกๆ ที่ไม่เข้ากับบรรยากาศ จันทร์วลัยกะพริบตา คิดครู่หนึ่ง

"ดอกมะลิเพคะ"

"ทำไม"

"เพราะดอกมะลิหอม ไม่ต้องสวยเด่น ไม่มีหนาม ไม่ต้องการให้ใครมาชื่นชม มันแค่หอม... เงียบๆ ของมัน" เธอพูดช้าๆ "เหมือนคนบางคนที่ดีอยู่ข้างใน แม้ภายนอกจะดูธรรมดา"

ชายหนุ่มมองเธอนิ่ง นานจนจันทร์วลัยเริ่มกลัวว่าพูดอะไรผิดไป

"กลับไปเถอะ" เขาพูดในที่สุด เสียงเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่มีอะไรบางอย่างอ่อนลงเล็กน้อย "เดินตามทางนั้น จะเห็นรั้วไม้ไผ่ ลอดกลับไปได้"

"ขอบพระทัยเพคะ" จันทร์วลัยก้มศีรษะ ถือตะกร้ามะลิหันหลังเดินไป

เมื่อเดินได้สิบก้าว เสียงทุ้มดังตามมา

"จันทร์วลัย"

เธอหยุด หันกลับมา หัวใจเต้นแรง เขารู้ชื่อเธอ?

"ระวังตัวในวังนี้ คนที่ยิ้มให้เจ้า... ไม่จำเป็นต้องเป็นมิตร"

แล้วเขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในศาลา ไม่มองเธออีกเลย

จันทร์วลัยยืนนิ่งครู่หนึ่ง หัวใจเต้นระรัว เขารู้ชื่อเธอ—แต่เธอไม่รู้แม้แต่ชื่อของเขา

เธอหันหลัง เดินกลับฝ่ายในอย่างรวดเร็ว ลอดรั้วไม้ไผ่กลับมา พอถึงที่ปลอดภัยจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

"คุณหญิง!" แก้วตาวิ่งมาหา "หายไปนานเลย ท่านท้าวถามหา"

"ข้าหลงทาง" จันทร์วลัยพูดสั้นๆ แล้วยื่นตะกร้ามะลิให้ "เอาไปส่งโรงครัวให้ข้าหน่อย ข้าจะไป—"

"หยุดก่อนค่ะ!" แก้วตาจับแขนเธอ ตาเบิกกว้าง "คุณหญิง... ผ้าพาดบ่าคุณหญิงมีกลิ่น"

"กลิ่นอะไร?"

แก้วตาดมใกล้ๆ แล้วหน้าซีด "กลิ่นจันทน์กับกฤษณา... นี่คือกลิ่นของพระองค์ชายอิศวร!"

จันทร์วลัยชะงัก "อะไรนะ?"

"องค์ชายอิศวร! พระราชโอรสองค์ที่สาม! จอมทัพ! คนที่ทุกคนกลัว!" แก้วตาตื่นตกใจ "คุณหญิงเจอพระองค์หรือเปล่า?!"

เลือดเสมือนหยุดไหลในร่างจันทร์วลัย ชายคนนั้น—ผู้ที่เธอเถียงด้วย ผู้ที่เธอพูดคุยเรื่องดอกมะลิด้วยอย่างเป็นกันเอง—คือองค์ชายอิศวร จอมทัพผู้เย็นชาที่ทุกคนหวาดกลัว?

เธอเพิ่งเถียนเจ้านายชั้นสูงสุด

_พระเจ้าช่วย..._

"คุณหญิง?" แก้วตาเขย่าแขน "คุณหญิงหน้าซีดเลย จะเป็นลมหรือเปล่า?"

"ข้า... ข้าไม่เป็นไร" จันทร์วลัยกลืนน้ำลาย "แค่... แค่รู้สึกว่าวันนี้ชะตากรรมเล่นตลกกับข้า"

แก้วตามองเธอด้วยสีหน้ากังวล

แต่จันทร์วลัยกลับนึกถึงอย่างอื่น เธอนึกถึงดวงตาสีดำที่มองเธอ สายตาที่เย็นชาแต่มีแสงแปลกๆ วาบผ่าน กลิ่นจันทน์ที่อบอุ่น และน้ำเสียงที่พูดว่า "ระวังตัว"

องค์ชายอิศวร

ทรงรู้ชื่อเธอ ทรงรู้ว่าเธอเป็นใคร ทรงปล่อยเธอกลับมาโดยไม่ลงโทษ

เหตุใด?

จันทร์วลัยรู้สึกราวกับเพิ่งก้าวเข้าไปในหมากกระดานที่เธอไม่รู้กฎ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นตัวหมากตัวไหน และไม่รู้ว่าใครเป็นคนเดินเกม

สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ—เธอต้องระวัง

ต้องระวังทุกคน

รวมถึงองค์ชายผู้ที่ทรงปลูกดอกมะลิ

────────────────────────────────────── จบตอนที่ 3 ตอนต่อไป: ตอนที่ 4 - ตัวตนที่แท้จริง ──────────────────────────────────────