รอยร้าวแรก

══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 4: รอยร้าวแรก ══════════════════════════════════════════════════════════════

เช้าวันใหม่มาถึงช้าเกินไปสำหรับธีรัช

เขายืนอยู่หน้าห้องคุณหนูตลอดทั้งคืน ไม่ได้หลับแม้แต่น้อย แต่ไม่ใช่เพราะหน้าที่

แต่เพราะทุกครั้งที่หลับตา เขาจะเห็นภาพเธอซบหน้ากับอกเขา

กลิ่นน้ำหอมดอกไม้ผสมวานิลลา

ความอบอุ่นของร่างกายเล็กๆ ในอ้อมแขน

และเสียงร้องไห้ที่ทำให้หัวใจเขาแตกสลาย

"เฮ้อ..."

เขาถอนหายใจ พยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป

หกปีที่เขาสร้างกำแพง หกปีที่เขากดความรู้สึกลงไป

คืนเดียวทำให้ทุกอย่างพังทลาย

═══════════════════════════════════════════════════════════

เสียงประตูห้องเปิดดังขึ้น

ภิรดาก้าวออกมา

เธอแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนทุกวัน ชุดสูทสีดำ ผมรวบขึ้น ใบหน้าแต่งแต้มอำพรางความเหนื่อยล้า

แต่ธีรัชเห็น

เขาเห็นตาบวมที่ซ่อนอยู่ใต้เครื่องสำอาง เห็นไหล่ที่ตึงเครียด และเห็นความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อน

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณหนู"

"อืม"

เธอเดินผ่านเขาไปโดยไม่สบตา

ธีรัชรู้สึกจุกในอก แต่ไม่แสดงออก

"วันนี้มีนัดอะไรบ้าง" เธอถามขณะเดินลงบันได

"เก้าโมงประชุมฝ่ายการตลาด สิบเอ็ดโมงพบคุณสมพงษ์จากบริษัทคู่ค้า บ่ายสองท่านเจ้าพ่อนัดพูดคุยครับ"

"ยกเลิกนัดบ่ายสอง"

ธีรัชหยุดชะงัก "ครับ?"

"ฉันจะไปหาพ่อตอนเที่ยง" เธอพูดเสียงเรียบ "ยกเลิกนัดทั้งหมดหลังจากนั้น"

"รับทราบครับ"

═══════════════════════════════════════════════════════════

อาหารเช้าที่โต๊ะกินข้าวเงียบสงัด

ภิรดานั่งคนเดียว ข้าวต้มหน้าเธอแทบไม่ได้แตะ

ธีรัชยืนอยู่มุมห้องเหมือนทุกวัน สังเกตทุกความเคลื่อนไหว

"ธีรัช"

"ครับ"

"เมื่อคืน..."

เธอหยุด ไม่พูดต่อ

ธีรัชรอ

"ลืมมันไปซะ" เธอพูดในที่สุด เสียงแข็ง "มันไม่ควรเกิดขึ้น"

"ครับ"

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

แต่ทั้งคู่รู้ดี

บางสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่มีทางลืม

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ บ่าย ]

คฤหาสน์เรืองวัฒนา

ภิรดาเดินเข้าไปในห้องนอนพ่อ

เดชานอนอยู่บนเตียง ดูซีดเซียวกว่าเมื่อวาน แต่ยิ้มให้เมื่อเห็นลูกสาว

"ดามาแล้วหรือลูก"

"ค่ะพ่อ" เธอเดินไปนั่งข้างเตียง จับมือพ่อ "พ่อรู้สึกยังไงบ้างคะวันนี้"

"ดีขึ้น" เดชาโกหก และทั้งคู่รู้ "มานั่งคุยกับพ่อหน่อย"

ภิรดาพยักหน้า กลืนน้ำตาที่จะไหล

"ดา พ่อมีเรื่องจะบอก"

"เรื่องอะไรคะ"

เดชาถอนหายใจ "พ่อรู้ว่าเวลาของพ่อไม่เหลือมากแล้ว และก่อนที่พ่อจะไป พ่ออยากเห็นลูกมีคนดูแล"

หัวใจภิรดาหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที "พ่อหมายความว่าอะไรคะ"

"พ่อจัดการหมั้นให้ลูกแล้ว"

"อะไรนะ?!"

"กับวินัย ลูกชายตระกูลศรีสกุล"

ภิรดาลุกขึ้นยืน หน้าซีด "ตระกูลศรีสกุล? พ่อ พวกเขาเป็นคู่แข่งของเรานะคะ!"

"ใช่ แต่การรวมตระกูลจะทำให้ธุรกิจของเราแข็งแกร่งขึ้น" เดชาพูดเสียงอ่อนล้า "และลูกจะมีคนคอยปกป้อง"

"ดาไม่ต้องการให้ใครปกป้อง ดาดูแลตัวเองได้!"

"ดา..."

"พ่อไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้แทนดา!" น้ำตาไหลลงมา "พ่อไม่มีสิทธิ์!"

เดชานิ่งไป ก่อนจะพูดเบาๆ

"พ่อรู้" เขายอมรับ "แต่พ่อขอร้อง ดา ลองพบเขาก่อนได้ไหม แค่พบ ถ้าลูกไม่ชอบจริงๆ พ่อจะไม่บังคับ"

ภิรดายืนนิ่ง น้ำตายังคงไหล

เธอมองพ่อที่นอนอยู่บนเตียง ซีดเซียว อ่อนแรง

ผู้ชายที่เคยแข็งแกร่งที่สุดในโลกของเธอ กำลังจะจากไป

และคำขอสุดท้ายของเขาคือ...

"ค่ะ" เธอพูดในที่สุด เสียงสั่น "ดาจะพบเขา"

เดชายิ้มอ่อน "ขอบใจนะลูก"

═══════════════════════════════════════════════════════════

ธีรัชยืนอยู่นอกห้อง

เขาได้ยินทุกอย่าง

คำว่า "หมั้น" ดังก้องอยู่ในหัว

เขารู้ว่าวันนี้จะมาถึง

เขารู้ว่าคุณหนูจะต้องแต่งงานกับคนที่สมฐานะ

ไม่ใช่บอดี้การ์ดอย่างเขา

แต่การรู้ กับการยอมรับ มันต่างกัน

มือของเขากำแน่น

หัวใจเจ็บปวด

แต่ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์

═══════════════════════════════════════════════════════════

ภิรดาเดินออกมาจากห้องพ่อ

ตาบวมแดง น้ำตายังคงเปื้อนแก้ม

เมื่อเห็นธีรัชยืนอยู่ เธอหยุดชะงัก

"ได้ยินทั้งหมดใช่ไหม"

"ครับ"

เธอหัวเราะขมขื่น "งั้นนายก็รู้แล้วว่าฉันจะต้องแต่งงาน"

ธีรัชไม่ตอบ

"นายคิดยังไง" เธอถามจู่ๆ

"ผมไม่มีสิทธิ์คิดอะไรครับ"

ภิรดาจ้องมองเขา ดวงตาค้นหาบางสิ่ง

"จริงเหรอ" เธอถามเบา "นายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ"

ธีรัชสบตาเธอ

ลึกลงไปในดวงตาเย็นชานั้น มีพายุกำลังก่อตัว

แต่เขากดมันไว้

"ผมเป็นแค่บอดี้การ์ดครับ" เขาพูดเสียงเรียบ "หน้าที่ของผมคือปกป้องคุณหนู ไม่ใช่..."

"ไม่ใช่อะไร"

เขาเงียบ

ภิรดารอ

"ไม่มีอะไรครับ"

เธอหันหลังให้เขา "งั้นก็ดี"

แล้วเธอก็เดินจากไป

ธีรัชมองหลังเธอ

และครั้งแรกในรอบหกปี เขารู้สึกว่าระยะห่างสองก้าวนั้น...

ไกลเหลือเกิน

═══════════════════════════════════════════════════════════

[ กลางคืน ]

ภิรดานอนอยู่บนเตียง นอนไม่หลับ

ความคิดวนเวียนอยู่ในหัว

เรื่องพ่อ เรื่องคู่หมั้น เรื่องอนาคต

และ...เรื่องธีรัช

เมื่อคืนเธอซบหน้ากับอกเขา

เธอรู้สึกถึงความอบอุ่น ความมั่นคง และบางอย่างที่เธอไม่กล้าเรียกชื่อ

แต่เขาเป็นแค่บอดี้การ์ด

และเธอกำลังจะหมั้น

"บ้าอะไร" เธอพึมพำกับตัวเอง "คิดอะไรอยู่"

เธอพลิกตัว พยายามนอน

แต่กลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้ผสมมัสค์ของเขายังคงติดอยู่ในความทรงจำ

และหัวใจของเธอก็ยังคงเต้นผิดจังหวะ

═══════════════════════════════════════════════════════════

ห้องพักบอดี้การ์ด ชั้นล่างของคฤหาสน์

ธีรัชนั่งอยู่บนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง

คืนนี้เป็นคืนที่ยากลำบากที่สุดในรอบหกปี

คุณหนูจะหมั้น

กับคนอื่น

เขาควรจะดีใจ คุณหนูจะมีคนดูแล จะปลอดภัย จะมีความสุข

แต่เขาดีใจไม่ได้

เพราะลึกๆ ในใจ เขารู้ว่า...

เขารักเธอ

รักมานานแล้ว

แต่เขาไม่มีสิทธิ์

ไม่เคยมี

และจะไม่มีวัน

"เฮ้อ..."

เขาล้มตัวลงนอน หลับตา

พรุ่งนี้เขาจะต้องเข้มแข็ง

พรุ่งนี้เขาจะต้องเป็นเงาเงียบเหมือนเดิม

พรุ่งนี้...

เขาจะต้องเห็นคนอื่นเข้ามาในชีวิตเธอ

และเขาทำได้แค่ยืนมอง

══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 4 ══════════════════════════════════════════════════════════════

ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,100 ตัวอักษร