สวาทลับคุณหนูมาเฟีย
ดูแล
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 10: ดูแล ══════════════════════════════════════════════════════════════
เช้าวันรุ่งขึ้น
ธีรัชค่อยๆ ลืมตา
แสงสว่างทำให้เขาหรี่ตา ร่างกายเจ็บปวด ไหล่ร้าวระบม
"ธีรัช!"
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู
เขาหันไปเห็นภิรดานั่งอยู่ข้างเตียง
ผมยุ่งเหยิง ใต้ตาคล้ำ แต่ดวงตาแวววาวด้วยความโล่งใจ
"คุณ...หนู?"
"นายตื่นแล้ว" เธอพูดเสียงสั่น "ขอบคุณพระเจ้า"
ธีรัชพยายามลุกขึ้น แต่เจ็บจนหน้าซีด
"อย่าขยับ!" ภิรดากดไหล่เขาลง "หมอบอกว่าต้องพักผ่อน"
"คุณหนูอยู่ที่นี่ทั้งคืนเหรอครับ"
เธอไม่ตอบ แต่สายตาบอกทุกอย่าง
"ทำไมครับ" เขาถาม "คุณหนูควรกลับไปพักผ่อน"
"เพราะนายโดนยิงแทนฉัน" เธอตอบ เสียงแข็ง "ฉันจะไปไหนได้ยังไง"
═══════════════════════════════════════════════════════════
หมอเข้ามาตรวจอาการ
"คุณธีรัชฟื้นตัวเร็วมากครับ" หมอพูด "พักอีกสองสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้"
"ขอบคุณครับหมอ"
เมื่อหมอออกไป ภิรดายังคงนั่งอยู่
"คุณหนูควรไปทำงานครับ" ธีรัชพูด "ผมไม่เป็นไรแล้ว"
"ยกเลิกนัดทั้งหมดแล้ว"
"อะไรนะครับ?"
"ฉันบอกว่ายกเลิกนัดทั้งหมดแล้ว" เธอพูดซ้ำ "ตราบใดที่นายยังไม่หายดี ฉันไม่ไปไหน"
ธีรัชนิ่งไป
เขาไม่รู้จะพูดอะไร
"คุณหนู ผมแค่บอดี้การ์ด ไม่จำเป็นต้อง—"
"หยุดพูดแบบนั้นได้แล้ว"
เธอจ้องมองเขา ดวงตาเปียกชื้น
"นายเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน ธีรัช มันไม่ใช่แค่หน้าที่"
ความเงียบ
"ใช่ไหม?"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ธีรัชสบตาเธอ
หกปีที่เขาซ่อนความรู้สึก หกปีที่เขาเก็บกด
แต่ตอนนี้ เมื่อเธอถามตรงๆ...
"ไม่ใช่ครับ" เขาตอบในที่สุด เสียงเบา
"ไม่ใช่อะไร"
"ไม่ใช่แค่หน้าที่"
หัวใจภิรดาเต้นแรง "แล้วมันคืออะไร"
ธีรัชหันหนี ไม่กล้าสบตา
"ผมไม่มีสิทธิ์พูดครับ"
"ธีรัช มองฉันสิ"
เขาค่อยๆ หันกลับมา
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนมานาน
"มองแล้ว" เขาพูด
ภิรดาเห็นทุกอย่างในดวงตานั้น
ความรัก ความปรารถนา และความเจ็บปวด
"ธีรัช..."
"ผมรู้ตัวครับ" เขาพูดเร็ว "ผมรู้ว่าผมเป็นแค่บอดี้การ์ด รู้ว่าผมไม่คู่ควร รู้ว่าคุณหนูจะแต่งงาน แต่..." เขาหยุด
"แต่อะไร"
"แต่ผมควบคุมหัวใจไม่ได้"
═══════════════════════════════════════════════════════════
น้ำตาไหลลงแก้มภิรดา
เธอรอคอยคำพูดนี้มานานแค่ไหน
"ฉันก็เหมือนกัน" เธอกระซิบ
ธีรัชนิ่งไป "อะไรนะครับ"
"ฉันก็ควบคุมหัวใจไม่ได้" เธอพูดซ้ำ "ฉันพยายามแล้ว ธีรัช พยายามมองว่านายเป็นแค่บอดี้การ์ด พยายามยอมรับวิน พยายาม..."
"คุณหนู..."
"แต่ฉันทำไม่ได้" น้ำตาไหลมากขึ้น "ทุกครั้งที่วินจับมือฉัน ฉันรู้สึกว่างเปล่า แต่ทุกครั้งที่นายอยู่ใกล้..." เธอหยุด
"ครับ?"
"ฉันรู้สึกปลอดภัย รู้สึกอบอุ่น รู้สึก..."
เธอพูดไม่จบ
ธีรัชยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาบนแก้มเธอ
สัมผัสอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
"คุณหนู อย่าร้องไห้ครับ"
"ฉันยังไม่จบ" เธอบอก
"อะไรครับ"
"ฉันรู้สึก...รัก"
═══════════════════════════════════════════════════════════
คำสารภาพลอยอยู่ในอากาศ
ธีรัชรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
"คุณหนู..."
"ฉันรู้ว่ามันผิด" เธอพูดต่อ "รู้ว่าพ่ออยากให้ฉันแต่งกับวิน รู้ว่าสังคมจะว่า รู้ว่า..."
"ผมรักคุณหนูครับ"
เธอหยุดพูด
"อะไรนะ"
"ผมรักคุณหนู" เขาพูดซ้ำ เสียงหนักแน่น "รักมาตั้งแต่ปีแรกที่มาทำงานให้ท่านเจ้าพ่อ รักมาหกปีแล้ว"
ภิรดานิ่งไป
"หกปี?"
"ครับ" เขายิ้มเจ็บปวด "หกปีที่ผมเดินตามคุณหนู หกปีที่ผมมองคุณหนูจากระยะห่างสองก้าว หกปีที่ผม..."
"ทำไมไม่เคยบอก"
"เพราะผมไม่มีสิทธิ์ครับ"
"แล้วตอนนี้ล่ะ"
ธีรัชมองเธอ "ตอนนี้ผมก็ยังไม่มีสิทธิ์ แต่..."
"แต่?"
"แต่ผมอยากให้คุณหนูรู้ความจริง"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ภิรดาก้มลง
ใกล้หน้าเขา
"ดา"
"ครับ?"
"เรียกชื่อฉัน"
ธีรัชลังเล
"ดา" เขาพูดเบา ครั้งแรกในรอบหกปี
เธอยิ้ม น้ำตายังคงไหล
"อีกครั้ง"
"ดา"
เธอก้มลงอีก ริมฝีปากเธอเฉียดริมฝีปากเขา
"คุณหนู..." เขาหายใจลำบาก
"ดา" เธอแก้ไข
"ดา เราไม่ควร—"
"ช่างมัน"
แล้วเธอก็จูบเขา
═══════════════════════════════════════════════════════════
จูบแรก
นุ่มนวล ลังเล แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
ธีรัชแข็งทื่อไปเสี้ยววินาที ก่อนที่จะยกมือที่ไม่ได้บาดเจ็บขึ้นโอบท้ายทอยเธอ
เขาจูบตอบ
ทุกความรู้สึกที่ซ่อนมาหกปีถูกปลดปล่อย
ความรัก ความปรารถนา ความโหยหา
ทุกอย่างรวมอยู่ในจูบนี้
═══════════════════════════════════════════════════════════
เมื่อจูบสิ้นสุด ทั้งคู่หายใจหอบ
"ดา..." ธีรัชพูดเสียงแหบ
"อืม?"
"เราจะทำยังไงต่อ"
ความจริงกลับมากระแทก
เธอมีคู่หมั้น
เขาเป็นแค่บอดี้การ์ด
สังคมไม่มีทางยอมรับ
"ฉันไม่รู้" เธอตอบตรงๆ "แต่ตอนนี้ ฉันรู้แค่ว่า..."
"ว่าอะไรครับ"
"ว่าฉันไม่อยากอยู่ห่างนาย"
ธีรัชยกมือลูบแก้มเธอ
"ผมก็เหมือนกันครับ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
ประตูห้องถูกเคาะ
ทั้งคู่รีบถอยออกจากกัน
"เข้ามา" ภิรดาพูดหลังจากจัดท่าทางให้เรียบร้อย
สมชายเปิดประตู "คุณหนูครับ คุณวินมาเยี่ยมพี่ธีรัช"
หัวใจภิรดาตกลงไปอยู่ที่ท้อง
"วิน?"
"ใช่ครับ"
วินเดินเข้ามา ถือช่อดอกไม้และตะกร้าผลไม้
"ภิรดา" เขาทักทายก่อน แล้วหันไปมองธีรัช "คุณธีรัช ขอบคุณที่ปกป้องคู่หมั้นผมนะครับ"
"เป็นหน้าที่ครับ"
"ผมรู้" วินยิ้ม แต่สายตาไม่ยิ้มตาม "แต่ต่อไปนี้ ปล่อยให้ผมดูแลเธอบ้างก็ได้นะ"
ความตึงเครียดอยู่ในอากาศ
ภิรดามองสลับระหว่างสองคน
วิน...คู่หมั้นที่พ่อเลือก
ธีรัช...คนที่หัวใจเธอเลือก
เธอต้องเลือก
และเธอรู้ว่า...
ไม่ว่าจะเลือกอะไร จะต้องมีคนเจ็บปวด
══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 10 ══════════════════════════════════════════════════════════════
🔒 ติดตามตอนต่อไป: ความลับเริ่มถูกเปิดเผย วินเริ่มสงสัย และความสัมพันธ์ต้องห้ามกำลังจะถูกทดสอบ...
ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,000 ตัวอักษร