สวาทลับคุณหนูมาเฟีย
ความจริงที่ซ่อน
ตอนฟรี══════════════════════════════════════════════════════════════ สวาทลับคุณหนูมาเฟีย ตอนที่ 3: ความจริงที่ซ่อน ══════════════════════════════════════════════════════════════
การประชุมผู้ถือหุ้นดำเนินไปอย่างราบรื่น
ภิรดานั่งหัวโต๊ะแทนพ่อ นำเสนอผลประกอบการไตรมาสที่ผ่านมาด้วยความมั่นใจ ตอบคำถามอย่างคมคาย และปิดประชุมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนพอใจ
แต่ใจของเธออยู่ที่อื่น
นาฬิกาบนผนังบอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง
อีกครึ่งชั่วโมงเธอจะต้องพบพ่อ
และเธอจะรู้ความจริง
"คุณหนู"
ธีรัชเดินเข้ามาในห้องประชุมที่ว่างเปล่า
"ท่านเจ้าพ่อโทรมาครับ บอกให้คุณหนูไปพบที่บ้านแทน"
ภิรดาขมวดคิ้ว "ที่บ้าน? ไม่ใช่ที่ออฟฟิศเหรอ"
"ท่านบอกว่าเป็นเรื่องส่วนตัวครับ"
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น
เรื่องส่วนตัว
ไม่ใช่เรื่องดี
"ไปกันเถอะ"
═══════════════════════════════════════════════════════════
รถแล่นผ่านถนนในยามบ่าย แสงแดดส่องผ่านกระจกเข้ามา
ภิรดานั่งนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้มองอะไรจริงๆ
ความกังวลกัดกินใจเธอ
"คุณหนู"
"หืม?"
"ไม่ว่าจะเป็นอะไร" ธีรัชพูดเสียงเบา "ผมอยู่ตรงนี้ครับ"
ภิรดาหันมามองเขา
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาจ้องมองเธอผ่านกระจกมองหลัง มั่นคง สงบ และ...อบอุ่น?
เธอหันหนี รู้สึกประหลาดใจกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ
"อืม" เธอพูดสั้นๆ
แต่ลึกๆ ในใจ เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
═══════════════════════════════════════════════════════════
คฤหาสน์เรืองวัฒนา
ภิรดาเดินเข้าไปในบ้านด้วยใจที่หนักอึ้ง
"ดา"
เสียงพ่อดังขึ้นจากห้องทำงาน
เธอเดินเข้าไป เห็นพ่อนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ข้างกายมีหมอธนา แพทย์ประจำตัวของครอบครัว
หัวใจเธอตกลงไปอยู่ที่ท้อง
"พ่อ..." เธอเดินเข้าไปหา "เกิดอะไรขึ้นคะ"
เดชาส่งสายตาให้หมอธนา
"คุณหนู" หมอธนาพูดเสียงเบา "ขอให้ผมอธิบายนะครับ"
ภิรดานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม มือบีบที่เท้าแขน
"ท่านเจ้าพ่อเป็นมะเร็งปอดครับ" หมอพูด "ระยะที่สาม"
โลกหยุดหมุน
"อ-อะไรนะ" เสียงเธอสั่น
"เราพบมาได้ประมาณหกเดือนแล้ว" หมอธนาพูดต่อ "ท่านไม่ยอมให้บอกคุณหนู เพราะ—"
"เพราะพ่อไม่อยากให้ลูกเป็นห่วง" เดชาพูดแทน เสียงอ่อนล้า "ดา พ่อ—"
"หกเดือน?!" ภิรดาลุกขึ้นยืน "พ่อรู้มาหกเดือนแล้วไม่บอกดา?!"
"ดา—"
"รักษาได้ไหม?" เธอหันไปถามหมอ "ผ่าตัด คีโม รังสี อะไรก็ได้ เงินไม่ใช่ปัญหา"
หมอธนาส่ายหัวช้าๆ "มะเร็งลุกลามไปมากแล้วครับ การรักษาอาจยืดเวลาได้ แต่..."
"แต่อะไร?!"
"แต่ไม่หาย" เดชาพูดเอง "ดา หมอบอกว่าพ่อเหลือเวลาอีกประมาณหกเดือนถึงหนึ่งปี"
ภิรดานิ่งไป
ขาเธอทรุด เธอล้มลงนั่งบนเก้าอี้
"ไม่..." น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว "ไม่จริง พ่อ บอกว่าไม่จริงสิ"
เดชาลุกขึ้น เดินมานั่งข้างเธอ โอบกอดเธอเข้าไป
"พ่อขอโทษ" เขากระซิบ "พ่อขอโทษที่ไม่บอก พ่อแค่...ไม่อยากเห็นลูกเสียใจ"
ภิรดาร้องไห้ในอ้อมกอดพ่อ
เธอร้องไห้อย่างที่ไม่เคยร้องมานานแสนนาน
═══════════════════════════════════════════════════════════
ธีรัชยืนอยู่หน้าห้องทำงาน
เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของคุณหนูลอดออกมา และหัวใจของเขาก็แตกสลายตาม
เขาอยากเปิดประตูเข้าไป
อยากโอบกอดเธอ
อยากบอกเธอว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
แต่เขาทำได้แค่ยืนอยู่ตรงนี้
รอ
เหมือนที่เขาทำมาตลอดหกปี
═══════════════════════════════════════════════════════════
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ประตูห้องทำงานเปิดออก
หมอธนาเดินออกมาก่อน พยักหน้าให้ธีรัชแล้วเดินจากไป
ตามมาด้วยภิรดา
เธอเดินออกมาด้วยท่าทางที่ดูสงบ แต่ตาบวมแดง ร่องรอยน้ำตายังคงอยู่
"คุณหนู"
"ไปห้องฉัน" เธอพูดสั้นๆ เสียงแหบ
"ครับ"
ธีรัชเดินตามเธอไปตามทางเดินยาว
เมื่อถึงหน้าห้องนอน ภิรดาหยุด
"ธีรัช"
"ครับ"
"คืนนี้...อย่าไปไหนนะ"
ธีรัชนิ่งไปครู่ "ผมจะอยู่หน้าห้องครับ"
"อืม"
เธอเปิดประตูเข้าไป ปิดลงเบาๆ
ธีรัชยืนอยู่ตรงนั้น
ตลอดทั้งคืน
═══════════════════════════════════════════════════════════
[ ตีสาม ]
ประตูห้องเปิดออก
ภิรดายืนอยู่ตรงนั้นในชุดนอน ผมยุ่งเหยิง ตาบวม
"คุณหนู?"
"ฉันนอนไม่หลับ" เธอพูดเสียงเบา
ธีรัชไม่รู้จะพูดอะไร เขายืนนิ่ง รอ
"ธีรัช..."
"ครับ"
"นายรู้มานานแค่ไหนแล้ว"
ธีรัชนิ่งไป
เขารู้มาสองเดือน ท่านเจ้าพ่อเรียกไปบอกด้วยตัวเอง สั่งให้ดูแลคุณหนูให้ดี และห้ามบอกเธอ
"สองเดือนครับ"
ภิรดาหัวเราะขมขื่น "แม้แต่นาย..."
"ท่านเจ้าพ่อสั่งห้ามครับ ผม—"
"ฉันเข้าใจ" เธอตัดบท "ฉันไม่ได้โกรธนาย"
เธอเดินออกมายืนข้างเขา มองออกไปทางหน้าต่างท้ายทางเดินที่เปิดรับลมเย็นยามดึก
"ฉันเหนื่อย ธีรัช"
"ผมรู้ครับ"
"ฉันกลัว"
ธีรัชหันมามองเธอ หัวใจเต้นแรง
นี่คือครั้งแรกที่เธอบอกว่ากลัว
"กลัวอะไรครับ"
"กลัวอยู่คนเดียว" เธอพูดเสียงสั่น "ตอนแม่ตาย ฉันยังเด็ก พ่อดูแลทุกอย่าง แต่ตอนนี้..." น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง "ตอนนี้พ่อกำลังจะ..."
เธอพูดไม่จบ
ธีรัชยืนนิ่ง ต่อสู้กับตัวเอง
กฎข้อแรกของบอดี้การ์ด ห้ามสัมผัสนายจ้าง
แต่เมื่อเห็นเธอยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้า...
"คุณหนู"
เขาก้าวเข้าไปใกล้
และทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาหกปี
เขายกมือขึ้น ลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางลงบนไหล่เธอ
ภิรดาสะดุ้งเล็กน้อย
"ผมอยู่ตรงนี้" ธีรัชพูดเสียงทุ้มนุ่ม "คุณหนูไม่ได้อยู่คนเดียว"
เธอหันมามองเขา
ดวงตาที่เปียกชื้นจ้องมองดวงตาที่มั่นคง
แล้วเธอก็ทำในสิ่งที่ทั้งคู่ไม่คาดคิด
เธอก้าวเข้ามาซบหน้ากับอกเขา
ธีรัชแข็งทื่อไปทั้งร่าง
"แค่นิดเดียว" เธอพูดแผ่ว "ให้ฉันอ่อนแอแค่นิดเดียว"
มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้น ลังเลอยู่ครู่ ก่อนจะโอบรอบหลังเธอเบาๆ
เธอร้องไห้กับอกเขา
และเขาก็ยืนกอดเธอเงียบๆ
ท่ามกลางความมืดของคืนนั้น
═══════════════════════════════════════════════════════════
เมื่อเธอสงบลง เธอถอยออกมา
"ขอบคุณ" เธอพูดเบา ไม่สบตา
"ครับ"
"อย่าบอกใคร"
"ผมไม่เคยบอกใครเรื่องของคุณหนูครับ"
เธอพยักหน้า แล้วเดินกลับเข้าห้อง
ประตูปิดลง
ธีรัชยืนอยู่ตรงนั้น
หัวใจเต้นรัว
กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคงติดอยู่บนเสื้อ
และความรู้สึกที่เขาซ่อนมาหกปี...
ก็เริ่มรั่วไหลออกมา
══════════════════════════════════════════════════════════════ จบตอนที่ 3 ══════════════════════════════════════════════════════════════
ตัวอักษรทั้งหมด: ~5,300 ตัวอักษร