เช้าที่เปลี่ยนไป

══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 5: เช้าที่เปลี่ยนไป ══════════════════════════════════════════════════════════════

สามวันผ่านไปหลังจากคืนที่ภิรดาร้องไห้ในอ้อมกอดธีรัช

ทุกอย่างดูเหมือนกลับมาปกติ

เธอตื่นเช้า ไปทำงาน ประชุม พบลูกค้า และกลับบ้านมาเยี่ยมพ่อ

ธีรัชยังคงเดินตามเธอห่างสองก้าว เงียบเฉยเหมือนเดิม

แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป

บางอย่างที่ทั้งคู่รู้สึกได้ แต่ไม่มีใครพูดถึง

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ เช้าวันอังคาร ]

ภิรดาก้าวออกจากห้องนอน

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณหนู"

"อืม"

เธอเดินผ่านเขาไป แต่คราวนี้ สายตาเธอเลื่อนมาสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาที

ธีรัชสะดุ้งในใจ

เมื่อก่อนเธอไม่เคยมองเขา เธอเดินผ่านไปราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์

แต่ตอนนี้...

"วันนี้มีอะไรบ้าง" เธอถาม ขณะเดินลงบันได

ธีรัชตามมา พยายามทำเสียงให้ปกติ "เก้าโมงประชุมบอร์ด สิบเอ็ดโมงคุยกับทนาย บ่ายสอง..." เขาหยุด

"บ่ายสองอะไร"

"คุณวินัย ศรีสกุล จะมาพบคุณหนูครับ"

ภิรดาหยุดเดิน

ธีรัชเกือบชนเธอ

"คุณหนู?"

"ลืมไปเลย" เธอพึมพำ "ว่าต้องพบคู่หมั้น"

คำว่า "คู่หมั้น" ทำให้ธีรัชรู้สึกเจ็บ แต่เขาไม่แสดงออก

"จะให้ผมยกเลิกไหมครับ"

"ไม่" เธอหันมามองเขา "ฉันสัญญากับพ่อแล้ว"

แล้วเธอก็เดินต่อ

ธีรัชมองหลังเธอ

และครั้งแรกที่เขาสังเกตเห็น...

ไหล่ของเธอดูหนักขึ้นทุกวัน

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ บ่ายสอง - ห้องรับแขก ]

วินัย ศรีสกุล เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสง่า

เขาหล่อ ต้องยอมรับ

สูงร้อยแปดสิบ หน้าตาคม ผิวขาว แต่งตัวดี กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนม รอยยิ้มเฉียบคม

แต่มีบางอย่างในดวงตาของเขาที่ธีรัชไม่ชอบ

บางอย่างที่ดูเย็นชา คำนวณ ราวกับทุกอย่างเป็นแค่เกม

"คุณภิรดา" วินเอ่ยพลางยื่นช่อดอกไม้ "ยินดีที่ได้พบ ผมได้ยินชื่อเสียงคุณมานานแล้ว"

ภิรดารับช่อดอกไม้ด้วยรอยยิ้มสุภาพ "ขอบคุณค่ะ ยินดีเช่นกัน"

"เรียกผมว่าวินได้เลยครับ" เขายิ้ม "เราจะเป็นคู่หมั้นกันแล้วไม่ใช่เหรอ"

ธีรัชยืนอยู่มุมห้อง รู้สึกเหมือนมีมือบีบหัวใจ

═══════════════════════════════════════════════════════════

การพูดคุยดำเนินไปราบรื่นพอควร

วินเป็นคนพูดเก่ง ฉลาด รู้จักทำให้คนอื่นรู้สึกดี เขาเล่าเรื่องการทำงาน เรื่องการเดินทาง เรื่องเป้าหมายในอนาคต

แต่ภิรดาสังเกตเห็นบางอย่าง

ทุกครั้งที่วินพูดถึง "อนาคตของเรา" สายตาของเขาจะเลื่อนมาที่ธุรกิจเรืองวัฒนากรุ๊ป ไม่ใช่ที่ตัวเธอ

"ธุรกิจของตระกูลคุณน่าสนใจมากครับ" วินพูด "ผมคิดว่าถ้ารวมกับของตระกูลศรีสกุล เราจะกลายเป็นกลุ่มธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ"

"คุณสนใจธุรกิจมากกว่าตัวฉันสินะคะ" ภิรดาพูดตรงๆ

วินหัวเราะ "ผมสนใจทั้งสองอย่างครับ คุณสวย ฉลาด และมีธุรกิจที่น่าสนใจ ถือว่าครบถ้วน"

ภิรดาไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกยังไงกับคำตอบนั้น

═══════════════════════════════════════════════════════════

"ขอบคุณที่สละเวลามาพบนะคะ" ภิรดาพูดเมื่อการพบปะจบลง

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ" วินจับมือเธอ ยกขึ้นจูบหลังมือ "หวังว่าเราจะได้พบกันอีก...บ่อยๆ"

ภิรดายิ้มสุภาพ ถอยมือออกอย่างแนบเนียน "ค่ะ"

เมื่อวินเดินออกไป ภิรดาถอนหายใจ

"ธีรัช"

"ครับ"

"นายคิดยังไงกับเขา"

ธีรัชนิ่งไปครู่ "ผมไม่มีสิทธิ์ให้ความเห็นครับ"

"ฉันถามนาย" เธอหันมามองเขา "ในฐานะคนที่อยู่ข้างฉันมาหกปี นายคิดยังไง"

ธีรัชสบตาเธอ

เขาควรจะพูดว่าอะไร?

ว่าเขาไม่ชอบวิธีที่ชายคนนั้นมองเธอ?

ว่าเขารู้สึกอันตรายบางอย่างจากสายตาคำนวณนั้น?

ว่า...เขาหึง?

"เขาดูเหมาะสมครับ" ธีรัชพูดในที่สุด เสียงแข็ง "ฐานะ ครอบครัว รูปลักษณ์ ครบถ้วน"

ภิรดามองเขาอีกครู่ ดูผิดหวัง

"งั้นเหรอ" เธอพูดเบา "ก็ดีแล้ว"

แล้วเธอก็เดินออกไป

ธีรัชยืนอยู่ตรงนั้น

กำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ กลางคืน - ห้องทำงานภิรดา ]

ภิรดานั่งทำงานอยู่คนเดียว

เอกสารกองพะเนิน รายงานการเงิน สัญญาต่างๆ รอให้เธอตรวจ

แต่ใจเธออยู่ที่อื่น

เธอคิดถึงวิน

ผู้ชายที่ดูสมบูรณ์แบบ แต่ไม่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นแม้แต่น้อย

และคิดถึงธีรัช

บอดี้การ์ดที่แค่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

"บ้า" เธอพึมพำ "คิดอะไรอยู่"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

ธีรัชเปิดประตู ถือถาดอาหารเดินเข้ามา

"ป้ามาลีฝากมาครับ บอกว่าคุณหนูยังไม่ได้กินข้าวเย็น"

ภิรดามองนาฬิกา สี่ทุ่มแล้ว

"วางไว้ตรงนั้นได้เลย"

ธีรัชวางถาดบนโต๊ะข้าง ก่อนจะหันไป

"ธีรัช"

"ครับ"

"นั่งเป็นเพื่อนได้ไหม"

เขาหยุดชะงัก

"แค่นั่ง" เธอพูดเสียงเบา "ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว"

ธีรัชลังเลครู่ ก่อนจะพยักหน้า

เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้มุมห้อง ห่างจากเธอพอสมควร

ภิรดาเริ่มกินอาหาร ไม่พูดอะไร

แต่มีเขาอยู่ในห้อง เธอรู้สึกดีขึ้น

"ธีรัช"

"ครับ"

"หกปีที่อยู่กับฉัน นายเคยเหนื่อยไหม"

"ไม่เคยครับ"

"ทำไม"

ธีรัชเงียบไปครู่ ก่อนจะตอบ

"เพราะการอยู่ข้างคุณหนู ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นภาระครับ"

ภิรดาหยุดกิน มองเขา

"หมายความว่าไง"

ธีรัชสบตาเธอ ลึกและตรง

"หมายความตามที่พูดครับ"

เธอไม่รู้จะตอบอะไร

หัวใจเต้นแรงขึ้น

และเธอก็กลัว

กลัวความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวในใจ

"ไปพักผ่อนได้แล้ว" เธอพูดเสียงสั่น "ขอบคุณ"

"ครับ ราตรีสวัสดิ์ คุณหนู"

เขาลุกขึ้น เดินออกจากห้อง

เมื่อประตูปิดลง ภิรดาวางช้อนลง

มือเธอสั่น

"เกิดอะไรขึ้นกับฉัน" เธอกระซิบ

แต่ลึกๆ ในใจ เธอรู้คำตอบ

และมันทำให้เธอกลัว

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 5 ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,000 ตัวอักษร