สวาทลับคุณหนูมาเฟีย
ความหึงหวง
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 8: ความหึงหวง ══════════════════════════════════════════════════════════════
สองวันหลังงานหมั้น
ภิรดานั่งอยู่ในห้องทำงาน พยายามโฟกัสกับเอกสารตรงหน้า
แต่ใจของเธอลอยไปที่อื่น
คิดถึงสายตาของธีรัชที่มองเธอในงานเลี้ยง
คิดถึงคำพูดของเขาที่ระเบียง
"คุณหนูเป็นคนดีครับ"
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่นึกถึง
"บ้า" เธอพึมพำกับตัวเอง "คิดอะไรอยู่"
═══════════════════════════════════════════════════════════
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เข้ามา"
ธีรัชเปิดประตู "คุณหนู คุณวินมารอครับ"
ภิรดาถอนหายใจ "เขามาทำไม"
"บอกว่าจะพาคุณหนูไปกินข้าวครับ"
"ฉันไม่ได้นัดไว้"
"คุณวินบอกว่าเป็นเซอร์ไพรส์ครับ"
เธอนิ่งไปครู่ ก่อนจะลุกขึ้น
"ก็ได้"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องรับแขก
วินยืนรอด้วยรอยยิ้มกว้าง ถือช่อดอกกุหลาบแดง
"ภิรดา" เขาเรียกชื่อเธอโดยไม่ใช้คำนำหน้า "คุณสวยมากเหมือนเคย"
"ขอบคุณค่ะ" เธอรับดอกไม้ "แต่คราวหน้าโทรบอกก่อนนะคะ ฉันมีงานเยอะ"
"ขอโทษครับ" เขาไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆ "ผมแค่อยากเจอคุณ เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วไม่ใช่เหรอ"
ภิรดาไม่ตอบ
วินยื่นแขนให้เธอ "ไปกันเถอะ ผมจองร้านไว้แล้ว"
เธอลังเลครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะแขนเขา
ธีรัชยืนมองจากระยะห่าง
มือของเขากำแน่น
═══════════════════════════════════════════════════════════
ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ
วินพาภิรดานั่งที่โต๊ะวิวดีที่สุดในร้าน
เขาสั่งอาหาร สั่งไวน์ ดูแลเธออย่างดี
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ภิรดารู้สึกว่างเปล่า
"วิน"
"ครับ"
"ทำไมถึงพยายามขนาดนี้"
วินเอียงศีรษะ ยิ้มเฉียบ "เพราะคุณเป็นคู่หมั้นผม ผมก็ควรดูแลไม่ใช่เหรอ"
"แค่นั้นเหรอ"
"แค่นั้นไม่พอเหรอครับ" เขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะ จับมือเธอ "ภิรดา ผมรู้ว่าคุณยังไม่รักผม แต่ให้เวลาผมหน่อย ผมจะทำให้คุณรัก"
ภิรดามองมือของเขาที่ทับอยู่บนมือเธอ
ไม่รู้สึกอะไร
ไม่มีหัวใจเต้นแรง ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีอะไรเลย
"ค่ะ" เธอพูดสั้นๆ
═══════════════════════════════════════════════════════════
ธีรัชนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง
เขามองคุณหนูและวินผ่านกระจก
เห็นวินจับมือเธอ เห็นเขาพูดคุยยิ้มแย้ม เห็นทุกอย่าง
และเขาก็เจ็บปวด
"พี่ธี"
สมชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเรียก
"ว่าไง"
"พี่ธีไม่กินอะไรเลย"
"ไม่หิว"
"แต่ว่า—"
"สมชาย" ธีรัชพูดเสียงเย็น "หยุดพูด"
สมชายหุบปาก
เขารู้ว่าพี่ธีรัชกำลังอารมณ์ไม่ดี
และเขาก็เดาได้ว่าเพราะอะไร
═══════════════════════════════════════════════════════════
หลังกินข้าวเสร็จ วินพาภิรดาเดินเล่นริมแม่น้ำ
แสงแดดยามเย็นส่องกระทบผิวน้ำ ระยิบระยับ
"ภิรดา" วินหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้าเธอ
"ค่ะ"
"ผมอยากขอบางอย่าง"
"อะไรคะ"
"จูบ"
ภิรดานิ่งไป "วิน..."
"แค่จูบแก้ม" เขาพูดเสียงอ่อน "เราหมั้นกันแล้วไม่ใช่เหรอ"
เธอไม่รู้จะปฏิเสธยังไง
เขาเป็นคู่หมั้นเธอ และพ่อก็อยากให้เธอลอง
"ค่ะ" เธอพูดในที่สุด
วินยิ้ม ก้มลงจูบแก้มเธอ
แต่ในวินาทีสุดท้าย เขาเลื่อนปากมาที่มุมปากของเธอ
ภิรดาตกใจ ถอยออกมา
"วิน!"
"ขอโทษครับ" เขายิ้มแหยๆ "ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ธีรัชยืนอยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร
เขาเห็นทุกอย่าง
เห็นวินก้มลงจูบคุณหนู
เลือดในตัวเขาเดือดพล่าน
มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาว
เขาอยากเดินไปดึงวินออกมา อยากต่อยหน้าชายคนนั้น อยากบอกทุกคนว่า...
ว่าอะไร?
ว่าคุณหนูเป็นของเขา?
เธอไม่ใช่
เธอไม่เคยเป็น
และจะไม่มีวันเป็น
"เฮ้อ..."
เขาถอนหายใจ พยายามสงบสติ
แต่ความเจ็บปวดในอกไม่ยอมหายไป
═══════════════════════════════════════════════════════════
รถกลับบ้าน
บรรยากาศเงียบสนิท
ภิรดานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่พูดอะไร
ธีรัชนั่งข้างคนขับ สายตาตรงหน้า
แต่เธอสังเกตเห็นว่าขากรรไกรของเขาแข็งผิดปกติ
"ธีรัช"
"ครับ"
"นายโกรธอะไร"
เขาไม่ตอบ
"ธีรัช" เธอเรียกอีกครั้ง
"ผมไม่ได้โกรธครับ"
"โกหก"
ความเงียบ
"ผมไม่มีสิทธิ์โกรธครับ"
ภิรดานิ่งไป
คำตอบของเขาทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น
"ไม่มีสิทธิ์? ทำไม"
ธีรัชยังคงมองตรงหน้า "เพราะผมเป็นแค่บอดี้การ์ด"
"แค่บอดี้การ์ดจะโกรธเรื่องอะไร"
เขาไม่ตอบ
แต่ความเงียบของเขาบอกทุกอย่าง
═══════════════════════════════════════════════════════════
คฤหาสน์เรืองวัฒนา กลางคืน
ภิรดานอนอยู่บนเตียง นอนไม่หลับ
เธอคิดถึงเหตุการณ์วันนี้
จูบของวินที่มุมปาก...เธอไม่รู้สึกอะไร
แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าของธีรัชตอนกลับบ้าน...
หัวใจเธอเต้นรัว
"เขาหึงเหรอ" เธอกระซิบกับตัวเอง
ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึก...ดี?
"บ้าไปแล้ว" เธอพูดกับตัวเอง "คิดอะไรอยู่"
เธอพลิกตัว พยายามนอน
แต่ภาพใบหน้าธีรัชยังคงลอยอยู่ในหัว
═══════════════════════════════════════════════════════════
ห้องพักบอดี้การ์ด
ธีรัชนอนอยู่บนเตียง มองเพดาน
ภาพวินจูบคุณหนูยังคงติดอยู่ในหัว
เขารู้ว่าเขาไม่ควรรู้สึกแบบนี้
เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์
แต่ความหึงหวงมันควบคุมไม่ได้
"หกปี" เขาพึมพำ "หกปีที่ผมอยู่ข้างเธอ"
หกปีที่เขาเห็นเธอทุกวัน
หกปีที่เขาปกป้องเธอด้วยชีวิต
หกปีที่เขาซ่อนความรู้สึก
และตอนนี้...
ชายอื่นกำลังจะพาเธอไป
"เฮ้อ..."
เขาลุกขึ้นนั่ง ถอดเสื้อ เดินไปที่กระสอบทรายในมุมห้อง
แล้วเริ่มต่อย
ต่อยแล้วต่อยเล่า พยายามระบายความรู้สึก
จนข้อนิ้วแตก เลือดไหล
แต่ความเจ็บปวดในอกยังไม่หาย
═══════════════════════════════════════════════════════════
เช้าวันรุ่งขึ้น
ภิรดาสังเกตเห็นผ้าพันมือของธีรัช
"มือเป็นอะไร"
"ไม่เป็นอะไรครับ แค่ฝึกซ้อม"
"ฝึกซ้อมจนมือแตก?"
"ผมไม่ระวังครับ"
ภิรดามองเขา รู้ว่าเขาโกหก
แต่เธอไม่ถามต่อ
"วันนี้มีนัดอะไรบ้าง"
"สิบโมงประชุมฝ่ายการตลาด บ่ายสองพบทนาย เย็นนี้..." เขาหยุด
"เย็นนี้อะไร"
"คุณวินนัดรับประทานอาหารครับ"
ภิรดาถอนหายใจ "ยกเลิกได้ไหม"
"ผมจัดการให้ครับ"
"อืม" เธอพยักหน้า "ฉันเหนื่อย ไม่อยากเจอใคร"
ธีรัชไม่แสดงออก แต่ในใจเขาโล่งขึ้น
"รับทราบครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
บ่ายวันนั้น โทรศัพท์วินดังขึ้น
"คุณวิน ผมธีรัชครับ คุณหนูฝากแจ้งว่าคืนนี้ไม่สะดวก"
เสียงวินดังขึ้นอีกฝั่ง "เพราะอะไร"
"คุณหนูไม่สบายครับ"
"งั้นผมจะไปเยี่ยม"
"คุณหนูสั่งว่าไม่ต้องรบกวนครับ"
ความเงียบ
"นายชื่อธีรัชใช่ไหม" วินถาม น้ำเสียงเปลี่ยนไป
"ครับ"
"บอดี้การ์ดที่อยู่กับเธอมาหกปี"
"ครับ"
"ฟังนะ" เสียงวินเย็นลง "นายเป็นแค่บอดี้การ์ด รู้ตัวไว้ด้วย"
ธีรัชกดโทรศัพท์วาง ไม่ตอบ
แต่ในใจเขาคิด...
เขารู้ตัวดี
รู้ดีกว่าใคร
══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 8 ══════════════════════════════════════════════════════════════
ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,100 ตัวอักษร