คู่หมั้น

══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 6: คู่หมั้น ══════════════════════════════════════════════════════════════

หนึ่งสัปดาห์หลังจากพบวินครั้งแรก

ข่าวการหมั้นของทายาทสองตระกูลใหญ่แพร่กระจายไปทั่ววงการ

สื่อหลายสำนักพยายามติดต่อขอสัมภาษณ์ คู่แข่งทางธุรกิจเริ่มกังวล และลูกน้องของทั้งสองฝ่ายก็วุ่นวายกับการเตรียมงาน

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เร็วเกินกว่าที่ภิรดาจะตั้งตัวทัน

"คุณหนู วันนี้มีนัดกินข้าวกลางวันกับคุณวินครับ"

ธีรัชพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกวัน แต่มือที่ถือไอแพดตึงขึ้นเล็กน้อย

ภิรดาพยักหน้า "ที่ไหน"

"ร้านอาหารฝรั่งเศสที่โรงแรมแมนดารินครับ"

"อืม"

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ เที่ยง - ร้านอาหาร ]

วินรออยู่แล้วเมื่อภิรดามาถึง

เขาลุกขึ้นยืน ยิ้มอบอุ่น ดึงเก้าอี้ให้เธอนั่ง

"คุณสวยมากวันนี้" เขาชม

"ขอบคุณค่ะ"

ธีรัชยืนอยู่ห่างจากโต๊ะพอสมควร สายตาคอยสังเกตรอบด้าน

แต่ทุกครั้งที่วินเอื้อมมือไปจับมือภิรดา ขากรรไกรของเขาจะกดแน่น

"ผมคิดว่าเราควรจัดงานหมั้นเร็วๆ นี้" วินพูดขณะกินอาหาร "คุณพ่อของผมอยากให้เร็วที่สุด"

"เร็วแค่ไหนคะ"

"เดือนหน้า"

ภิรดาเกือบสำลักไวน์ "เดือนหน้า?"

"ผมรู้ว่าเร็วไป" วินจับมือเธอ "แต่สถานการณ์ของคุณพ่อคุณ... ผมคิดว่าท่านคงอยากเห็นเราหมั้นกันก่อน"

เธอนิ่งไป

วินไม่ได้พูดผิด พ่อป่วยหนัก เวลาไม่รอใคร

"ฉันจะคุยกับพ่อก่อน" เธอพูดในที่สุด

"แน่นอนครับ"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ระหว่างกินอาหาร วินพูดคุยเรื่องต่างๆ

แผนธุรกิจหลังรวมตระกูล การขยายกิจการ การลงทุนใหม่ๆ

ภิรดาฟัง แต่ใจลอยไปที่อื่น

เธอสังเกตว่าทุกครั้งที่วินพูดถึง "เรา" เขาหมายถึงธุรกิจ ไม่ใช่ความสัมพันธ์

"วิน"

"ครับ"

"ทำไมถึงตกลงหมั้นกับฉัน"

วินเงียบไปครู่ ก่อนจะยิ้ม

"ตรงไปตรงมามากเลยนะครับ"

"ฉันไม่ชอบอ้อมค้อม"

"ผมชอบตรงนี้ของคุณ" เขาพูด "จะตอบตรงๆ ก็ได้ ผมต้องการธุรกิจของตระกูลคุณ และคุณก็สวย ฉลาด เป็นภรรยาที่เหมาะสม"

"แค่นั้นเหรอคะ"

"แค่นั้นไม่พอหรือครับ?" วินเอียงศีรษะ "ในโลกของเรา การแต่งงานคือการร่วมมือทางธุรกิจ ความรักมาทีหลังได้"

ภิรดาไม่ตอบ

เธอรู้ว่าเขาพูดถูก ในโลกมาเฟีย การแต่งงานไม่เคยเกี่ยวกับความรัก

แต่ลึกๆ ในใจ...

เธออยากได้มากกว่านั้น

═══════════════════════════════════════════════════════════

หลังกินข้าวเสร็จ วินเดินส่งเธอที่รถ

"ผมจะโทรหาคุณคืนนี้" เขาพูด "หวังว่าเราจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้"

"ค่ะ"

วินก้มลง พยายามจูบแก้มเธอ

แต่ภิรดาถอยออกมาอย่างแนบเนียน

"ยังไม่ถึงเวลาค่ะ" เธอพูดสุภาพ "เรายังไม่ได้หมั้นอย่างเป็นทางการ"

วินหยุดชะงัก ก่อนจะหัวเราะ

"เข้าใจครับ ผมรอได้"

เมื่อวินเดินจากไป ภิรดาถอนหายใจ

"ธีรัช"

"ครับ"

"กลับบ้าน"

"ครับ"

เธอขึ้นรถ ธีรัชปิดประตูให้ ก่อนจะไปนั่งข้างคนขับ

ตลอดทางกลับบ้าน ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ธีรัชรู้สึกได้ว่า...

เมื่อคุณหนูถอยหนีจูบของวิน หัวใจของเขาเบาขึ้นนิดหนึ่ง

และเขาเกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนั้น

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ กลางคืน - คฤหาสน์เรืองวัฒนา ]

ภิรดาเข้าไปหาพ่อในห้องนอน

เดชานั่งพิงหมอนอยู่ ดูอ่อนแรงกว่าเดิม แต่ตาสว่างขึ้นเมื่อเห็นลูกสาว

"กินข้าวกับวินเป็นยังไงบ้าง"

"ก็...ดีค่ะ"

"แค่ดี?"

ภิรดานั่งลงข้างเตียง "พ่อ วินอยากจัดงานหมั้นเดือนหน้า"

เดชาพยักหน้า "ดี พ่อก็อยากให้เร็ว"

"พ่อ..." เธอกลืนน้ำลาย "ดาไม่แน่ใจว่า..."

"ว่าอะไรลูก"

"ว่าดารักเขาได้"

เดชาเงียบไปครู่ ก่อนจะยิ้มอ่อน

"ดา พ่อไม่ได้บังคับให้ลูกรักเขา" เขาพูดเสียงเบา "พ่อแค่อยากให้ลูกมีคนดูแล มีคนปกป้อง หลังจากพ่อไป"

"ดาดูแลตัวเองได้"

"พ่อรู้" เดชาจับมือลูกสาว "แต่พ่อไม่อยากให้ลูกต้องแบกทุกอย่างคนเดียว ลูกทำมาตลอดแล้ว ตั้งแต่แม่ตาย"

ภิรดารู้สึกจุกในลำคอ

"ลองดูก่อนได้ไหม" เดชาขอร้อง "หมั้นก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยยกเลิก พ่อแค่อยากเห็นลูกมีคนอยู่ข้างๆ ก่อนที่พ่อ..."

"พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิคะ"

"ดา..." เดชายิ้มเศร้า "พ่อรู้ว่าเวลาใกล้หมดแล้ว และพ่อไม่กลัวตาย พ่อแค่กลัวทิ้งลูกไว้คนเดียว"

น้ำตาไหลลงแก้มภิรดา

"ค่ะ" เธอพูดในที่สุด เสียงสั่น "ดาจะลอง"

เดชาโอบกอดเธอ "ขอบใจนะลูก"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ภิรดาเดินออกจากห้องพ่อ

น้ำตายังคงเปื้อนแก้ม

เมื่อเห็นธีรัชยืนรออยู่ท้ายทางเดิน เธอรีบเช็ดน้ำตา

"คุณหนู"

"ฉันโอเค"

"ผมรู้ว่าไม่โอเคครับ"

เธอหยุดเดิน หันมามองเขา

"นายรู้ได้ยังไง"

"ผมอยู่ข้างคุณหนูมาหกปี" เขาพูดเสียงเบา "ผมรู้ทุกอย่าง"

ภิรดานิ่งไป

"ทุกอย่างเหรอ"

"ครับ"

"งั้นนายรู้ไหม..." เธอถามเสียงสั่น "ว่าฉันกำลังรู้สึกยังไง"

ธีรัชเงียบ

เขาอยากบอกว่ารู้ อยากบอกว่าเขาเข้าใจ อยากบอกว่า...

"ผมรู้ครับ" เขาพูดในที่สุด "แต่ผมไม่มีสิทธิ์พูดอะไร"

"ทำไม"

"เพราะผมเป็นแค่บอดี้การ์ด"

ภิรดามองเขา ดวงตาค้นหาบางสิ่ง

"แค่บอดี้การ์ดจริงๆ เหรอ ธีรัช"

ธีรัชสบตาเธอ

ลึกลงไปในดวงตาของเขา มีคำตอบที่เขาไม่กล้าพูด

"ครับ" เขาตอบ เสียงแข็ง "แค่บอดี้การ์ด"

ภิรดาพยักหน้าช้าๆ

"งั้นเหรอ"

แล้วเธอก็เดินจากไป

ธีรัชยืนมองหลังเธอ

และคืนนั้น เขานอนไม่หลับ

เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 6 ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,000 ตัวอักษร