สวาทลับคุณหนูมาเฟีย
ลอบทำร้าย
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 9: ลอบทำร้าย ══════════════════════════════════════════════════════════════
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
ธุรกิจเรืองวัฒนากรุ๊ปเริ่มมีปัญหา
คู่แข่งรายใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว มีการลอบขโมยข้อมูล และลูกค้าบางส่วนถูกแย่งไป
ภิรดารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
"ใครอยู่เบื้องหลัง" เธอถามในที่ประชุม
"ยังไม่แน่ใจครับ" หัวหน้าฝ่ายข่าวกรองตอบ "แต่มีข่าวลือว่าตระกูลเจริญพาณิชย์กำลังเคลื่อนไหว"
ภิรดาขมวดคิ้ว "เจริญพาณิชย์?"
"พวกเขาเป็นคู่แข่งเก่าของท่านเจ้าพ่อครับ" ธีรัชพูดแทรก "หลังจากท่านเจ้าพ่อป่วย พวกเขาคงคิดว่าถึงเวลาโจมตี"
"งั้นเหรอ" เธอพูดเสียงเย็น "ก็ดี ให้พวกเขารู้ว่าแม้พ่อไม่อยู่ เรืองวัฒนาก็ไม่ใช่เหยื่ออ่อน"
═══════════════════════════════════════════════════════════
สองวันต่อมา
ภิรดาต้องไปพบลูกค้ารายใหญ่ที่โรงแรมนอกเมือง
"ผมไม่ค่อยสบายใจครับ" ธีรัชพูดในรถ "ที่นัดพบอยู่ไกล และข่าวกรองบอกว่ามีความเคลื่อนไหวผิดปกติ"
"ลูกค้าคนนี้สำคัญ" ภิรดาตอบ "ถ้าเสียเขาไป เราจะเสียสัญญาร้อยล้าน"
"แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู—"
"ฉันมีนาย" เธอหันมามองเขา "นายจะปกป้องฉันไม่ใช่เหรอ"
ธีรัชสบตาเธอ "ด้วยชีวิตครับ"
ภิรดารู้สึกหัวใจเต้นแรง แต่หันหนี
"งั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวล"
═══════════════════════════════════════════════════════════
โรงแรมอยู่บนเนินเขา ล้อมรอบด้วยป่า
ธีรัชสั่งให้ทีมรักษาความปลอดภัยเพิ่มความระมัดระวัง มีคนยืนประจำทุกจุด
การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่น
ภิรดาเจรจาสำเร็จ ลูกค้าตกลงต่อสัญญา
"ขอบคุณมากครับ" ลูกค้าจับมือเธอ "ยินดีทำธุรกิจกับเรืองวัฒนากรุ๊ปต่อไป"
"เช่นกันค่ะ"
เมื่อเดินออกจากห้องประชุม ธีรัชเดินเคียงข้าง
"เสร็จแล้วครับ กลับกันเถอะ"
"อืม"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ลานจอดรถ
ท้องฟ้าเริ่มมืด แสงไฟไม่ค่อยสว่าง
ธีรัชรู้สึกบางอย่างผิดปกติ
"คุณหนู" เขาพูดเสียงเบา "เดินเร็วขึ้นหน่อยครับ"
ภิรดาสังเกตเห็นความตึงเครียดของเขา "เกิดอะไรขึ้น"
"ไม่แน่ใจ แต่—"
เสียงปืนดังขึ้น
ธีรัชรีบดึงภิรดาลงต่ำ กำบังเธอด้วยร่างของตัวเอง
"ซุ่มยิง!" เขาตะโกนเตือน
เสียงปืนดังอีกหลายนัด ลูกน้องที่ตามมาเริ่มยิงตอบโต้
"อยู่ต่ำไว้ครับ" ธีรัชพูด ดึงปืนออกจากซองที่เอว
"ธีรัช—"
"ไว้ใจผม"
═══════════════════════════════════════════════════════════
การยิงต่อสู้ดำเนินไปหลายนาที
ธีรัชกำบังภิรดาอยู่หลังรถ ยิงตอบโต้อย่างแม่นยำ
เขายิงล้มคนร้ายไปสองคน
"เหลืออีกกี่คน" ภิรดาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
"ไม่แน่ใจ อย่างน้อยสามคน"
"พี่ธี!" เสียงสมชายดังขึ้นทางวิทยุ "พวกมันมาจากทิศตะวันออก มีอย่างน้อยห้าคน!"
ธีรัชสบถในใจ ดึงภิรดาขยับไปอีกตำแหน่ง
"คุณหนู เราต้องเข้าไปในโรงแรม"
"แต่—"
"ผมจะนำทาง นับสามวิ่งครับ"
"อืม"
"หนึ่ง...สอง...สาม!"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ทั้งคู่วิ่งฝ่าวงล้อมคนร้าย
ธีรัชยิงกันเป็นพัลวัน ขณะที่กำบังภิรดาด้วยร่าง
เกือบถึงประตูโรงแรมแล้ว
ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นจากทิศที่ไม่คาดคิด
ธีรัชรู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่
"อึก!"
เขาสะดุด แต่ยังคงวิ่งต่อ ดันภิรดาเข้าไปในโรงแรม
"ธีรัช!" เธอกรีดร้องเมื่อเห็นเลือดบนเสื้อเขา "นายโดนยิง!"
"แค่เฉียด" เขาโกหก "เข้าไปก่อน"
เขาดันเธอเข้าไปข้างใน ก่อนจะหันกลับไปยิงกันคนร้ายที่ตามมา
กระสุนอีกนัดเฉียดแขนเขา
"ธีรัช!" ภิรดาตะโกน
"อยู่ในนั้น!" เขาสั่ง
═══════════════════════════════════════════════════════════
สิบนาทีต่อมา
เสียงปืนเงียบลง
ทีมเสริมมาถึง คนร้ายถูกจัดการหมด บางคนตาย บางคนถูกจับ
ธีรัชล้มลงนั่งพิงกำแพง
เสื้อเขาเปื้อนเลือด บาดแผลที่ไหล่ลึกกว่าที่คิด
"ธีรัช!"
ภิรดาวิ่งมาหา คุกเข่าลงข้างเขา
"โดนแค่ไหน" เธอถาม เสียงสั่น มือสั่น
"ไม่เป็นไรครับ แค่—"
"โกหก!" น้ำตาไหลลงมา "นายโดนยิงเพราะปกป้องฉัน!"
ธีรัชยิ้มอ่อน "นั่นคือหน้าที่ของผมครับ"
"หน้าที่?" เธอจ้องมองเขา "แค่หน้าที่เหรอ"
เขาไม่ตอบ
"ตอบฉันสิ ธีรัช" เธอบีบมือเขา "ทำไมถึงเอาตัวกัน ทำไมถึง..."
"เพราะผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณหนู" เขาพูดเสียงเบา "ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร"
═══════════════════════════════════════════════════════════
รถพยาบาลมาถึง
แพทย์รีบเข้ามาดูแลธีรัช
"บาดแผลลึก" หมอพูด "ต้องผ่าตัดเอากระสุนออก"
ภิรดายืนมองเขาถูกยกขึ้นเปลหาม
มือเธอสั่น
"ฉันไปด้วย"
"คุณหนู" สมชายพูด "พี่ธีรัชสั่งให้ผมพาคุณหนูกลับบ้าน"
"ฉันไม่กลับ" เธอพูดเสียงแข็ง "ฉันจะไปโรงพยาบาล"
"แต่—"
"นั่นคำสั่ง"
สมชายไม่กล้าขัด "ครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
โรงพยาบาลเอกชน
ภิรดานั่งรอหน้าห้องผ่าตัด
ไฟแดงยังคงสว่างอยู่
เธอนั่งคนเดียว มองประตูห้องผ่าตัด
ใจเต้นรัว
"ธีรัช..." เธอกระซิบ
เธอนึกถึงวินาทีที่เขาเอาตัวกัน
นึกถึงสายตาของเขาที่มองเธอก่อนจะล้มลง
นึกถึงคำพูดของเขา
"เพราะผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณหนู"
น้ำตาไหลลงมา
"อย่าเป็นอะไร" เธอภาวนา "ได้โปรด อย่าเป็นอะไร"
═══════════════════════════════════════════════════════════
สามชั่วโมงผ่านไป
ไฟห้องผ่าตัดดับลง
หมอเดินออกมา
"คุณหนู"
ภิรดาลุกขึ้นยืน "หมอ! เขาเป็นยังไงบ้างคะ"
"การผ่าตัดสำเร็จครับ" หมอยิ้ม "เอากระสุนออกได้แล้ว แผลไม่ถึงอวัยวะสำคัญ แต่เสียเลือดมาก ต้องพักฟื้นสักพัก"
ภิรดาหายใจออกอย่างโล่งอก
"ขอบคุณค่ะ" เสียงเธอสั่น "ขอบคุณมากค่ะ"
"คุณสามารถเข้าไปเยี่ยมได้ครับ เขาอาจยังไม่ตื่น แต่—"
"ค่ะ"
เธอเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นทันที
═══════════════════════════════════════════════════════════
ธีรัชนอนอยู่บนเตียง ตาหลับ
ใบหน้าซีดเซียว แขนพันผ้าพันแผล สายน้ำเกลือเสียบอยู่
ภิรดาเดินไปนั่งข้างเตียง
เธอมองเขาอยู่นาน
ผู้ชายที่ยอมเอาตัวกันกระสุนให้เธอ
ผู้ชายที่อยู่ข้างเธอมาหกปี
ผู้ชายที่...
เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา
"ขอบคุณ" เธอกระซิบ น้ำตาไหล "ขอบคุณที่ปกป้องฉัน"
เธอก้มลงจูบหลังมือเขาเบาๆ
"อย่าเป็นอะไรนะ ธีรัช" เธอพูด "ฉัน...ฉันต้องการนาย"
═══════════════════════════════════════════════════════════
คืนนั้น ภิรดาไม่กลับบ้าน
เธอนั่งเฝ้าธีรัชตลอดทั้งคืน
ไม่ว่าใครจะพูดอะไร
เธอไม่ยอมไปไหน
══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 9 ══════════════════════════════════════════════════════════════
ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,200 ตัวอักษร